I
Κοιμήσου εσύ τρισευτυχισμένη κοιμήσου
Σ’ αυτόν το κήπο που φιλοξενεί
Το πιο αδυσώπητο πορφυρό χρώμα
Μορφή γαλήνια σάμπως χαραγμένη σε γυαλί
Βουβή αντανάκλαση που συνεχίζεται
Πένθιμο πλοίο ή μάλλον όχι
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Τάκης Βαρβιτσιώτης, Ένα σημάδι πάνω στην άμμο»
Αξιότιμε Φίλε μου – πόσο απολαμβάνω τη φιλία μας! Σα δυο αλήτες -φιλαράκια που πάνε κουτρουβαλιστά. Καταλαβαίνετε, με όλα τα παιχνίδια σας θα ήθελα να παίξω, να αναμείξω θεωρίες. Το πιο απίστευτο – πως τώρα ξέρω ότι με πιστεύετε πως ξέρω. Είμαστε, Αγαπημένε ΜονΣενιέρ. Είμαστε οι Θεωριστές Μας. Σας αγαπώ που ξέρω πως με θεωρίζετε σαν την καλή μητέρα, είσαστε η Αφύπνηση Τρίτου Ματιού, Λωτέ μου. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ολβία Παπαηλίου, Ημέρα του Θεού [Επιστολή Τρίτη]»
Αρχείο 23.1.2016
«Χωρίς δεσπότη, χωρίς κύριο και αφέντη, τριγύριζαν στην πόλη από το 2013, μέχρι το 2015.
Έζησαν την ταπείνωση και την εξαθλίωσή της, την απελπισία να μεγαλώνει καθώς οι δρόμοι γίνονταν όλο και πιο στενοί και δύσβατοι.
Είδαν τα παγκάκια να μετατρέπονται σε σπίτια, τα σκουπίδια σε τροφή, τα πάρκα σε τουαλέτες… Συνεχίστε την ανάγνωση του «Τζούτζη Μαντζουράνη, (αποσπάσματα) “Τα αδέσποτα ποιήματα” -κυκλοφορεί [2016]»
(γεμάτη πλατεία, στη σκηνή το τέλος ενός εξαντλητικού αγώνα. Κάθιδροι οι ηθοποιοί δεν σταματούν, γεννώντας ηλεκτρισμό. Οι μικρές δονήσεις των ποδοκροτημάτων ενέτειναν τον παλμό των παρευρισκομένων. Άλλες οδηγίες σκηνικές δεν καθορίστηκαν ποτέ.)
«Πολλές φορές μιλούν για τον ορισμό της ποίησης. Μιλούν σαν να΄ναι κάτι ξέχωρο απ΄τους ποιητές. Σαν να ήταν ποτέ δυνατόν να υπάρξει οτιδήποτε χωρίς εκείνη την ξεχωριστή συνεισφορά τους. Διαβάστε περισσότερα-Continue reading
Αρχείο 21/01/2016
1946 – 2015
Οι Στάχτες στον καρδιακό τους φίλο, τον μοναδικό Κώστα που έφυγε…
Σου τα αντιγράφω
και τα φτιάχνω ματσάκια
ένα μπουκέτο ποιήματα
απ’ το περιβόλι μου
απ’ το τετράδιο μου.
Δεν είναι δικά μου παιδιά Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κώστας Ριτσώνης, ένα μπουκέτο ποιήματα»
Εκδόσεις Βιβλιοπωλείον την Εστίας -μετάφραση Γιάννης Η. Χάρης, σελ. 140
Από τον ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΡΓΙΩΤΗ
«Ο Μίλαν Κούντερα γεννήθηκε στην Τσεχία. Από το 1975 ζει στη Γαλλία». Έτσι παρουσιάζεται ο Κούντερα τα τελευταία χρόνια στα εξώφυλλα των βιβλίων του. Αν ο τρόπος αυτός είναι άλλο ένα μερεμέτι στην προσεκτική κατασκευή του εαυτού του, το τελικό φινίρισμα θα δώσει Η γιορτή της ασημαντότητας, ένα ακόμη σημαντικό βιβλίο του.
Όσοι παρακολουθούμε την πορεία του μείζονα αυτού συγγραφέα του ευρωπαϊκού μοντερνισμού καταλαβαίνουμε πως το τελευταίο του «μυθιστόρημα», όπως προσδιορίζεται, αποτελεί μια κατάληξη. Είναι το ενδέκατο πεζογραφικό βιβλίο του Κούντερα και το τέταρτο γραμμένο απευθείας στα γαλλικά. Διαβάστε περισσότερα-Continue reading
Αρχείο 20.1.2016
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι την τέχνη την επέβαλαν οι προϋποθέσεις της εργασιακής αναγκαιότητας και δραστηριότητας των ανθρώπων. Όσο αναπτύσσονται οι προϋποθέσεις αυτές, τόσο γίνονται και πιο δυνατά, πιο σίγουρα τα φτερά ανύψωσης της τέχνης.
Η τέχνη ακολουθεί τον άνθρωπο απ’ τα πρώτα του βήματα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Α. Δημητριάδης, Οι δρόμοι της τέχνης [2016]»
ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΚΡΑΥΓΗ
Πάει
πέρασε πια η εποχή των ιδεών
κυλά πλέον η εποχή των εκκρίσεων
ο πόνος απορρίχνεται ως ανεπιθύμητο νεογνό
ξεβράζεται
τραγουδά στην αφωνία του μουγκρητού
καρπούται ενέργεια απ’ το ζόφο
στάχτες 
Πρέπει να έχετε συνδεθεί για να σχολιάσετε.