ΦΤΕΡΟ ΣΤΟΝ ΑΝΕΜΟ

Ίσως η βαρύτητα συγχωρεί τ’ αδύναμο
όση δύναμη κι αν του ασκηθεί, δεν το έλκει
-ή μήπως δυνατό;-
φτερό στον άνεμο
λικνίζεται αισθησιακά στον ρυθμό του
ακολουθεί
με μια νωχελικότητα
που εξαιτίας της η λύπηση παρατείνει τη ζωή Συνεχίστε την ανάγνωση του «Άννα Κυριτσιοπούλου, Με μια υπεκφυγή»

Πληγή

Όταν έχει πανσέληνο
βγαίνουν αυτοί που αγαπούν
και κοιτάζουν τον ουρανό
άλλοι ζουν τον έρωτα
κι άλλοι παρακαλούν
για ένα θαύμα
να τους λυτρώσει
από το βάσανο
της ανεκπλήρωτης αγάπης. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γρηγόρης Σακαλής, παγκόσμιες ημέρες για τα πάντα»

Ακοίμητα χέρια, αυλακωμένα
ξαίνουν τις ατίθασες παραφυάδες του χρόνου
σπέρνουν τον συριγμό της μνήμης
σε γη που πείσμωσε κι άλλο καρπό δεν δίνει
ανασταίνουν τα σιωπηλά βλέφαρα
των πεφιλημένων
εκτείνονται αμήχανα για να αδράξουν άλλα,
καταπονημένα, μάταια χέρια. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ορέστης Καρατζόγλου, διπρόσωπο να είναι το άπαν»

Μου έγραψες κάποτε:
«Την ζωγραφική, μονάχα κουβαλώ
στα ραγισμένα μάτια,
τη ζωή μου τοποθέτησα
στον άφθαρτο τούτο τόπο,
μέσα σ’αυτόν τον ναό της Μαδρίτης,
έθαψα τα όνειρά μου.
Καθημερινά,
φροντίζω βασιλείς,
υπηρέτες, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ολυμπία Θεοδοσίου, O ήρωας»

Ισορροπιστές

Θλιμμένος ο φλύαρος
όταν λιμνάζουνε οι λέξεις
μες στο στόμα του σαν βούρκος
και λάμνει σιωπηλός.

Θλιμμένος ο σιωπηλός
όταν ξεκλειδώνουν οι επιτηδεύσεις
το στόμα του σαν βεστιάριο
και ντύνεται φλύαρος. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κώστας Δρουγαλάς, τρία ποιήματα»

Συμφορὰ μεγὰλη
(στιχοποιηση του τραγουδιου «Великая Россия», Вероника Сыромля)

Μὲσα στο καμὶνι δεν αντὲχεις,
στὲρεψαν οι λὶμνες – τα νερὰ.
Γὺρω σου συντρὶμμια μὸνο βλὲπεις,
αὶματα, μισθωτὴ σκλαβιὰ.

Μὲσα τους τον ὲρωτα σκοτὼσαν,
μὶσησαν βαθειὰ τη λευτεριὰ,
πὺραυλοι ανὲμους αμαυρὼσαν, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λεωνίδας Καζάσης, Στο όνειρο να περπατάς»

Στον Θοδωρή

Σ’ έχω εκπροσωπήσει στους πιο παράδοξους δρόμους
σε όλα τα αδιέξοδα της νεκρής πολιτείας
Σ’ έχω λαχταρήσει μεσάνυχτα μπροστά στο μόλο
με τα καΐκια αραγμένα μέσα στη συντέλεια του σκότους
Σ’ έχω διψάσει σε όλες τις ερήμους της εποχής
βεδουίνος του απογεύματος να τρέχω τις ώρες του ανθρώπου
Σ’ έχω διαβάσει έως τα έγκατα της ψυχής Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Καραγιαννόπουλος, Οντολογία της προσέγγισης»