Απόστολος Θηβαίος, Είναι τα τραγούδια ξενιτιές

Μύριζε καπνό
Πρόστυχα αρώματα,
Νεροχύτη
Γ. Θεοτοκάς, «Λεωνής»

ΣΕΝΑΡΙΟ ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΚΠΟΜΠΗ ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΗ
Μικρό, ως 40΄αφιέρωμα στον συνθέτη
Σταμάτη Κραουνάκη

«Είναι τα τραγούδια ξενιτιές»

Ξημερώματα, στα ερτζιανά να χτυπούν τα φτερά τους. Τραγούδια μονάχα, θα πεις μα ένας αληθινός μάγος αναδύει από την κορδέλα του καπέλου του ώρες ώρες άνθη πορτοκαλιάς. Κάνουν θόρυβο, σαν να τινάζονται οι ζωές απ΄τα χώματα. Τραγούδια μονάχα, θα πεις.

Μα δεν το νιώθεις τούτο τον θόρυβο, μονάχα κύματα, κλειδιά, θησαυρούς στους κοίλους βράχους, τίποτε άλλο. Τώρα περνούν σαν ξαφνική ανάμνηση του κόσμου, μέσα από προπύλαια και μαγαζιά της νύχτας. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Είναι τα τραγούδια ξενιτιές»

Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Λαϊκό Πεντάγραμμο

Μικρές ιστορίες
του Αγίου Φεβρουαρίου

Κάτι ώρες τον κερδίζουν τα τραγούδια. Πάει να πει πως καίγεται ανάμεσα στους στίχους, πως φορά τις σημασίες τους,  θυμάται τα πρόσωπα, τα σχήματα και τις μορφές που καθιστούν τα πράγματα προσωπικά.

Τα τραγούδια της πατρίδας του αφηγούνται τη λαϊκή μυθολογία. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Λαϊκό Πεντάγραμμο»

Δύο τραγούδια της Joni Mitchell, σε μετάφραση Κωνσταντίνου Καραγιαννόπουλου

arxeio30-9-16

fav-3

Και οι δύο πλευρές, τώρα

Σειρές και κύματα από μαλλιά αγγέλου
Κι ένα παγωτένιο κάστρο στον αέρα
Και παντού στα φαράγγια φτερά
Μ’ αυτό τον τρόπο κοίταξα τα σύννεφα

Αλλά τώρα κρύβουν τον ήλιο
Βρέχει και χιονίζει στον καθένα
Κι ήταν τόσα που ήθελα να κάνω
Μα τα σύννεφα τα πήραν με κάθε τρόπο

Διαβάστε περισσότερα-Continue reading

nTBBo7b8c

Κλείνοντας εισιτήρια Aegean από εδώ, ενισχύετε τις Στάχτες

Georges Moustaki, « De Juif errant, de pâtre grec »…

Ο Ζωρζ Μουστακί γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια στις 3 Μαΐου 1934 και πέθανε στη Νίκαια στις 23 Μαϊου 2013. Οι γονείς του ονομάζονταν Νεσίμ και Σάρα και κατάγονταν από την Κέρκυρα. Στην κοσμοπολίτικη Αλεξάνδρεια είχαν ένα βιβλιοπωλείο και έρχονταν σε επαφή με πολλές κουλτούρες. Στο σπίτι μιλούσαν κατά κανόνα ιταλικά, αλλά στους δρόμους με τα άλλα παιδιά μιλούσε αραβικά. Οι γονείς του έδωσαν στον μικρό Μουστακί και στις αδερφές του γαλλική παιδεία, βάζοντάς τον σε γαλλικό σχολείο. Όμως, δεν απαρνήθηκε τις ελληνικές ρίζες του αν και δεν έμαθε τη γλώσσα. Ο ίδιος λέει για την καταγωγή του σε συνέντευξή του:

«Έχω γεννηθεί στην Αλεξάνδρεια και έτσι έχω μια ιδιαίτερη ευαισθησία σε ό,τι ελληνικό έφεραν και έσπειραν οι Πτολεμαίοι στη γενέτειρά μου. Είμαι Έλληνας από πατέρα, μητέρα και παππού, με ρίζες στη Μικρά Ασία, τα Ιωάννινα, τη Ζάκυνθο και την Κέρκυρα. Η Αλεξάνδρεια, αν και μου χάρισε τον κοσμοπολιτισμό των Πτολεμαίων, με απομάκρυνε από την ελληνικότητά μου. Η Αίγυπτος ζούσε τότε σ’ ένα κοσμοπολίτικο, πολύγλωσσο παζάρι. Οι άνθρωποι επικοινωνούσαν σε πολλές γλώσσες – αραβικά, αγγλικά, γαλλικά. Η Αλεξάνδρεια με άνοιξε στον κόσμο… Οι πρόγονοί μου μιλούσαν όλοι ελληνικά. Η θεία μου η Ροζάντι μέχρι τα πέντε χρόνια της αρνιόταν να μιλήσει, έως τη μέρα που ήρθαν στο σπίτι συγγενείς από την Ιταλία. Από τότε, η θεία άρχισε να μιλάει, αλλά μόνο στα ιταλικά. Έτσι, εξαιτίας της επιλεκτικής αλαλίας της θείας μου, τα ελληνικά απαγορεύτηκαν στην οικογένειά μου και η γλώσσα του Δάντη έγινε η μητρική μου γλώσσα.»

Το 1951 πήγε στο Παρίσι και εντυπωσιάστηκε από τον τραγουδοποιό Ζωρζ Μπρασέν (Georges Brassens) σε τέτοιο βαθμό ώστε άλλαξε το όνομά του από «Γιουσέφ» σε «Ζωρζ». Ο Μουστακί παντρεύτηκε πολύ νέος, σε ηλικία 20 ετών, και έχει μια μεγάλη οικογένεια, που μέλη της ζουν σε Γαλλία, Ισραήλ, Βραζιλία και Βενεζουέλα.
***
Le Métèque

Avec ma gueule de métèque
De Juif errant, de pâtre grec
Et mes cheveux aux quatre vents
Avec mes yeux tout délavés
Qui me donnent l’air de rêver
Moi qui ne rêve plus souvent
Avec mes mains de maraudeur
De musicien et de rôdeur
Qui ont pillé tant de jardins
Avec ma bouche qui a bu
Qui a embrassé et mordu
Sans jamais assouvir sa faim

Avec ma gueule de métèque
De Juif errant, de pâtre grec
De voleur et de vagabond
Avec ma peau qui s’est frottée
Au soleil de tous les étés
Et tout ce qui portait jupon
Avec mon cœur qui a su faire
Souffrir autant qu’il a souffert
Sans pour cela faire d’histoires
Avec mon âme qui n’a plus
La moindre chance de salut
Pour éviter le purgatoire

Avec ma gueule de métèque
De Juif errant, de pâtre grec
Et mes cheveux aux quatre vents
Je viendrai, ma douce captive
Mon âme sœur, ma source vive
Je viendrai boire tes vingt ans
Et je serai prince de sang
Rêveur ou bien adolescent
Comme il te plaira de choisir
Et nous ferons de chaque jour
Toute une éternité d’amour
Que nous vivrons à en mourir

Et nous ferons de chaque jour
Toute une éternité d’amour
Que nous vivrons à en mourir