Αρχείο 19/12/2011

Πώς άλλαξα πρόσωπο (Which side are you on?)

Όλα ξεκίνησαν εκείνο το απόγευμα όταν ένιωσα μια ενόχληση στο πίσω μέρος του κεφαλιού. Ψηλαφίζοντας το κρανίο μου από πάνω προς τα κάτω ανακάλυψα δύο κλειστά βλέφαρα, μια ατροφική μύτη και ένα σφιγμένο στόμα. Τοποθέτησα προσεκτικά μία μία τις τούφες πάλι στη θέση τους και βυθίστηκα σε περισυλλογή. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Έφη Ζουμπούλη, 6 διηγήματα»

Αρχείο 11/12/2011

Ένας οδηγός λεωφορείων θα πρέπει να έχει πολλά ψυχολογικά προβλήματα. Αυτή η μεσολάβηση ονείρων, καύλων, πόνων, αυτό που καλύτερα ονομάζουν οι άγγλοι mediator, ανταλλαγή βαρών και αυτός ακίνητος, τα ίδια μέρη, παραλλαγές εποχών, αυτό μετράει, ακίνητος.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Μανάδης, «Luzhoulaojiao»»

Αρχείο 10/12/2011

Η πρώτη εικόνα που έχω από τον κόσμο είναι γυμνές γυναίκες. Θα ήμουν δύο ή τριών χρόνων και η μάνα μου με πήρε μαζί της στο χαμάμ, όπου πήγαινε κάθε βδομάδα με τις γειτόνισσες. Μέχρι τότε δε θυμάμαι τίποτε από τη ζωή, λες κι εκείνη τη μέρα άνοιξαν τα μάτια μου, καθυστερημένα, σαν τα κουτάβια. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αντώνης Σουρούνης, όλες γυμνές όλες πανέμορφες»

Αρχείο 07/12/2011

Αν σας πω, τι στάθηκε για πολύ καιρό ο καθημερινός μου εφιάλτης, σίγουρα θα με κοροϊδέψετε. Κι αυτό γιατί έχουμε συνηθίσει όταν ακούμε «εφιάλτης», να φανταζόμαστε κάτι τρομερό. Σας λέω λοιπόν, ορθά κοφτά ότι δεν ήταν ούτε βόας, ούτε κροταλίας, αλλά ήταν ένα μικρό σκυλάκι. Ένα μικρό σκυλάκι χρώματος βρώμικου λευκού και ράτσας «Κανίς». Συνεχίστε την ανάγνωση του «Πέτρος Κυρίμης, «Ο Εφιάλτης», διήγημα»

Αρχείο 05/12/2011

Now your mouth cries wolf

Με μια κίνηση γεμάτη απαξίωση και ανυπομονησία τινάζει στο ξύλινο παρκέ τους υγροποιημένους υδρατμούς μέσα από την τρομπέτα. Ετοιμάζεται να ακουμπήσει ξανά τα χείλη του στο στόμιο. Με τη άκρη του αριστερού του ματιού παρατηρεί ότι δίπλα στα πόδια του έχει μόλις σχηματιστεί μια αμοιβαδοειδής κόκκινη λίμνη. Παίζει κι άλλο. Ξανατινάζει βιαστικά κάτω την τρομπέτα. Κι άλλα κόκκινα νερά. Συνεχίζει μ’έναν φρενήρη αυτοσχεδιασμό. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Έφη Ζουμπούλη, 4 μικρά διηγήματα»

Αρχείο 18/11/2011

Δεν ήθελε τους άνδρες η Ευτέρπη. Τις γυναίκες ήθελε. Οι άντρες της άρεσαν μόνο πάνω στο καΐκι, στα τσίπουρα, και στον χορό. Νοίκιαζε μια κάμαρα στο σπίτι της Πηνελόπης, που χε το καφενείο στην άκρη του μόλου κοντά στον φάρο. Το νοίκιαζε για τα μάτια του κόσμου, αλλά ήξεραν όλοι ότι μοιράζονταν το ίδιο κρεβάτι με την Πηνελόπη. Κανείς δε μίλαγε πια για αυτό, ούτε κρυφά ούτε φανερά. Ήταν τρία χρόνια μαζί. Εφτά είχαν περάσει από τότε που μπάρκαρε ο Οδυσσέας, ο άντρας της Πηνελόπης και δε ξαναφάνηκε στο νησί .και έξι απ’ όταν έχασε τον αδελφό της τον Αχιλλέα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βασίλης Ζαρείφης: Ευτέρπη. Ο τελευταίος ζεϊμπέκικος»

Αρχείο 14/12/2011

…ή Σαν δάκρυ λυπημένο

Χωμάτινοι δρόμοι, πολλές φορές λασπωμένοι από τη βροχή, όμως σε αυτές τις γειτονιές χτυπούσε η καρδιά της Ελλάδας εκείνης της εποχής. Πότε χαρούμενα, πότε λυπημένα, μα χτυπούσε το ίδιο για όλους.

Η γειτονιά μου, Πασαλιμάνι, Φρεαττύδα, Πειραϊκή. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Πέτρος Κυρίμης, Σαν τραγούδι»

Αρχείο 04/11/2011

Χειροκροτήματα ακολούθησαν την εμφάνισή της στην σκηνή. Στη θωριά της, η καρδιά του πήγε να σπάσει. Την κοιτούσε εκστασιασμένος. Αγέρωχη, όπως απαιτούσε ο ρόλος, περπατούσε και κινούνταν επάνω στο θεατρικό σανίδι. Η φωνή της υποβλητική, ξυπνούσε κάθε μόριο του κορμιού του. Το παρουσιαστικό της, παράταιρο του ρόλου, αλλά επιβλητικό στις ψυχές των θεατών. Την ένοιωθες να μεταμορφώνεται σε αετό και να πετάει, πάνω από τα κεφάλια του κοινού και η σκιά της να πλακώνει προστατευτικά τις αισθήσεις τους. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Μποϊλές, Αντίζηλοι…»