ΦΤΕΡΟ ΣΤΟΝ ΑΝΕΜΟ
Ίσως η βαρύτητα συγχωρεί τ’ αδύναμο
όση δύναμη κι αν του ασκηθεί, δεν το έλκει
-ή μήπως δυνατό;-
φτερό στον άνεμο
λικνίζεται αισθησιακά στον ρυθμό του
ακολουθεί
με μια νωχελικότητα
που εξαιτίας της η λύπηση παρατείνει τη ζωή Συνεχίστε την ανάγνωση του «Άννα Κυριτσιοπούλου, Με μια υπεκφυγή»
Ανταπόκριση
από το χείλος του παραθυριού
Για αυτό
αγαπάμε την ποίηση
μπορεί
να μας τυραννεί,
μπορεί
να μας ευλογεί
Οδυσσέας Ελύτης
Η Τζούλια είναι συνδεδεμένη με ένα σωρό μηχανήματα. Πίσω της σέρνει μπερδεμένα σωληνάκια ενώ τη συνοδεύει πιστός φρουρός της θαρρείς, ένας ορθοστάτης. Αυτός διαθέτει προσαρμοσμένα διάφορα δοχεία που σταλάζουν αργά, καθένα στον αυστηρό του ρυθμό. Η Τζούλια παίρνει αγκαζέ τον ορθοστάτη της και περπατάει αργά μες στο δωμάτιο. Νιώθει τυχερή και είναι αστείο θα έλεγε κανείς, μα εκείνη έμαθε να αρκείται στα απλά και τα λίγα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Gioco rotto»
Από τις Εκδόσεις Χρονικό: Κωνσταντῖνος Μυριανθόπουλος – Ἴων Δραγούμης: τεκμήρια τῆς κοινῆς τους δράσης γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση τῆς Ἰκαρίας 1912
ISBN: 978-960-9659-16-1 / Σχήμα.: 17×24 / Σελίδες: 320 ΠΛΤ: €18,00 / Πρώτη έκδοση: Ίούλιος 2024
Για να καταλάβουμε αν ένα κρασί είναι καλό, δεν χρειάζεται να πιούμε ένα βαρέλι ένα δυο ποτηράκια είναι αρκετά.
Στις 30 Σεπτεμβρίου το 1912 ο Μυριανθόπουλος έστειλε μια επιστολή στον Ίωνα Δραγούμη
‘Εν ‘Ικάρῳ τῇ 30ῇ Σεπτεμβρίου 1912,
῎Εντιμε κ. ‘Ι. Δραγούμη,
Τὴν ἀπὸ 23ης λήγοντος ἤδη, ἐπιστολὴν ὑμῶν ἔλαβον. Λίαν δ’ἐχάρημεν διότι ἐν τῇ διακρινούσῃ ὑμᾶς μερίμνῃ περὶ τῆς ‘Ικάρου καὶ τῶν πέριξ ἀποστείλατε καὶ πάλιν τὸν κ. Εὐάγ. Κουκουδέα ὡς γνώστην προσώπων καὶ πραγμάτων καὶ δυνάμενον νὰ ἐξασκήσῃ τὴν δέουσαν πειθαρχίαν· μέχρι τοῦδε κατόρθωσε νὰ ἐπιβληθῇ ἐπὶ τῶν στρατιωτῶν. Εἶναι δὲ φύσει ἀκαταπόνητος, ἐξετιμήθη διὰ τὰ προσόντα του ταῦτα. ..
και συνεχίζει Συνεχίστε την ανάγνωση του «Χρυσόστομος Φουντούλης, Οι Αγαιομάχοι της Ικαρίας ―κυκλοφορεί [απόσπασμα]»
Από τις εκδόσεις Νίκας
Η Ζωή Κατσιαμπούρα, φιλόλογος με πολυσχιδή παρουσία στην εκπαίδευση, με ποικίλες δημοσιεύσεις σε έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά, με δυο βιβλία της (2013 και 2015): Ιστορίες της Μανιάς και Μαθαίνεται η ζωή; (εκδόσεις Γαβριηλίδης) είναι και πάλι εδώ. Αυτή τη φορά με το νέο βιβλίο της από τις εκδόσεις Νίκας με τίτλο Έλα να σου πω, Ιστορίες. Προηγήθηκε από τον ίδιο εκδοτικό οίκο η Οδός Άνω Κάτω (2021) και τώρα βρισκόμαστε μπροστά σε μια νέα αναγνωστική πρόσκληση, καθώς η συγγραφέας με τον εύγλωττο τίτλο του νέου της βιβλίου μας καλεί να μας κάνει κοινωνούς των ιστοριών της. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ζωή Κατσιαμπούρα, Έλα να σου πω, Ιστορίες ―από την Δήμητρα Γ. Μπεχλικούδη»
Πληγή
Όταν έχει πανσέληνο
βγαίνουν αυτοί που αγαπούν
και κοιτάζουν τον ουρανό
άλλοι ζουν τον έρωτα
κι άλλοι παρακαλούν
για ένα θαύμα
να τους λυτρώσει
από το βάσανο
της ανεκπλήρωτης αγάπης. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γρηγόρης Σακαλής, παγκόσμιες ημέρες για τα πάντα»
Εργάκι με γλαροπούλια
πλαστικές καρδιές
και απομεινάρια ημερών
(Σκουπιδότοπος, κάπου μακριά από την πόλη. Στον ορίζοντα, στο βάθος της σκηνής, διαδοχικοί λόφοι σκουπιδιών, ρόδινα δειλινά και γλαροπούλια. Θα μπορούσε να πει κανείς πως πρόκειται για ένα μέρος ειδυλλιακό και ας πρόκειται για τους τόπους όπου αποθέτουμε τ’απομεινάρια της ζωής μας. Δυο τύποι, όχι πάνω από τριάντα χρονών, στέκουν με την πλάτη ακουμπισμένη σε ένα σορό σακιά. Είναι ξέχειλα από ένα ακαθόριστο υλικό και τους βολεύουν μια χαρά. Στη μια πλευρά, ένας τεράστιο φορτίο από μαζεμένες, πλαστικές καρδιές. Όσα αφήνουν πίσω τους οι μέρες, θα πει κάποιος. Οι δυο τύποι μοιάζουν κατάκοποι, γύρω τους έχουν διάφορα σκουπιδόχαρτα, κάθε τόσο ρίχνουν μερικά στον τενεκέ δίπλα τους. Στραπατσαρισμένος και αυτός όπως όλα τριγύρω, κάτι σαν το τοπίο σε κάποια από την αθησαύριστες φωτογραφίες της Ρώμης του 1960. “Εκεί που τελειώνει η ανθρωπιά” θα μπορούσε να λέγεται ολόκληρο αυτό το το σαγηνευτικό κατά τα άλλα τοπίο. Τα ονόματά τους ας πούμε πως είναι Τζιοβάνι και Άλεξ.) Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Το σκάρτο πράγμα»
Ακοίμητα χέρια, αυλακωμένα
ξαίνουν τις ατίθασες παραφυάδες του χρόνου
σπέρνουν τον συριγμό της μνήμης
σε γη που πείσμωσε κι άλλο καρπό δεν δίνει
ανασταίνουν τα σιωπηλά βλέφαρα
των πεφιλημένων
εκτείνονται αμήχανα για να αδράξουν άλλα,
καταπονημένα, μάταια χέρια. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ορέστης Καρατζόγλου, διπρόσωπο να είναι το άπαν»
στάχτες 
Πρέπει να έχετε συνδεθεί για να σχολιάσετε.