Αρχείο 06/02/2017
Ήταν όταν σ’αυτόν τον όρμο ξεμυτούσαν τα καλύβια
από τις ξύλινες πλευρές του σκαριού.
Τόσα που από το σκισμένο κοράκι μπορούσε
κανείς να δει. Κι’ όσο η απόσταση της κοντής αλυσίδας
επέτρεπε. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νικήτας Καμπάνης, Ο πολίτης του ξύλου»
Αρχείο 03/02/2017
Ας μην ξεχνάμε πως η πτώση τους τείχους και η κατάρρευση της ΕΣΣΔ έγιναν όταν η “Φωνή της Αμερικής” σταμάτησε τις εκπομπές λόγου περί δυτικής ευημερίας κι άρχισε να παίζει αποκλειστικά μουσική 24 ώρες το εικοσιτετράωρο. Όσα δεν κατάφεραν οι προπαγανδιστές με την αναλογία των οικιακών συσκευών (πλυντήρια, κουζίνες, τηλεοράσεις), ανά κάτοικο στις ΗΠΑ, το κατάφερε το ράδιο που έπαιζε αμερικάνικη μουσική (τζαζ, φολκ, μπλουζ, ποπ και ροκ), με την αλλαγή προγράμματος και φιλοσοφίας. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σωτήρης Παστάκας -Αποκαΐδια: Ποοόσοι ακούνε σήμερα ράδιο;»
Αρχείο 02/02/2017
1.-
Χαράματα
Mε την πρώτη ψυχρολουσία
Βλαστημώ την ώρα και τη στιγμή που καταποντίστηκα στο υπάρχειν
Ολόγυρα γλίσχρο και ρηχό όλο το παραπεταμένο υλικό του χρόνου
Στις ενδόμυχες συγκινήσεις λογχισμένο το χαμένο στην σπατάλη
—————————–βασίλειο της φθοράς
Αρχίζω από το μηδέν, όπως κάνουν οι ευτυχισμένοι θεοί.
Και τελειώνω με το μηδέν, όπως κάνουν οι δυστυχισμένοι θεοί. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αλέξανδρος Αραμπατζής, Η διαυγής άνωση των νεκρών»
Αρχείο 01/02/2017
[…]Περπατάει στο δρόμοκαι χαιρετάει τους πάντες, πιάνει κουβέντα με όλους, φίλους γνωστούς, μέσα στο κρύο, βγάζει το γάντι της, τους χαιρετάει με χειραψία και το ξαναβάζει. Πιο κάτω περνάει απ’ το ραφτάδικο του Κούρδου, είναι πελάτισσα χρόνων, με τόσες αγορές ρούχων χρειάζεται το ράφτη της, κάτι κοντέματα, κάτι μαζέματα, έτσι που αυξομειώνονται τα κιλά της, αναλόγως των φαρμάκων της δηλαδή. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ευσταθία Ματζαρίδου, Ντόνα»
Αρχείο 27/01/2017
Είμαι συγγραφέας και δεν έχω χρόνο για πραγματικές σχέσεις και αληθινούς ανθρώπους. Οι ήρωες μου απαιτούν όλο τον χρόνο και την ενέργεια μου. Καμιά φορά όμως έχω ανάγκη κάτι ζωντανό να με ζεσταίνει, ενώ χαλαρώνω ή σκέφτομαι την πλοκή των βιβλίων μου. Γι αυτό έχω τη Γάτα. Δεν βρήκα μέχρι τώρα ένα όνομα που να της ταιριάζει κι έτσι την φωνάζω απλώς Γάτα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Τώνια Τσαρούχα, Γατίσιες παροιμίες»
Αρχείο 26/01/2017
(Απόσπασμα από το αδημοσίευτο ομώνυμο διήγημα)
[…]
Η Μισέλ – καλλιτεχνικό όνομα, φορεμένο ειδικά για την περίσταση – άνοιξε την πόρτα και προχώρησε στα τυφλά ακολουθώντας την τσατσά που προπορεύτηκε χωρίς να δώσει σημασία.Ήταν η πρώτη φορά που έμπαινε σε «σπίτι». Ο διάδρομος φωτιζόταν από ένα χλωμό πορτοκαλί φωτάκι. Σκέφτηκε πως έμοιαζε πολύ με κείνο που φώτιζε το υπνοδωμάτιό της όταν ήταν μικρή, στο πατρικό σπίτι. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιστορίες της Πέμπτης -Μαρίας Πετρίτση: Το φωτάκι»
Αρχείο 19/01/2017
Κατέβηκε τα φαγωμένα σκαλιά της παλιάς πολυκατοικίας και κατευθύνθηκε στο υπόγειο διαμέρισμα. Ο Ρήγας- όπως κάθε πρωινό Δευτέρας- μετρούσε τις εισπράξεις του Σαββατοκύριακου και σημείωνε στο μπακαλοτέφτερο το ισοζύγιο. Υποδέχτηκε τον άγνωστο με ένα βλέμμα συγκρατημένης καχυποψίας καθώς αυτός βολευόταν ανέκφραστος στην καρέκλα απέναντι βγάζοντας από την εσωτερική τσέπη της κάπας έναν πάκο χαρτονομισμάτα των πενήντα ευρώ δεμένο με λεπτό σπάγκο. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αχιλλέας Σωτηρέλλος, Το χρέος»
Αρχείο 18/01/2017
ΕΝΑ ΑΥΡΙΟ
Δεν υπάρχει-είπες-βαθύτερο πηγάδι
από τη θλίψη μου
και είμαι στον πάτο του
μοναξιά μόνο και κρύο
Αν έστω υπήρχε νερό
θα μπορούσε να με πνίξει
Μα τι λέω;
αφού έχω από καιρό πνιγεί
κάπου ανάμεσα σε κραυγές
απόγνωσης Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σταυρούλα Δεμένεγα, “την ταύτιση που τόσο ποθώ”»
στάχτες 
Πρέπει να έχετε συνδεθεί για να σχολιάσετε.