Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Η γέμιση

 

Φινάλε χριστουγεννιάτικου έργου

 ουζίνα προσεγμένου σπιτιού κάπου στα ακριβά προάστια. Η κυρία τριγυρνάει κόβοντας, επιθεωρώντας, δοκιμάζοντας, τακτοποιώντας. Πάντα στο πλάι της ένα ποτήρι κόκκινο κρασί. Το δωμάτιο είναι στολισμένο με λαμπιόνια και ακροβάτες Άγιους Βασίληδες που ισορροπούν επιδέξια παρέα με τον σάκο τους στην μεσιανή κολόνα. Όλα γυαλίζουν και όλα αστράφτουν και όλα παραμένουν με τόση επιμέλεια στην θέση τους. Είναι παραμονή Χριστουγέννων και η Εύα – αυτό είναι το όνομα της καθώς πρέπει Αγγλίδας κυρίας – , κάνει ότι μπορεί για να αντέξει την μελαγχολία και την αθεράπευτη μοναξιά της. Σε κάποιο διπλανό δωμάτιο ακούγονται γέλια, φασαρίες, ποτήρια που τσουγκρίζουν, ευχές και σύντομα, χορευτικά βήματα που μεταφράζουν ως επιτυχημένη την βραδιά που οργάνωσε η Εύα. Όσο για εκείνη, νιώθει στους ολόλευκους ώμους της που απομένουν γυμνοί, όλο το βάρος του μολυβένιου κόσμου.] Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Η γέμιση»

Βαρλάμ Σαλάμοφ, Ιστορίες από την Κολυμά

Βαρλάμ Σαλάμοφ, Ιστορίες από την Κολυμά, μτφρ., Ελένη Μπακοπούλου ―εκδόσεις Άγρα
Το 1936, ο Βαρλάμ Σαλάμοφ, δημοσιογράφος και συγγραφέας, συλλαμβάνεται για αντεπαναστατική δράση και στέλνεται να εκτίσει την ποινή του στα σοβιετικά στρατόπεδα εργασίας – ένας από τα εκατοντάδες χιλιάδες θύματα των σταλινικών εκκαθαρίσεων.
Οι Ιστορίες από την Κολυμά, αυτό το αριστούργημα της λογοτεχνίας του 20ού αιώνα, είναι μια επική σειρά από σύντομα διηγήματα στα οποία αποτυπώνονται τα συνολικά δεκαεπτά χρόνια που ο συγγραφέας πέρασε στα σοβιετικά γκουλάγκ : έξι χρόνια ως σκλάβος στα χρυσωρυχεία της Κολυμά και στη συνέχεια, σε μια λιγότερο ανυπόφορη συνθήκη, ως αμειβόμενο νοσηλευτικό προσωπικό στις φυλακές-στρατόπεδα.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βαρλάμ Σαλάμοφ, Ιστορίες από την Κολυμά»

Πλάτων, Μένων

Παρουσίαση
Πώς μπορεί να γίνει κάποιος ενάρετος πολίτης; Τι είναι η αρετή; Η αρχαία κοινωνία -με κέντρο την Αθήνα- αγωνίζεται να βρει την απάντηση σε αυτό το ερώτημα που καθορίζει σημαντικά την ανθρώπινη συμπεριφορά. Οι πολίτες και οι πολιτικοί, ο καθένας από τη μεριά του, θεωρούν ότι η επιτυχής εκτέλεση των καθηκόντων υποδεικνύει και τον ενάρετο πολίτη της αρχαιότητας. Όμως ο Πλάτων, ο οποίος ερευνά τη φιλοσοφική αλήθεια για την αρετή, δεν αρκείται στις αντιλήψεις και τα πορίσματα της συμβατικής κοινωνίας. Ο δάσκαλός του ο Σωκράτης δηλώνει με παρρησία ότι δεν γνωρίζει τίποτα για την ουσία της. Πώς είναι, λοιπόν, δυνατόν εμείς οι υπόλοιποι να είμαστε βέβαιοι για τα επιτυχή αποτελέσματα των ενεργειών μας, για την καθημερινή μας αρετή; Συνεχίστε την ανάγνωση του «Πλάτων, Μένων»

Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης, Ένα εικοσιτετράωρο από τη ζωή τού Λαέρτη

Ο Λαέρτης είν’ ένας κοσμοκαλόγερος πού ’χει ξεπεράσει το μεσοστράτι τής ζωής προ πολλού. Έτσι τον αποκαλούν όσοι τον γνωρίζουν καλά, κι αυτοί που τον γνωρίζουν καλά, δηλαδή όσοι τον συναναστρέφονται χρόνια κι εκ των πραγμάτων έχουν καταλάβει, ως ένα βαθμό, την ιδιοσυγκρασία του, είναι λιγότεροι στον αριθμό απ’ τα δάχτυλα τού ενός χεριού.

Ο χαραχτηρισμός τούτος, βέβαια, δεν προκύπτει απ’ την αποστροφή του για τις εγκόσμιες απολαύσεις –αντίθετα, θα έδινε τα πάντα για να μην τις στερηθεί ούτε στιγμή–, ούτ’ απ’ την ευλαβική του προσήλωση στις πρακτικές και στις συνήθειες κάποιας θρησκευτικής παράδοσης, ή απ’ την δουλική προσκόλλησή του σε κάποια μεταφυσική αρχή –ο Λαέρτης δεν πιστεύει σε τέτοια–· προκύπτει απ’ τον τελείως μοναχικό βίο που διάγει μέσα στον κόσμο και τη ζωή. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης, Ένα εικοσιτετράωρο από τη ζωή τού Λαέρτη»

Περιοδικό Σταφυλή, τεύχος 3 ―κυκλοφορεί

ΣΤΑΦΥΛΗ / ΜΕΘΗ ΣΤΟΝ ΛΟΓΟ ΤΗ ΣΚΗΝΗ ΤΙΣ ΤΕΧΝΕΣ / ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2022 ―Εκδόσεις Κουκκίδα

Στο τρίτο τεύχος της η Σταφυλή αφιερώνει σελίδες στον ποιητή Γιώργη Παυλόπουλο και στον πεζογράφο Παναγιώτη Χατζημωυσιάδη. Όπως πάντα φιλοξενείται σύγχρονος ποιητικός και πεζός λόγος, δοκιμιακή, κριτική σκέψη, γόνιμος διάλογος με δημιουργούς μέσα από συνεντεύξεις, μεταφράσεις επιλεγμένων κειμένων από την παγκόσμια λογοτεχνία, και τέλος σ’ αυτό το τεύχος η συνεργασία τεσσάρων εικαστικών καλλιτεχνών. Κατά τον Μαγιακόφσκι η Τέχνη δεν ήταν καθρέφτης για να δούμε μέσα του την αποτύπωση του κόσμου αλλά ένα σφυρί για να του δώσουμε σχήμα. Ευθύνη μεγάλη, χρέος αλλιώς των δημιουργών, που μεγεθύνεται μέσα σε δύσκολες καταστάσεις, όπως οι σημερινές. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Περιοδικό Σταφυλή, τεύχος 3 ―κυκλοφορεί»

Έκτωρ Πανταζής, Σε προφορικό ρυθμό

Πάρε ολονών τις γνώμες αλλά στο τέλος να ακολουθήσεις τη δική σου γνώμη,λένε στα χωριά.
Ουδέ ποτ’ ήν , ουδ’ έσται επεί νύν έστιν ομού πάν, έν,συνεχές
ΠΑΡΜΕΝΙΔΗΣ

Δεν μπορείς να πείς ήταν,ούτε θά είναι γιατί τώρα είναι μαζί όλο , ένα ,συνεχές-  

Νιώσε την πανσέληνο στα χείλη σου,λέει ο Γ.Σαραντάρης.

Χρειάζεται να είσαι επιφυλακτικός σε κάποια ζητήματα ,όπως για παράδειγμα  στην  υπό στενή έννοια πολιτική ,ήτοι και ακτιβισμό ,που  είναι πλήρως αντιπνευματικό γεγονός,  όποιος δίνεται στη δράση έχει αλλεργία στα ζητήματα παιδείας καλλιέργειας.

Η πολιτική είναι καλά να την κρατάς σε απόσταση,να ξέρεις τα ζητήματα το χειρισμό τους, μαθαίνεις πολλά γι αυτήν  και μέσα από το μυθιστόρημα,αλλά των κορυφαίων.Ο Μουζίλ έλεγε ότι είναι πιο εύκολο να κυβερνήσεις μιά χώρα από το να γράψεις ένα Μυθιστόρημα Σε αυτή τη φράση του μπορείς να αναγνωρίσεις τον άνδρα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Έκτωρ Πανταζής, Σε προφορικό ρυθμό»

Η κληρονομιά του Παρμενίδη

Patricia Curd: Η κληρονομιά του Παρμενίδη. Ο ελεατικός ενισμός και η ύστερη προσωκρατική σκέψη (μτφρ.: Ε. Κεκροπούλου / Έ. Μαργέλη / Θ. Δαρβίρη / Κ. Αναστασοπούλου). Αθήνα: Ενάλιος 2008, 534 σ., 19 €.

Παρουσίαση
Ο Παρμενίδης ο Ελεάτης ήταν ο σημαντικότερος φιλόσοφος πριν από τον Πλάτωνα. Στο παρόν βιβλίο η Πατρίσια Κερντ ερμηνεύει εκ νέου τις απόψεις του Παρμενίδη και μας προσφέρει μια νέα εκδοχή για τη σχέση του με τους προκατόχους και τους διαδόχους του. Στην παραδοσιακή ερμηνεία ο Παρμενίδης ισχυρίζεται ότι η γένεση, η αλλαγή και η φθορά είναι κάτι που δεν υφίσταται στην πραγματικότητα και ότι υπάρχει μόνο ένα πράγμα. Έτσι απέρριψε ως αδύνατη την επιστημονική έρευνα των Προσωκρατικών φιλοσόφων. Όμως οι φιλόσοφοι που έδρασαν μετά τον Παρμενίδη επιχείρησαν να ερμηνεύσουν τη φυσική αλλαγή και συμπέραναν την ύπαρξη πλήθους βασικών οντοτήτων. Έτσι κατά την παραδοσιακή ερμηνεία, οι Ύστεροι Προσωκρατικοί είτε αγνόησαν είτε απέρριψαν τις διαπιστώσεις του. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Η κληρονομιά του Παρμενίδη»