Αρχείο 26.1.2016

Παύλος Μάτεσις
«Όταν θα φύγω, θα προτιμούσαν να έχουν καεί όλα τα βιβλία μου. Με ενδιαφέρουν τα έργα μου όσο ζω εδώ. Όταν δεν θα υπάρχω, θα προτιμούσα να μην υπάρχουν.»

Και τα φώτα σβήνουν,οι πλατείες αδειάζουν. Τα θέατρα που κάποτε ονομάστηκαν εθνικά τώρα γκρεμίζονται. Οι λάμπες μετέωρες και το φουστάνι της Ραραού να κυματίζει μεσίστιο.

Κυρίες και κύριοι ο αξιότιμος Παύλος Μάτεσις. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Το μυστικό της Ραραού [2016]»

Αρχείο 20.1.2016

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι την τέχνη την επέβαλαν οι προϋποθέσεις της εργασιακής αναγκαιότητας και δραστηριότητας των ανθρώπων. Όσο αναπτύσσονται οι προϋποθέσεις αυτές, τόσο γίνονται και πιο δυνατά, πιο σίγουρα τα φτερά ανύψωσης της τέχνης.

Η τέχνη ακολουθεί τον άνθρωπο απ’ τα πρώτα του βήματα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Α. Δημητριάδης, Οι δρόμοι της τέχνης [2016]»

«Κι αν κάποτε τα φρένα σου το Δίκιο, φως της αστραπής, κ’ η αλήθεια σου χτυπήσουνε, παιδάκι μου, να μην τα πεις. Θεριά οι ανθρώποι, δε μπορούν το φως να το σηκώσουν. Δεν είναι αλήθεια πιο χρυσή σαν την αλήθεια της σιωπής. Χίλιες φορές να γεννηθείς, τόσες θα σε σταβρώσουν» (Κώστας Βάρναλης, ‘Οι πόνοι της Παναγιάς’).[1]

Στις 14 Φεβρουαρίου του 1883 γεννήθηκε ο Κώστας Βάρναλης, ο ποιητής που εμβάθυνε τα όρια της ελληνικής ποίησης. Η ποίηση του Κώστα Βάρναλη δεν περιμένει τιμές και επαίνους παρά είναι άμεση και ευθύβολη, «ζωντανή» και «δροσερή». Ο Κώστας Βάρναλης με τους εγερτήριους στίχους του στέκεται πάντα δίπλα στο πλευρό των εργατών, των απόκληρων και των περιθωριοποιημένων. Διαβάστε περισσότερα-Continue reading →