στάχτες

Αρχείο 05/03/2016

τον Εμίλ Σιοράν τον συνάντησα πρώτη φορά στη Σίφνο.
δεν είπαμε πολλά. ξαναβρεθήκαμε στο Βουκουρέστι.
θυμάμαι τους μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια του.
με ρώτησε για τον δρόμο Θεσσαλονίκη-Πήλιο. αν έχει
κλειστές στροφές. τελευταία τον είχα πετύχει στο
Παρίσι. δεν έχω άλλους πειρασμούς, μου λέει, θέλω
ρουμάνικο κερί στα χείλη και έφυγε.
– έμεινα να τον κοιτώ
στο οπισθόφυλλο

όταν αφυπηρέτησα απ’τις Νήσους των Μακάρων, με βρήκε
ο Μαύρος Κόκορας. μου είπε ‘δώσε ένα αυγό. για τον Σαχτούρη.
που τον ξέρετε, ρωτώ. ήμασταν συμφοιτητές στη Νομική,
μου λέει. ο Μίλτος έγινε Ποιητής, εγώ κόκορας
κι έφυγε δακρυσμένος
με το κόκκινο
λειρί του
μεσίστιο

ο Χόρχε Λούις Μπόρχες στο Τόκιο. ο Τζουνίτσιρο Τανιζάκι
στο Μπουένος Ἀιρες. και οι δυο εγκωμιάζουν διαφορετικές
σκιές του ίδιου ποταμού, υποψιασμένοι θα περάσουν απέ-
ναντι -εκεί που το φως αδιαφορεί

*
©Κυριάκος Συφιλτζόγλου,

από τη συλλογή

Στο σπίτι του κρεμασμένου,

εκδόσεις Θράκα

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε