Από τη συλλογή ΟΛΟΜΟΝΑΧΟΙ ΜΑΖΙ, εκδ. Σμίλη, 2014, 2018

ΑΙΜΑ
 
Ήθελες να εξηγήσεις το νόημα
Σ’ ένα ακατόρθωτο σύμπαν
Και αποσύρθηκες
Με τα πλησιέστερα πρόσωπα
Μιας τέτοιας συνοδείας
Ενώ το φίδι
Ένευε κατευναστικά
Στην απάτη

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σταύρος Σταυρόπουλος, Πέντε ποιήματα»

Περιεχόμενα τεύχους 168, Ιανουάριος 2025

Πωλ Τάκερ (Paul Tucker), Η εύθραυστη ισορροπία της τεχνολογίας, της ελευθερίας και της εξουσίας

Πέτρος Μαρτινίδης, Εκκλησία και φρίκη

Πασκάλ Μπρυκνέρ (Pascal Bruckner), Μια Παλαιστίνη στο μυαλό

Χουσεΐν Αμπουμπάκρ Μανσούρ (Hussein Aboubakr Mansour), Η καταγωγή του μύθου «ο σιωνισμός ως μορφή αποικιοκρατίας»

— Ο Αντούν Σαάντα, το Συριακό Σοσιαλιστικό Εθνικιστικό Κόμμα (SSNP), και ο Φαΐζ Σαΐγκ

Ντάνι Όρμπαχ (Danny Orbach), Η μπερδεμένη ιστορία του Ναζί φυγά και των Συριακών Μυστικών Υπηρεσιών Συνεχίστε την ανάγνωση του «The Athens Review of Books τεύχος 168 ―κυκλοφορεί»

Κάπως για να αιτιολογήσει την συγγραφική του απραξία. Κάπως για να την πικάρει που επιμένοντας στην γραφή γέρασε (έτσι νόμιζε). Κάπως για άλλους λόγους (άγνωστους). «Με βιβλία θα αλλάξουμε τον κόσμο»; την προκάλεσε. Αυτήν, την προσκαλεσμένη, μεταξύ μαρτίνι και μοχίτο στο πάρτι του, under the belt. Της ήρθε αναπάντεχο, υπόκωφο τσεκούρι με φόντο ραφιναρισμένα ράφια ακαδημαϊκού (θεωρία, λογοτεχνία, δοκίμια). Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Αναγνώστου: Ακαδημαϊκό, Μονοφωνικό
»

Δεν φύτρωσε ποτέ στον τόπο μου
φλισκούνι κι άγρια μέντα
και ο έρωτας παραμένει λειψός χωρίς το ρω
μόνο εργολάβοι περιφέρονται
και κάπηλοι της ιστορίας
θαμώνες ανήλιαγων καπηλειών
που εμπορεύονται λαθραία αγάλματα
με μάτια λευκά και ιμάτια δίχως χρώμα
και η σιωπή που σκεπάζει τον κόσμο συντριπτική. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Παπαλιάς, Παραμένοντας άφωνος»

I

ΤΕΧΝΗ ΤΑΠΕΙΝΗ

Σ’ ένα μου ποίημα σ’ έγραψα, σε χάραξα·
μ’ ένα μου ποίημα σε παραχάραξα

και σε μοίρασα στους αναγνώστες,
στους μη γνωρίζοντες και στους γνώστες.

Θα καταλάβουν πώς δεν είσαι εσύ,
αλλά ένα κίβδηλο ποίημά μου για σένα; Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νίκος Ι. Τζώρτζης, Δύο ποιήματα»

Διψάω υπερβολικά. Το ρολόι δείχνει 5:00 πμ και το τρένο μου φεύγει στις 6:30. Η Αθήνα άδεια μέσα στον Αύγουστο και το ταξί δεν καθυστερεί καθόλου στους δρόμους. Έχω φτάσει πολύ νωρίς στο σταθμό. Τέτοια ώρα είναι κλειστά τα καφέ και οι φούρνοι. Δεν με ενδιαφέρει κάτι φαγώσιμο, αλλά για μια γουλιά εσπρέσσο, θα έδινα τα πάντα αυτήν την στιγμή. Δεν ξέρω γιατί έφυγα αξημέρωτα απ’ το σπίτι. Απλά δεν με χωρούσε ο τόπος. Μάζεψα σε μια βαλίτσα πέντε αλλαξιές, τον φορτιστή μου, μια οδοντόβουρτσα κι έτρεξα σαν κυνηγημένη. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ευγενία Νικητίδου, Αχάραγα στον σταθμό»

[…σαν μια καρδιά σε κίνδυνο…]

 Τον κοιτούσαν από το ράφι τους. Πάντα σκονισμένα, παλιά κιόλας από την ώρα της γέννησής τους. Με τίτλους και εξώφυλλα και ανάγλυφες μορφές και πολύχρωμους χαρακτήρες. Και οπισθόφυλλα που χωρούν σε μια στιγμιαία αγωνία τους τη σύνοψη μιας ολόκληρης ζωής. Τίποτε το συγκινητικό δεν έχουν τα βιβλία μες στο σκονισμένα ράφια, ίσως μια γοητεία, μια λεπτομέρεια κάπως γραφική. Οι ιστορίες τους, όμως, οι χαρακτήρες τους όμως, αυτοί διαθέτουν το δικό τους μαρτύριο, τη δική τους ζωή, δεκάδες θύελλες τους κατατρέχουν. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Βιβλιοδετείον»