Αρχείο 24/05/2016

Μισώ κάθε λογής νεκρίλα πάντα
Λατρεύω κάθε λογής ζωή
Β. Μαγιακόφσκι, «Ιωβηλαίο»

Χαρταετοί

Σας έχω ξαναδεί…
Ας συστηθώ για τους τύπους:
σύννεφο κι εγώ,
από τα γκρίζα .
Μα δεν φοράω παντελόνια Συνεχίστε την ανάγνωση του «Kαίτη Παπαδάκη, Το καρδιοχτύπι άλλαξε ήχο»

Αρχείο 18/05/2016

Απόσπασμα από την ανέκδοτη ποιητική συλλογή «Ξεριζωμένα δέντρα οι τόποι μας»

Πλάνης

Γεννήθηκε σε χαλεπούς καιρούς για άρχοντες γενναίους
για εραστές της Περιπατητικής Σχολής
και για στοχαστές συνδαιτημόνες συμποσίων
Ναρκοσυλλέκτης δυο δάχτυλα είχε χάσει από νωρίς
αργότερα πράος μελισσοκόμος για λίγο θήτευσε
Μα ήρθαν πάλι δύσκολοι καιροί και μέτοικος
βρέθηκε πλάνης βόρειων χορών Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη, “στη βάρκα της χθόνιας πορείας”»

Αρχείο 16/05/2016

Τόσοι πολλοί νεκροί για αναστάσιμη ημέρα
φορτίο ενοχών κι ακατέργαστης μνήμης.
Ο κόσμος μια κυψέλη μουρμουρίσματος ευχών
πίσω από μισοσβησμένες λαμπάδες
κι από τραπέζια γεμάτα αδημονία.

Παντού γέλια, μουσική, χοροί Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Καραγιαννόπουλος, Των Παθών και των Εξαρτήσεων»

Αρχείο 12/05/2016

Τα ατυχήματα συμβαίνουν με ακρίβεια ρολογιού

Για παράδειγμα, τηνώρα που σταματάς το βήμα σου στον αέρα
και μετακινείς το πόδι σου στο πλάι για να μη συνθλίψεις
το γυαλιστερό πράσινο σκαθάρι στο πεζοδρόμιο,
που παραλίγο να το πετύχαινες. Το ρολόι του πύργου της σχολής
σημαίνει από μακριά μεσημέρι κι εσύ σκύβεις να δεις καλύτερα,
εκείνη τη μεταλλική λάμψη του εντόμου. Και τότε
συνειδητοποιείς ότι το φονικό σου βήμα θα ήταν περιττό.
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νταν Αλμπεργκότι, δύο ποιήματα -απόδοση Μαργαρίτα Παπαγεωργίου»

Αρχείο 10/05/2016

(τρόπος πρώτος)

το πιρούνι σπάθιζε τις ακτίνες
το κόκκινο του μπουκαλιού που πατήθηκε
έδωσε τ’ απομεινάρι του στο γεράνι της αυλής
που γεννιόταν στη στεφάνη
το σκάρωμα στήριξε ο κορμός της κληματαριάς
κι ένα μωρό κλάφτηκε όταν τη γλώσσα του την
έκλεψαν γάτες να ζητιανέψουν ένα κομμάτι ψαχνό
του ήλιου που χτυπούσε τα πλακάκια και ύστερα τους
βολβούς μας Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, το πιρούνι του ήλιου και το χαμομήλι»

Αρχείο 07/05/2016

Περιγραφή
Σε τόπους ή στον χρόνο, συλλογικό ή μοναχικό, πληθυντικό ή ενικό, ένα ταξίδι ανασκαλεύει τη μνήμη, φέρνοντας αντιμέτωπο το παρόν με το παρελθόν, την παιδική ηλικία με την ενηλικίωση.

Όχημά του ένα γραφείο τουρισμού, που διοργανώνει μικρές ή μεγάλες εκδρομές από το ξεκίνημα της μεταπολίτευσης μέχρι το διαγραφόμενο τέλος της, παρακολουθώντας την ατέρμονη αμφιταλάντευση του τόπου και των κατοίκων του μεταξύ φθοράς κι αφθαρσίας.

Ε π ι λ ο γ ή

Δουλεμπόριο λουκουμάδων

Στριμωγμένοι μες στον δίσκο
ώρες παρελαύνουν άσκοπα
στης παραλίας το σκλαβοπάζαρο, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιάννης Στρούμπας, Γραφείον ενικού τουρισμού -κυκλοφορεί (αποσπάσματα)»

Αρχείο 04/05/2016

ΑΤΙΤΛΟ

2 μήνες μετά.
Και απεριόριστων κενών στιγμών,
Ποτηριών,σπιτιών,χαμένων αποφάσεων.
Χαμένα όνειρα επί πληρωμή.
Καλή διάθεση, κακή διάθεση,όλα για τη διάθεση μας.
Καφέδες με φίλους, καφέδες με γνωστούς,καφέδες απ’όλους και με όλους,
καφέδες με γάλα και ζάχαρη.
Γλυκός, ολόγλυκος.
Φωτογραφίες στους τοίχους υπενθυμίζουν, πως ξέρουμε καλά να τρώμε μακαρόνια.
Και οτιδήποτε ταιριάζει μ’αυτά.
Και οτιδήποτε ταιριάζει μ’εμάς.
Ρούχα πλυμένα στη γωνία και στην άλλη ρούχα τόσο άπλυτα
που η μυρωδιά τους και μόνο προδίδει τι κάναμε, με ποιον το κάναμε ,μέχρι και γιατί, χθές βράδυ.
2 μήνες μετά.
Και απεριόριστων κενών στιγμών,
Ποτηριών, σπιτιών, χαμένων αποφάσεων.
Χαμένα όνειρα επί πληρωμή.
Τηλεοράσεις που παίζουν πάντα στο ίδιο κανάλι.
Πρόσωπα που παραμένουν πρώτα στις τελευταίες κλήσεις.
Καταστάσεις που οδήγησαν στην αναπαραγωγή ανθρώπων
με ανθρώπους που σιχαίνονται την αναπαραγωγή.
Ή και πάλι ένα πρωί απλά τη λατρεύουν.
Για να φτάσουν εν τέλει στο σημείο δημιουργίας ανθρώπων, που ένα ηλιόλουστο μεσημέρι,
θα ξεκολλήσουν το σώμα απ’ το κρεβάτι,
θα φορέσουν τα πιο καλά και κομψά τους ρούχα
και με το χαμόγελο ως τα αυτιά θα πηδήξουν απ’το μπαλκόνι.
Και αυτό πάλι στην καλύτερη.
Γιατί στη χειρότερη, ίσως απλά συνεχίσουν να κοιμούνται.

*
©Γωγώ Λιανού
φωτο©Στράτος Φουντούλης