Μου έγραψες κάποτε:
«Την ζωγραφική, μονάχα κουβαλώ
στα ραγισμένα μάτια,
τη ζωή μου τοποθέτησα
στον άφθαρτο τούτο τόπο,
μέσα σ’αυτόν τον ναό της Μαδρίτης,
έθαψα τα όνειρά μου.
Καθημερινά,
φροντίζω βασιλείς,
υπηρέτες, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ολυμπία Θεοδοσίου, O ήρωας»

Ισορροπιστές

Θλιμμένος ο φλύαρος
όταν λιμνάζουνε οι λέξεις
μες στο στόμα του σαν βούρκος
και λάμνει σιωπηλός.

Θλιμμένος ο σιωπηλός
όταν ξεκλειδώνουν οι επιτηδεύσεις
το στόμα του σαν βεστιάριο
και ντύνεται φλύαρος. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κώστας Δρουγαλάς, τρία ποιήματα»

Έτσι που ταπεινώσαμε τις λέξεις, χάσαμε κάθε μας επαφή με το ουσιώδες. Τώρα όροι που κάποτε σήμαιναν κάτι πρώτα από την πλευρά του ανθρώπου, μεταμορφώθηκαν  σε εξειδικευμένη ορολογία συγκεκριμένων προθέσεων και σκοπών. Καθώς όλα γίνονται συνθετότερα, οι λέξεις μπλέκουν μεταξύ τους ή καλύτερα δίχως κανένα περιορισμό αλλάζουμε τα νοήματά τους προχωρώντας και εμείς μαζί με τη γλώσσα μας στη βέβαιη φθορά της. Και έτσι όπως οι τέχνες πεθαίνουν, λιγοστεύουν και οι λέξεις και σώνονται τα νοήματα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Το όνομα μιας στήλης»

Συμφορὰ μεγὰλη
(στιχοποιηση του τραγουδιου «Великая Россия», Вероника Сыромля)

Μὲσα στο καμὶνι δεν αντὲχεις,
στὲρεψαν οι λὶμνες – τα νερὰ.
Γὺρω σου συντρὶμμια μὸνο βλὲπεις,
αὶματα, μισθωτὴ σκλαβιὰ.

Μὲσα τους τον ὲρωτα σκοτὼσαν,
μὶσησαν βαθειὰ τη λευτεριὰ,
πὺραυλοι ανὲμους αμαυρὼσαν, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λεωνίδας Καζάσης, Στο όνειρο να περπατάς»

Οι παλιοί σκυθρωποί Άγιοι ξεχάστηκαν· πέθανε κι Θεός στο μεταξύ.
Δεν είχαμε πια τι να γιορτάζουμε και βάλθηκαν οι Σοφοί του ‘Ομίλου’
Να βρουν καινούργιους Άγιους, για να ’χουμε γιορτές.

Σα να ’τανε θεοί οι Σοφοί, αμόλαγαν αγίους και μας χάριζαν γιορτές.
Που τις γιορτάζαμε όλοι μαζί· γιατί η Γη είχε πολύ μικρύνει.
Για τη μητέρα. Τον πατέρα, τ’ αγόρια, τα κορίτσια τα έτσικιέτσι. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αλέξανδρος Αδαμόπουλος, Οι Καινούργιοι Άγιοι»

Στον Θοδωρή

Σ’ έχω εκπροσωπήσει στους πιο παράδοξους δρόμους
σε όλα τα αδιέξοδα της νεκρής πολιτείας
Σ’ έχω λαχταρήσει μεσάνυχτα μπροστά στο μόλο
με τα καΐκια αραγμένα μέσα στη συντέλεια του σκότους
Σ’ έχω διψάσει σε όλες τις ερήμους της εποχής
βεδουίνος του απογεύματος να τρέχω τις ώρες του ανθρώπου
Σ’ έχω διαβάσει έως τα έγκατα της ψυχής Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Καραγιαννόπουλος, Οντολογία της προσέγγισης»

Ωδή σε νεκρό αγαπημένο

Σου βάζω τα χρυσάνθεμα
Και το κερί ανάβω
Ωδή ψυχής καταλαμβάνω
Θολό αγνάντεμα

Με φάρσα θύμιζε το χθες
Σιγή πλανιέται τώρα
Μπουμπούκια άνθιζαν απ’ώρα Συνεχίστε την ανάγνωση του «Καλλιόπη Νικητίδου, Δύο ποιήματα»