Πέτρος Κυρίμης, «Ο Εφιάλτης», διήγημα

Αρχείο 07/12/2011

Αν σας πω, τι στάθηκε για πολύ καιρό ο καθημερινός μου εφιάλτης, σίγουρα θα με κοροϊδέψετε. Κι αυτό γιατί έχουμε συνηθίσει όταν ακούμε «εφιάλτης», να φανταζόμαστε κάτι τρομερό. Σας λέω λοιπόν, ορθά κοφτά ότι δεν ήταν ούτε βόας, ούτε κροταλίας, αλλά ήταν ένα μικρό σκυλάκι. Ένα μικρό σκυλάκι χρώματος βρώμικου λευκού και ράτσας «Κανίς». Εγώ από πάντα δεν τα πολυσυμπαθούσα αυτού του είδους τα σκυλιά, άλλωστε στις φτωχογειτονιές που μεγάλωνα, δεν ήτανε συνηθισμένο φαινόμενο. Πιο πολύ είχαμε να κάνουμε με εκείνα τα πανέξυπνα, αλλά ταπεινά, μπάσταρδα σκυλιά, που ελεύθερα και ταλαιπωρημένα, γυρνούσαν κάθε μέρα μέσα στα πόδια μας, σαν κάτι πολύ φυσικό και σχεδόν έπαιρναν κι αυτά μέρος στα παιχνίδια μας όταν θέλαμε, πειθήνια και φιλικά, μαθημένα από τις ανάγκες της επιβίωσης τους να μην απαιτούν, αλλά ούτε και να ζητιανεύουν. Έφτανε να τους πεις «έλα»κι ερχόντουσαν κοντά σου με εμπιστοσύνη, έφτανε να τους πεις «φύγε» και έφευγαν αδιαμαρτύρητα. Και έτσι είχαν τα πράγματα στη γειτονιά και στη ζωή μου σε σχέση με τα σκυλιά, ώσπου έκανε την εμφάνιση του ένα πρωί ο «Εφιάλτης». Πρώτα τον άκουσα και μετά τον είδα. Άκουσα κάτι γαυγίσματα σκύλου, που απλώς υπέθεσα ότι προέρχονταν από σκύλο, γιατί πρώτη φορά άκουγα κάτι τέτοιο. Ήτανε γαύγισμα – στρίγκλισμα, σαν να πάταγε απότομα φρένο μια αμαξοστοιχία. Μα εκείνο που έκανε το γαύγισμα – στρίγκλισμα, να θες να κλείσεις τα αυτιά σου να μην ακούς, ήτανε κάτι άλλο που είχε πιο πολύ σχέση με τον τόνο και την διάρκεια του γαυγίσματος, παρά με το ίδιο το γαύγισμα. Κοφτό επιτακτικό και επικίνδυνο, έμοιαζε σαν να ήταν, μετά ψύχωση του Χίτλερ. Το σπίτι που έμενα με τους δικούς μου, ήτανε μονοκατοικία αλλά χωρισμένη σε τέσσερα διαμερίσματα. Δύο κάτω και δύο απάνω. Το απέναντι από την πόρτα μας ήτανε εδώ και καιρό ξενοίκιαστο και τα φοβερά γαυγίσματα ερχόντουσαν από εκεί, σημάδι ότι ενοικιάστηκε. Όταν σε λίγο βγήκα να κάτσω στα σκαλάκια της εξώπορτας, όπως κάθε απόγευμα περιμένοντας τους φίλους μου, άκουσα την εσωτερική πόρτα του διαμερίσματος να ανοίγει και τα γαυγίσματα-στριγκλιές να γίνονται πιο έντονα. Μια γυναικεία φωνή απαλή σαν χάδι, έφτασε στ ΄ αυτιά μου. Άκουσα την φωνή να μιλάει στο σκύλο σαν να ήτανε άνθρωπος, μα ο σκύλος ή δεν καταλάβαινε ανθρώπινα, ή δεν συμφωνούσε, ποιος ξέρει, γάβγιζε-στρίγκλιζε δυνατότερα.

Τα γυναικεία βήματα, κατέβηκαν τα ξύλινα σκαλάκια του διαδρόμου που αντιλαλούσε από τις φοβερές στριγκλιές και τέλος μια καλοντυμένη κυρία περνώντας από δίπλα και χαμογελώντας μου σαν να μην υπήρχα, γύρισε προς το εσωτερικό και είπε παραπονιάρικα, σαν να μιλούσε σε κάποια θυμωμένη θεότητα: «έλα τώρα, μη στενοχωρείς την μαμάκα». Άκουσα το απαλό πάτημα και σε λίγο έκανε την εμφάνιση του στο κεφαλόσκαλο δίπλα μου. Ήτανε μια χούφτα σκύλος. Πρώτη φορά έβλεπα τόσο μικρό σκύλο. Μαζεύτηκα στην άκρη της πόρτας, όσο αυτός δίχως να σταματήσει καθόλου να γαβγίζει ανατριχιαστικά, επιθεωρούσε σαν στρατηγός τα πέριξ. Τότε λίγο από παιδική περιέργεια, λίγο από φόβο, ρώτησα την κυρία πως το λένε. «Εφιάλτη» είπε εκείνη απαλά σαν να ομολογούσε ότι κάτεχε τους θησαυρούς του Σολομώντος. Και τότε ο Εφιάλτης λες και θεώρησε την ερώτηση μου αγενή, ήρθε κοντά μου απαλά σαν πούπουλο, κατέβηκε ανάλαφρα ένα σκαλάκι και σηκώνοντας το πισινό του ποδαράκι πάνω από το παπούτσι μου, έβγαλε τόσο κάτουρο, όσο θα έβγαζε και μια αγελάδα. Αυτή ήτανε η πρώτη μου γνωριμία με τον Εφιάλτη και στάθηκε η αιτία που όταν συνέβη αυτό που συνέβη, εγώ δεν τον λυπήθηκα καθόλου. Από την ημέρα εκείνη όλα άλλαξαν στη γειτονιά. Όλα πέρασαν στην εξουσία του Εφιάλτη. Από το πρωί μέχρι το βράδυ ηχούσε το στρίγκλισμα του. Τα παιχνίδια μας κρατούσαν μέχρι που θα εμφανιζόταν. Έπεφτε ανάμεσα μας και μας διέλυε. Τα άλλα σκυλιά, οι φίλοι μας, είχανε βρει τον μπελά τους, τα γάβγιζε με τόση κακία, που για να βρουν την ησυχία τους έπαψαν πια να μας κάνουν συχνές επισκέψεις. Και ένα πρωί συνέβη αυτό που συνέβη κι εγώ το είδα με τα μάτια μου και το χάρηκα με την ψυχή μου. Ο Εφιάλτης ήτανε στην πρωινή βόλτα του και η καλοντυμένη κυρία σίγουρη για το ακίνδυνο της περίπτωσης, χάζευε δεξιά κι αριστερά όταν εμφανίστηκε το μπασταρδεμένο ντόπερμαν από κάποια άλλη γειτονιά. Ο Εφιάλτης δεν υπολόγισε σωστά και πήγε να ζητήσει διαπιστευτήρια υποταγής, όπως έκανε με κάθε σκύλο μέχρι τότε. Άρχισε να γαβγίζει μπροστά στη μύτη του ντόπερμαν και εκεί που είχα αρχίσει σχεδόν να θαυμάζω το θάρρος του Εφιάλτη, το ντόπερμαν ενοχλημένο άφησε ένα μούγκρισμα απρόσμενο για τη λογική του Εφιάλτη μέχρι τότε, που βρέθηκε ανάσκελα με τα ποδαράκια του ελαφρώς λυγισμένα, όπως κάνουν όλα τα σκυλιά όταν θέλουν να τα χαϊδέψεις, μόνο που και να τον χάιδευε κάποιος, ο Εφιάλτης δεν θα το καταλάβαινε πια, γιατί είχε πεθάνει από τον φόβο του.

***

copyright©Πέτρος Κυρίμης

Σύντομο Βιογραφικό 

Ο Πέτρος Κυρίμης γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε σκηνοθεσία τηλεόρασης χωρίς όμως να εξασκήσει ποτέ αυτό το επάγγελμα.
Άρχισε να γράφει από πολύ νέος. Πρώτα τραγούδια και ποίηση κι αργότερα διηγήματα και παιδικό θέατρο.
Από το 1982 μέχρι το 1985 διετέλεσε διευθυντής παραγωγής στη δισκογραφική εταιρεία «Ιντερσάουντ». Από το 1986 μέχρι το 2000 έζησε στη Γερμανία όπου εργάστηκε ως διευθυντής προγράμματος στο πανευρωπαϊκό ελληνικό ραδιόφωνο «Το Πρώτο». Τα τελευταία χρόνια ήταν αρχισυντάκτης της εφημερίδας «Ταχυδρόμος» που διανέμεται σε όλη τη Γερμανία. Για την προσφορά του στον χώρο του πολιτισμού στην ελληνική ομογένεια της Γερμανίας, βραβεύτηκε με το βραβείο της «Ακαδημίας Πολιτισμού του Βούπερταλ».
Από το 2006 μέχρι το 2008 αρθρογραφούσε στην εφημερίδα «Πρώτο Θέμα».

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ 

  • Ο Ηρακλής και η Λερναία Ύδρα 1994 σίριαλ 24 επεισόδια
  • Η Καρδιά του κότσυφα 1997 Εκδόσεις Καστανιώτη
  • Εκλογές στη Νεφούπολη 1998 Εκδόσεις Πατάκη
  • Ιστορίες του Πριν και του Μετά 2003 Εκδόσεις Ίνδικτος
  • Απολαύσεις Ανδρών 2004 Εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα
  • Το Λευκό του Ήλιου 2006 Εκδόσεις Ηλέκτρα
  • Κύριε των Λυγμών 2008 Εκδόσεις Ηλέκτρα
  • Ο λύκος που ήθελε να γίνει δήμαρχος 2010 Εκδόσεις Άγκυρα



ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ 

  • 12 τραγούδια στον δίσκο «Άνθρωπε μόνε»
  • 12 τραγούδια στον δίσκο «Σ ΄ αγαπώ γιατί με την αγάπη μοιάζεις»
  • Το 1982 τιμητική διάκριση στο φεστιβάλ τραγουδιού Θεσσαλονίκης με το τραγούδι του «Σαν άδειο τρένο».