Γρηγόρης Σακαλής, τρία ποιήματα [2014]

Αρχείο 1.10.2014

Συντρίμμια

Λίγο καιρό μόνο
κράτησε η φωτιά και έσβησε.
Τι κι αν γκρεμίστηκαν
σχέσεις πολύχρονες
για ν’ ανάψει,
τι κι αν χτίστηκαν
όνειρα μακροημέρευσης
και ευτυχίας,
κράτησε λίγο μοναχά,
η πρώτη βροχή
την τέλειωσε
προτού καλά καλά
πυρώσει τις καρδιές
και οι στεναγμοί
αποκτήσουν υπόσταση.
Έφυγε ο έρωτας,
δραπέτευσε
από την πίσω πόρτα
κι έμειναν μόνο τα συντρίμμια
της περασμένης ζωής.

Αργά

Η ομορφιά είναι μια φούσκα
όταν καπνίζεις τα τσιγάρα της μοναξιάς
αργά τη νύχτα.
Δύσκολη μέρα.
Τα πρωινά σκοτάδια
δεν σβήνουν από τα φώτα των αυτοκινήτων
καθώς κινάς για τη δουλειά
ούτε οι ψυχές των ανθρώπων
μαλακώνουν απ’ τα προβλήματα
παρά γίνονται σκληρές
το βλέπεις στα πρόσωπά τους
πρόσωπα κολασμένων.
Κυλούν οι ώρες άδειες
γεμάτες από κόσμο
υποθέσεις, προβλήματα, λύσεις.
Οι άνθρωποι μικροί
κι άλλοτε -σπάνια- μεγάλοι
γεμίζουν τη μέρα
έρχονται και παρέρχονται.
Το βράδυ το κρασί
γίνεται αχώριστος σύντροφος
αυτών που είναι μόνοι.
Ψάχνεις την ομορφιά…
Η ομορφιά είναι μια φούσκα
όταν καπνίζεις τα τσιγάρα της μοναξιάς
αργά τη νύχτα.

Μια φωνή

Ψάχνουμε καραμέλες
αυτοί το ξέρουν
μας ταΐζουν χρυσωμένα δηλητήρια
ανακουφιζόμαστε για λίγο
κι ύστερα βογκάμε
με προϊόντα-μπιχλιμπίδια
μας ξεγελούν
με την TV τους μας ναρκώνουν
κι εμείς τρέχουμε, τρέχουμε
μας μιλούν
σα να ‘μαστε παιδιά
που χάσανε το χέρι του πατέρα
ή της μητέρας
είναι η ζωή μας κόλαση
με σκυμμένα τα κεφάλια
υπακούμε
αντί να βγάλουμε φωνή
και να τους πάρει ο διάολος
τον πατέρα.