Αρχείο 21/04/2016
Τη ζωή που τόσο ωραία
Μπορούσε να ‘ναι
Βλάκες αφήσαμε
Χίλιους δυο διάολους
Να μας τη φάνε…
Εγώ δεν είμαι ηθοποιός
Δεν ζω για την αποδοχή
Λέω τα δικά μου πάντα λόγια Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ντέμης Κωνσταντινίδης, “Τις νύχτες των ανθρώπων” -ποίηση»
Αρχείο 20/04/2016
Περσόνα
Πρωτομάνα μου είναι. Στα νερά της, σαν ήμουν τρυφερός οι πρώτες μου
αποτυχημένες αποδράσεις απ’ τα θέσφατα τα πατρικά κι απ’ της μητρικής
άφεσης την τρυφηλότητα.
Σ’ αυτή, μέσα από νύχτας ρωγμή, αναδύθηκε βυθόσταλτη γυναίκα, που Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιάννης Σκληβανιώτης, “Λόγια θάλασσα αμέτρητα” -ποίηση»
Αρχείο 18/04/2016
δεναγαπώ πια
μεγάλωσα
και η κοιλιά
κάθε ημέρα
προεξέχει
μυτερή
εκείνη η παλιά
φωτογραφία
με τρελαίνει Συνεχίστε την ανάγνωση του «Χρύσα Αλεξίου, “ποια είναι η άγνωστη που ερωτεύθηκε” -ποίηση»
Αρχείο 18/04/2016 – Από τις Εκδόσεις Straw Dogs
Για όσους περίσσεψαν
Για όσους περίσσεψαν, περίσσευμα
Ή φρόντισε
Κάπου να σε βγάλει αυτή η παλιά αγάπη
Επεισοδιακή δικαιοσύνη, ή σωροί νεκρών αδερφών
—————–που δεν με αναγνωρίζουν
Κάνε το ίδιο
είπαν Συνεχίστε την ανάγνωση του «Στέλιος Ροΐδης, Η Σοκολάτα και το Κερί, αποσπάσματα»
Πέρυσι, 17 Απριλίου, 2015
Α
τι όμορφα. τι όμορφα.
πορτοκαλόχροες εκτινάξεις φωτός. στο πλάι νε-
ραντζιές. θέλω να ισιώσω τον γιακά σου. όχι. θα
κρυφτώ. τι ωραία. τι ωραία. αυτή η θαλπωρή.
με ανθρακικό παρακαλώ. σηκώνεις τα μανίκια
σου. δες πως αντάρτης μηρός ο δικός μου. θα
βγάλω δυο ψίχουλα άχνης από τη μπλούζα σου.
Διαβάστε περισσότερα-Continue reading
Αρχείο 16/04/2016
Αρχείο 11/04/2016
Να ‘χε η νοσταλγίασώμα να το σπρώξω απ’ το παρά-
θυρο έξω! Να τσακίσω εκείνο που δε γίνεται! Κο-
ρίτσι που από το γυμνό σου στήθος σαν από σχεδία
κάποτε μ’ έσωσε ο Θεός
Και ψηλά πάνω απ’ τα τείχη με την ημισέληνο με πήγε
μην κι από δική μου
Ακριτομύθια φανερωθείς και οι Tύχες σε βάλουν Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Μάντης: Οδυσσέας Ελύτης «Εκείνο που δε γίνεται»»
Πρώτη δημοσίευση 10 Απρ. 2015
Η πόλη με οβελίες αλλού γιορτάζει.
Σταθμός Πελοποννήσου
κι απομεσήμερο του Πάσχα σε παγκάκι
μόνον εσύ κι εγώ καθόμαστε, μητέρα.
Είμαστε γέροι πια κι οι δυο
κι εγώ αφού γράφω ποιήματα
πιο γέρος.
στάχτες 
Πρέπει να έχετε συνδεθεί για να σχολιάσετε.