Εκδήλωση για το graphic novel του Δημήτρη Χαντζόπουλου: Εμμανουήλ Ροΐδης, «Η Πάπισσα Ιωάννα»

Τρίτη 27 Νοεμβρίου, ώρα 18.30, Αμφιθέατρο της Τεχνόπολης Δήμου Αθηναίων (είσοδος από Πειραιώς 100, στάση μετρό Κεραμεικός)

Για το βιβλίο θα μιλήσουν:
Ο ομότιμος καθηγητής ΑΠΘ Πέτρος Μαρτινίδης, ο ζωγράφος Γιώργος Ρόρρης και ο ιστορικός τέχνης Μίλτος Φραγκόπουλος.

ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΡΟΪΔΗΣ (1836-1904)
Μεγάλος λογοτέχνης και κριτικός. Είναι περισσότερο γνωστός για το μυθιστόρημά του «Η Πάπισσα Ιωάννα» (1866), ένα καινοτόμο και προκλητικό έργο που μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες και προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις. Η πιο έντονη αντίδραση προήλθε από την Ορθόδοξη Εκκλησία, η οποία αφόρισε το βιβλίο και καταδίωξε τον συγγραφέα, χωρίς ωστόσο να κατορθώσει να μειώσει το ενδιαφέρον του αναγνωστικού κοινού ‒ το αντίθετο μάλιστα. Παρά τον χρόνο που πέρασε από την εποχή της πρώτης έκδοσης, η «Πάπισσα Ιωάννα» εξακολουθεί να είναι ένα από τα κορυφαία επιτεύγματα της νεοελληνικής λογοτεχνίας και λαμπρός εκπρόσωπός της εκτός συνόρων.

Η «ΠΑΠΙΣΣΑ ΙΩΑΝΝΑ» του Εμμανουήλ Ροΐδη, είναι ένα κλασικό έργο της νεοελληνικής λογοτεχνίας, που κυκλοφόρησε το 1866 δημιουργώντας σκάνδαλο με την δριμεία σάτιρα των εκκλησιαστικών πραγμάτων και επισύροντας την αποκήρυξή της από την Εκκλησία και τη δικαστική δίωξη του συγγραφέα της από την ελληνική πολιτεία. Παρ’ όλα αυτά όμως το σατιρικό ύφος της κέρδισε τους αναγνώστες και το μυθιστόρημα γνώρισε τεράστια επιτυχία. Είναι το μόνο ελληνικό μυθιστόρημα του 19ου αι. που εξακολουθεί να μεταφράζεται σε πολλές γλώσσες και να βρίσκει ανταπόκριση σε ένα διεθνές αναγνωστικό κοινό. Το έργο φαινομενικά έχει τη μορφή ενός ιστορικού μυθιστορήματος που αφηγείται την περιπετειώδη ζωή μιας γυναίκας του Μεσαίωνα, η οποία κατάφερε να ανεβεί στον θρόνο του Αποστόλου Πέτρου. Ο Ροΐδης όμως, επίγονος των μεγάλων σατιρικών του 18ου αι., του Στερν, του Σουίφτ και του Βολταίρου (χαρακτηρίστηκε ως ο Έλληνας Βολταίρος), αλλά και θαυμαστής της σατιρικής γραφής του «Δον Ζουάν» του Βύρωνα, υπονομεύει σε κάθε βήμα τη συνοχή της ιστορικής αφήγησης με τη σάτιρά του. Οι αλλεπάλληλες ιδιότροπες παρομοιώσεις, οι αναλογίες και οι συγκρίσεις με τη σύγχρονη εποχή, οι απροσδόκητες παρεκβάσεις και τα σχόλια που απευθύνει ο αφηγητής στον αναγνώστη, διασπούν τη ροή της αφήγησης και μεταφέρουν τον αναγνώστη στο παρόν, καθιστώντας το έργο μια ανελέητη σάτιρα της κοινωνίας και των ηθών του 19ου αιώνα.