ελληνική λογοτεχνία – Σελίδα 91

Η Tζένη Μανάκη για το βιβλίο του Κώστα Αρκουδέα, «Επικίνδυνοι συγγραφείς»

16/07/2020

Από τις εκδόσεις Καστανιώτη

“ Η φωνή του συγγραφέα εξακολουθεί να ακούγεται και να διεγείρει συνειδήσεις, ενώ όσοι τον καταδίωκαν έχουν χαθεί στη λήθη” Αντρέ Μπρινκ.

“ Το κράτος αποτυγχάνει να αναγνωρίσει ότι ο διανοούμενος, και ειδικότερα ο συγγραφέας , είναι στην πραγματικότητα το όργανο που χρησιμοποιεί η κοινωνία στην ανάγκη του συνόλου για αυτοκατανόηση” Τζ.Μ.Κουτσύ

Θα μπορούσε να θεωρηθεί ως παντεπόπτευση της Παγκόσμιας Λογοτεχνίας, το επίπονο, έργο μεγάλης πνοής με τίτλο: ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ, του Κώστα Αρκουδέα.

Αναφέρεται στους όχι λίγους ενοχλητικούς συγγραφείς για συντηρητικά ή επαναστατικά καθεστώτα που σέρνουν πίσω τους πολιτική λογοκρισία, κοινωνική υποκρισία, θρησκευτικό φονταμενταλισμό, τάσεις εκδίκησης και κακώς εννοούμενους ηθικούς κανόνες. Το έργο του βασίζεται σε μία μεγάλη βιβλιογραφία, σε προσωπική αναγνωστική εμπειρία και στο συγγραφικό του ταλέντο με το οποίο εμπλουτίζονται τα κείμενα.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Η Tζένη Μανάκη για το βιβλίο του Κώστα Αρκουδέα, «Επικίνδυνοι συγγραφείς»»

Μαρία Πετρίτση, Εξήντα λεπτά της ώρας

15/07/2020

❈

Τα πρωινά του Ιουλίου, από τις 8 μέχρι τις 9, ανήκουν εξ ολοκλήρου στις βασίλισσες του καλοκαιριού. Είναι οι συνταξιούχες κυρίες που ζουν την ευεργετική ρουτίνα τους με συναναστροφές και ασχολίες που δεν δέχονται εύκολα νέα μέλη, παρά μόνο εκ του μακρόθεν περίεργους παρατηρητές. Κατεβαίνουν στην πλαζ με λευκά καπελάκια από αιγυπτιακό βαμβάκι ή ποπλίνα, κοραλλί κραγιόν και μαργαριταρένια κολιέ ras le couμε ολόχρυσο κούμπωμα και αλυσιδάκι ασφαλείας δια παν ενδεχόμενο. Κάποιες φορούν και διάφανα πλαστικά πεδιλάκια που προστατεύουν την πατούσα εντός κι εκτός θαλάσσης.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μαρία Πετρίτση, Εξήντα λεπτά της ώρας»

Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: La muse Imaginaire

14/07/2020

Πράξη θεατρική
Επί το πολύ,
Το μέγα, ελληνικό
Υπόγειο
Της
ιστορίας

Εσωτερικό υπογείου με δείγματα παλιού, αδιάσειστου χρόνου. Κάτι σκιές, κάτι πνεύματα θεατρικά περνούν και χάνονται. Οι κυρίες, -το φύλλο τους το μαρτυρούν οι σκιές που κρατούν πάντα τα γυναικεία χαρακτηριστικά – φορούν φθαρμένα, φολκλορικά φουστάνια με θυσάνους και κουδουνάκια στα στριφώματα. Οι άνδρες, ω αυτοί αποτελούν μια άλλη ιστορία. Πάει να πει πως περνούν λιγομίλητοι από τα χίλια και ένα δωμάτια εκείνου του υπογείου που σε όλη την διάρκεια της παράστασης κρατεί την ταυτότητά του αμφισβητήσιμη. Περνούν από όλα τα δωμάτια, στέκουν στην κουζίνα με διαλυμένα κορμιά, αιώνες φυσούν και τους πνίγουν. Εκείνους που άλλοτε για χάρη τους παραληρούσαν τα πλήθη της ιστορίας. Οι σκοποί παίρνουν στάση προσοχής και κάνουν βουβά παρουσιάστε. Πρόκειται για τα υπόγεια του προεδρικού μεγάρου που γράφει αδιάκοπα την ιστορία του, αλλάζοντας ενοίκους και λευκά πουκάμισα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: La muse Imaginaire»

Αντώνης Νικολής: Το Σκοτεινό Νησί –δέκα χρόνια μετά. Ή μήπως έντεκα, ή και περισσότερα, είκοσι;

13/07/2020

Επίμετρο στην αναθεωρημένη-διορθωμένη έκδοση της νουβέλας Το Σκοτεινό Νησί, εκδόσεις Ποταμός

Τέτοιο καιρό πέρσι έγραφα το σημείωμα που θα συνόδευε ως επίμετρο την αναθεωρημένη επανέκδοση του Σκοτεινού Νησιού. Ακόμα ένας μικρός κύκλος, μια ακόμη ατυχής εκδοτική συνεργασία, φοβάμαι ατυχέστερη κι απ’ την προηγούμενη. Πικρή επαναβεβαίωση του πόσο δυσχερές να είσαι λογοτέχνης σε γλωσσική κοινότητα και γλώσσα στο περιθώριο της ιστορίας.

Το Σκοτεινό Νησί –δέκα χρόνια μετά.
Ή μήπως έντεκα, ή και περισσότερα, είκοσι;

Ήταν η μεγάλη ανομβρία των ετών 1999-2001, ο κήπος μου νεαρός ακόμα, δίψαγα μαζί του, από το πολύ άγχος, παρόλο που η Κως παραμένει μέχρι και σήμερα επαρκής από την άποψη των υδάτινων πόρων (οι γεωτρήσεις, νόμιμες – παράνομες, συνηθισμένο πράγμα), έφτιαξα στέρνα 70 κυβικών που υπερκαλύπτει τις ετήσιες ανάγκες για τα ποτίσματά μου –τουλάχιστον δεν θα επιβάρυνα για τα λουλουδάκια μου τον υδροφόρο ορίζοντα… Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αντώνης Νικολής: Το Σκοτεινό Νησί –δέκα χρόνια μετά. Ή μήπως έντεκα, ή και περισσότερα, είκοσι;»

Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης, Νέκυια

10/07/2020

❀

Τώρα ποὺ πρόκειται νὰ ξεπερατωθοῦμε
καὶ δὲν γνωρίζουμε ποῦ πᾶμε,
ἀκούγεται ἀπὸ μακριὰ ἀνθρώπων κλάμα
νὰ δυναμώνῃ ὁλοένα καὶ περσότερο·
κι εἶναι σκληρὸ νὰ ξέρουμε ὅτι τὸ σκοτάδι
ἔρχεται νὰ μᾶς κατασπαράξῃ.

Τώρα ποὺ πρόκειται νὰ ξεπερατωθοῦμε,
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης, Νέκυια»

Ελένη Βαρθάλη, Χρονολισθήσεις ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]

09/07/2020

Από τις εκδόσεις Ιωλκός

ΑΤΙΤΛΟ

Οι πίκρες βρωμίζουν κάποτε
σαν σώμα σε αποσύνθεση.
Μυροφορείς την ανάμνηση,
κάθεσαι να πιεις καφέ να συγχωρέσεις.
Απ’ το φλυτζάνι τινάζεται ένας ήλιος
που λαίμαργα ρουφάς.

Έχουν και ζωές οι καθιζήσεις.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ελένη Βαρθάλη, Χρονολισθήσεις ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]»