Ασημίνα Λαμπράκου, μια σκηνή [2015]

Αρχείο 5.2.2015

fav-3

[ορισμός επιθυμητού επιλόγου ως αρχή μιας συνέχειας]

η εικόνα

ένας άντρας μια γυναίκα υπόγειος σταθμός τρένου ταξιδιού
σύντομης διάρκειας αποβάθρες αντίθετης κατεύθυνσης
ρίχνουν ο ένας στον άλλον στραγάλια παρότι γύρω τους
υπάρχουν πιο ογκώδη αντικείμενα ικανά να πληγώσουν
ανεπανόρθωτα
σε κάθε βολή άντρας γυναίκα μεταφέρονται ένα εκατοστό
πιο κοντά στις γραμμές και ένα εκατοστό πιο πάνω από την
επιφάνεια της πλατφόρμας όπου ο καθένας στέκεται
σε κάθε μεταφορά τους προς τα πάνω και εμπρός ένας κόμπος
ιδρώτα δένεται στα πρόσωπά τους και ένα από τα κουμπιά των
ενδυμάτων τους λύνεται
πριν τη τελευταία ρίψη έχουν βρεθεί επάνω ακριβώς από το
κέντρο των αντίθετων διαδρομών των τρένων σε απόσταση
εκατοστού ο ένας από τον άλλον γυμνοί και κάθιδροι δεν
πετούν αλλά τοποθετούν τα στραγάλια τους ο καθένας στο
στόμα του άλλου
οι ράγες ενώνονται τα τρένα που περνούν εκείνη τη στιγμή
αφομοιώνονται ο σταθμός περνά σε μονή διάσταση κι οι ίδιοι
χάνονται μέσα στη φεγγοβολή που έχουν δημιουργήσει με την
επαφή τους
η επόμενη στιγμή τους έχει βρει άυλες υποστάσεις στις ράγες
περιέχοντας ο ένας τον άλλο σαν ένα να κυλάνε ομότροχα σαν
από εκπλήρωση της επιθυμίας να έχει ο ένας εκείνο που έχει ο
άλλος δίχως κανείς τους να απολέσει το περιεχόμενό του
δυο οδηγοί λεωφορείων της γραμμής κι ένας άντρας ακουμπι-
σμένος στη σέλα της μηχανής του θα παίρνουν όρκο για την εικόνα
ενός άντρα να αφήνει νύχτα το σταθμό χαρίζοντας ένα: τι ωραία!
στο σκοτάδι και μια γυναίκα να κατεβαίνει συγκατανεύοντας
αορίστως προς την άλλη κατεύθυνση τις σκάλες διαταράσσοντας
οι δυο τους συναινετικά την εκκεντρότητα μιας έλλειψης που προσ-
τέθηκε στο δικό τους μέλλον γιατί είναι αυτό που έπρεπε να συμβεί
αυλαία ._

*

(από την υπό έκδοση συλλογή: η σκιά του ανθρώπου κι ο λυγμός του σκύλου)
©Ασημίνα Λαμπράκου
φωτο©Στράτος Φουντούλης, Gare de Midi, Bruxelles 2008