Αρχείο 26/10/2011

Θυμήθηκε: Μητέρα, εσύ στέκεσαι πίσω από αυτή τη μνήμη τώρα. Δικό σου δώρο ήταν, θυμάσαι; Μάλλινο. Βαρύ. Μπλε σκούρο. Με κοκάλινα κουμπιά και δερμάτινα θυλάκια. Μπλε σκούρο. Το δέρμα που μου χάρισες, να ‘χω να προχωράω στη ζωή, κρατώντας μια ανάσα δική μου, ξέχωρη από αυτόν τον κόσμο. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νίκος Βλαχογιάννης, Το ξεχασμένο δέρμα»

Αρχείο 03/10/2011

Ήταν φευγάτος, το είχε πονέσει το πράγμα, ήθελε την κάνει… Για πού άραγε; για το υπερπέραν, ή για των ενοχικών το κονέ. Των άδοξων. Των ρημαγμένων… Αυτών που πυρπόλησαν την ψυχή τους. Το είναι τους όλο. Που τα δώσαν όλα την Τέχνη τους. Και δεν τους έμεινε τίποτα. Μοναχά σκόρπια χειρόγραφα και μια καψούρα για το παραπέρα. Όλα στον κόσμο σκυθρωπά. Περιπάτους στην πόλη. Βιτρίνες και καφέ αδιάφορα. Τρελόχαπα και κάβες. Τεκέδες και ρούχλες. Αυτά μόνο. Βιβλιοπωλεία… Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νίκος Λέκκας, από φάκελο»

Αρχείο 28/05/2011

Αλεξάντρεια. Σεπτέμβρης. – Είναι ένα βράδυ καλοκαιριάτικο απόψε που κατεβαίνεις την οδό Μισάλας. Ο αέρας έκοψε απότομα κι η υγρασία σαν αόρατη κουνουπιέρα τυλίγει τους ανθρώπους, χτυπά κατάστηθα τις γυναίκες, κάθεται πάνω τους και τους μουσκεύει τα ρούχα, γυαλίζει τα πρόσωπα τις αρπάχνει απ’ το λαιμό. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Στρατής Τσίρκας, Καιρός για ψάρεμα με καλάμι»

Αρχείο 21/04/2011

Εκδόσεις: Καστανιώτη 

Τόσο ο Βασίλης όσο και ο Πέτρος έχουν τους δικούς τους καημούς – ξεχωριστούς ο καθένας. Ο Βασίλης, που είναι και ο βασικός ήρωας του νέου βιβλίου του Αλέξη Σταμάτη, είναι ένας σύγχρονος νεαρός της φτωχολογιάς, παιδί που ζει στον Πειραιά και έχει τις ιδιωτικές του σκοτούρες που του φορτώνει η πραγματικότητα γύρω του, αλλά και εκείνες που δεν φαίνονται, τις εσωτερικές, που ωστόσο του σκοτεινιάζουν τον νου. Ο Βασίλης είναι δεκαεννιά χρόνων, ενώ ο Πέτρος, ο άλλος πρωταγωνιστής του μυθιστορήματος, είναι ένας μεσήλικας δημοσιογράφος που έχει «κολλήσει» από τότε που τον άφησε η νεότατη γυναίκα του… Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αλέξης Σταμάτης, Κυριακή -προδημοσίευση»

Αρχείο 02/01/2011

σσ. 170-172, εκδόσεις Εξάντας

[…] Όταν επαναλήφθη η συνεδρίαση, σηκώθηκε ο εισαγγελέας κι ανέλυσε την υπόθεση απ’ την αρχή, κι όταν έφτασε στο ρόλο που του είχε παίξει ο Δημήτρης, τον έπιασε υστερία σα νά ‘ταν προσωπικός εχθρός του, σά νά τού’χε σκοτώσει τον πατέρα του. Διάβασε μ΄έμφαση όλες τις καταδίκες απ’ το ποινικό μητρώο του, και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ένας τέτοιος άνθρωπος ήταν φυσικό να τρέφει άσβεστο μίσος εναντίον της κοινωνίας. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κώστας Ταχτσής : απόσπασμα από “Το τρίτο στεφάνι”»

Αρχείο 12/12/2010

….από την στήλη «Παρά Τέταρτο» στο περιοδικό «Τέταρτο» τεύχος 39-40, Ιούλιος-Αύγουστος 1988.

O άνθρωπος που κάθεται πλάι μου λέει, «οι σωστές αποφάσεις παίρνονται το καλοκαίρι», καθώς τα βαγόνια του συρμού χτυπιούνται το ένα πάνω στ’ άλλο από τα κοφτά σύντομα φρεναρίσματα. Ο άνθρωπος που κάθεται πλάι μου παρακολουθεί με συμπάθεια όλες αυτές τις κινήσεις που κάνω εδώ και ώρα για να απαλλαγώ από Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Νόλλας: «Ο άνθρωπος που κάθεται πλάι μου»»