Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Το ζήτημα της ελευθερίας

Μικρό Θεατρικό
Εις μνήμην
Αλέκου Φασιανού

κηνικό δρόμου κάπου στην πόλη. Μια κορδέλα σαν αυτές που χρησιμοποιεί η σήμανση για να περιφράξει τον τόπο του εγκλήματος διαγράφει την σκηνογραφία. Το πλήθος των φροντιστών παραμένει συγκεντρωμένο πίσω από την κεντρική κάμερα. Ένας άνδρας με ψαρά μαλλιά δίνει εντολές σε κάτι δικούς του. Αυτοί τρέχουν και σαν να γνωρίζουν από τα πριν τι ήταν εκείνο που τους ζητήθηκε, εκτελούν σημαντικές, λεπτομερείς εργασίες. Ο πιο μικρός ηλικιακά από τους φροντιστές πετάγεται με την κινηματογραφική του κλακέτα, ένας άγγελος με στακάτο τίναγμα, ένας με μάγια χορευτή μες σε δύσκολες συγκυρίες. «Τελευταία σκηνή, σιωπή παρακαλώ!»

Μερικά δευτερόλεπτα που φαντάζουν αιωνιότητα, ο άνεμος που σφυρίζει πάνω από τις ξύλινες ανωδομές. Και τότε, σαν μέσα σε όνειρο, αχνοφαίνεται μια παράξενη γεωμετρία. Ο άνδρας με τα ψαρά μαλλιά, τινάζεται από την θέση του, γνέφει στους άλλους και στην γλώσσα των ψιθύρων, αναφωνεί.

Άνδρας με ψαρά μαλλιά: Έρχεται! Προσέξτε να γίνουν στην εντέλεια όσα είπαμε! Να μην ξαστοχήσουμε τούτη την φορά! Είναι δολάρια, κάθε μέρα καθυστέρησης είναι δολάρια κύριοι! Έρχεται, τι όμορφος που είναι, κοιτάξτε τον με τα ωραία τα θρυλικά ρούχα. Θεέ μου, πλησιάζει. Είναι υπέροχος, θέλω να τον βάλω στην καρδιά μου! Μα δεν γίνεται! Λοιπόν, ησυχία! Εσείς [γνέφει σε κάτι κορίτσια που έχουν καρφωθεί στα ψηλότερα παράθυρα και ετοιμάζονται να σκορπίσουν πέταλα τριαντάφυλλων σε όλο τον δρόμο] Μην διστάσετε, προτού φτάσει, θυμηθείτε, μεγάλες χούφτες και εμπρός!

[Ο ποδηλάτης πλησιάζει από το βάθος. Τώρα έχει φθάσει σε μια απόσταση ικανή για να ξεχωρίσει το κιτρινωπό του περιλαίμιο και τα αρχαιοελληνικά μαλλιά , τον γεννά ο αχός που ζωγράφισε ο Ζεύξις με το σφουγγάρι του, τον γεννά η ομίχλη και οι υγρασίες του έρωτος. Ο νέος αυτός έχει ένα όνομα. Είναι ο ξακουστός Δάφνις. Με κυριακάτικο κοστούμι, υφάσματα καλοκαιριού, τυφλή ευτυχία. Φωνάζει και ποδηλατεί.]

Δάφνις: Μην είδατε την παλιά μου την αγάπη; Την λένε Χλόη, έχει βαθιά, μαβιά μάτια. Δεν μπορώ να ζήσω δίχως εκείνη. Και έτσι ποδηλατώ τους δρόμους της πολιτείας, η καρδιά μου φαντάζει μια παγωμένη λίμνη. Ποδηλατώ παντού και όλο ρωτώ μα κανείς δεν την ξέρει. Και είναι να απορεί κανείς που πήγε στράφι σε αυτήν την εποχή μια τέτοια ομορφιά. Το λοιπόν; [σταματά το ποδήλατό του και στέκει στην μέση του έρημου δρόμου. Από τα μπαλκόνια πετούν οι μπουγάδες σαν ανοιγμένα φτερά πουλιών. Κανένας κίνδυνος ζωγραφισμένος πια. Κανείς.]

Άνδρας με Ψαρά μαλλιά: Στοπ! Έκτακτος! Είναι σπουδαία η σκηνή! Δεν θα μπορούσε κανείς να γυρέψει καλύτερο φινάλε.

Δάφνις: Βρίσκετε;

Άνδρας με ψαρά μαλλιά: Μα ναι!

Δάφνις: Έκτακτα!

Άνδρας με ψαρά μαλλιά: Μόνο…

Δάφνις: Μα τι; Πείτε μου, τι! Αν δεν μου πείτε θα σκοτωθώ! Θα συντριβώ από αυτήν εδώ την σκηνή, τούτη ακριβώς την ώρα!

Άνδρας με ψαρά μαλλιά: Έπρεπε να νιώθετε ελεύθερος.

Δάφνις: Είναι προϋπόθεση;

Άνδρας με ψαρά μαλλιά: Υποθέτω πως ναι.

Δάφνις: Δεν μου διευκρινίστηκε στην οντισιόν! Είστε κρετίνοι!

Άνδρας με ψαρά μαλλιά: Και ποιος δεν είναι αγαπητέ μου;

Δάφνις: Με πικράνατε! Ρωτήστε όποιον θέλετε! Κανείς δεν νοιάζεται πια για την έκφραση της ελευθερίας.

Άνδρας με ψαρά μαλλιά: Το πιστεύετε αυτό;

Δάφνις: Με όλη μου την καρδιά!

Άνδρας με ψαρά μαλλιά: [κάνει να φύγει, φορά το καπέλο του, σηκώνεται και έπειτα από μια παύση λέει.]  Ας πούμε, κάτι ισοδύναμο με την ελευθερία ενός αυθεντικού ζωγράφου. Έχετε δει Φασιανό, για παράδειγμα;

Δάφνις: Μια φορά, εις την εξοχή!

Άνδρας με ψαρά μαλλιά: Δεν μιλώ για το πουλί, μιλώ για τον ζωγράφο.

Δάφνις: Θα ΄πρεπε;

[Οι φροντιστές διαλύονται, η κάμερα απομακρύνεται. Ο άνδρας με τα ψαρά μαλλιά φωνάζει από το βάθος του δρόμου.]

Άνδρας με ψαρά μαλλιά: Θα έπρεπε, Θεέ μου πόσο θα έπρεπε.

[Στην σκηνή ακούγονται φτερουγίσματα και όλοι οι ηθοποιοί κοιτούν την οροφή σαν να πετούν τα πουλιά παραβολές του Αλέκου Φασιανού. Ο ακρυλικός Χειρομάντης στο Δωμάτιο του ζωγράφου φέγγει ολοζώντανος με μέσα τεχνικά στον μέσα τοίχο της σκηνής. Από τον τοίχο περνούν και άλλα έργα του ιδίου.]

*

©Απόστολος Θηβαίος

διαβάστε τα κείμενα του Απόστολου Θηβαίου→