Όντας βαθύς γνώστης της ανθρώπινης ψυχής, ήξερα ότι ένα καπρίτσιο είναι όλα. Η ηρεμία είναι μία χίμαιρα και ο διαρκής κυματισμός, η πράξη. Το ήθελα πολύ, το ομολογώ.
Η γκάμα ποικίλε από νηνεμία και παφλασμό μέχρι τρικυμία και κατακλυσμό. Ανάλογα με την εποχή και τη διάθεση.
Οι ίδιες ταπεινώσειςπάλι σήμερα, τα ίδια λάθη, οι συμβι-
—βασμοί,
το δουλικό χαμόγελο, μπροστά σε κείνον που περιφρονείς,
το όρθιο μαχαίρι, που σφάζεις μέσα σου κι αυτόν και το χα-
—μόγελό σου,
η μοναξιά, η μεταμέλεια, η οδυνηρή σου ανάγκη για μεγάλες
—πράξεις Διαβάστε περισσότερα-Continue reading →
Όπου μια ερωτική αποτυχία παγιοποιεί ένα περίεργο κριτήριο για τη γυναικεία ομορφιά.
«Άστρον», λίγο μετά τις διακοπές, ζέστη ακόμα, τα σχολεία δεν είχαν ανοίξει. Εδώ μου ΄χε δώσει ραντεβού μια νταρντανοειδής Μάρα που έμενε στους Αμπελόκηπους: να δούμε την ταινία και μετά να πάμε κάπου να την κουβεντιάσουμε. Ήταν γνωριμία ακριβώς των διακοπών, πολλά υποσχόμενη κατά πως θεωρούσα. Μου αρέσανε ιδίως οι ραγάδες στο δέρμα των βυζιών της, που τις πρόσεχα ενδελεχώς πάνω από το χαμηλό σουτιέν τού μαγιό, όποτε την πετύχαινα στη θάλασσα. Διαβάστε περισσότερα-Continue reading →
Μα του Παρνασσούτας κίσσας,
και το δέρμα του Μαρσύου,
κι εγώ πρέπω μεταξύ σας,
ποιηταί από γραφείου!
Δόξαν επαιτών και κλέος,
σύρ’ εκ τετριμμένης πήρας
τρουβαδόρος κι εγώ νέος,
λείψανον θραυσθείσης λύρας,
και σας ψάλλω καθαρά,
τραλλαλά τραλλαλλαρά,
——-«άρες μάρες
——- κουκουνάρες».
Σκύβω στον εαυτό μουλες κι έχω μάρσιπο, να δω πού έχει κυλήσει το μπουκάλι μου.
Διψάω. Μ αυτή την θαλασσοταραχή έχει πάει πιο μέσα στον κλωβό, κοντά στα πατάκια των πηδαλίων. Με το που έφερα γύρο το ακρωτήρι και κοίταξε η μύτη στο πέλαγος , ο κόλπος σύρθηκε στο σχοινί και άνοιξε η θάλασσα σαν αλεξίπτωτο μπροστά μου. Διαβάστε περισσότερα-Continue reading →
η απελπισία μιας καλλονής Που βαδίζει προς τον θάνατο
Μια όψη επαναστατική, γερασμένη και μυστηριώδης διέρχεται απ΄τις εξόδους αυτής της πολιτείας. Μια παρέλαση που όμοιά της δεν έχουμε ξαναδεί λαμβάνει χώρα. Χάρτες σκισμένοι, οργανοπαίχτες πωγωνιανοί, αυλητρίδες και οι μέρες με το βαρύ και μοιραίο τους οπλισμό εξέρχονται της αγαπημένης πολιτείας. Πίσω τους πρόσωπα και κτίρια από κιμωλία, ποιητές και νεκροί σπουδαστές επαρχιακών σχολών, τόσοι και τόσοι όλεθροι περίλαμπροί, καινούρια ηρώα που θα πλαταίνουν για πάντα τις τραγωδίες της ζωής μας.
Το διάβασα στην εφημερίδα κι ύστερα στο Ιντερνέτ, αυτή την καταβόθρα που ρουφάει, πολλαπλασιάζει και αναμοχλεύει τα πάντα προς απόλαυση των αργόσχολων…
Ο γιαπωνέζος βουλευτής Ryuturo Nonomura κατηγορήθηκε γιατί καταχράστηκε χρήματα του δημοσίου- όλα κι όλα 30,000 ευρώ… Πως έγινε αυτό, ποιες ήταν οι ακριβείς συνθήκες της εγκληματικής του πράξης το αγνοώ.
Η βιβλιοθήκη για τον επιστήμονα, τον ερευνητή, τον ακαδημαϊκό δάσκαλο είναι τόσο πολύτιμη όσο το αυτοκίνητο για τον οδηγό ταξί. Χωρίς αυτή δεν μπορεί να κάνει τη δουλειά του. Στη βιβλιοθήκη θα διαβάσει τι έχουν κάνει οι συνάδελφοί του στον χώρο που ερευνά προκειμένου να χτίσει επάνω στη δουλειά τους. Από τη βιβλιοθήκη θα ενημερωθεί για τις τρέχουσες εξελίξεις στον κλάδο του και θα λάβει τα ερεθίσματα για να δημιουργήσει νέα γνώση. Στη βιβλιοθήκη θα στείλει ο καθηγητής τους φοιτητές του για να βρουν πηγές για τις εργασίες τους.
στάχτες 
Πρέπει να έχετε συνδεθεί για να σχολιάσετε.