Ασημίνα Λαμπράκου, τ’ αγ-Ανδρεός ανήμερα έμπαινε χειμώνας

ανήκουστη βλακεία το δέσιμο με το αόρατο, Ασ
δεν είναι έτσι;

έξω ο βοριάς μανίζει
εκεί που έλειψα με βρήκε η ηρεμία
ο Λου χθες ρώταγε στο τηλ για τον Δη
δεν έχω νέα όχι
ο Λου ψάχνει τον ξανακερδισμένο χρόνο που χάθηκε
η Ρο βρίσκει τους λουκ στου Κρίνου
θυμάμαι το Αιγαίο στη Σταδίου
η Μη ζορίζει το μέσον
ανήκουστη βλακεία το δέσιμο με το αόρατο Ασ, δεν είναι έτσι;
ένας λέει πώς οι σκιές είναι οι φίλοι των πραγμάτων
θα διαφωνούσες υπογραμμίζοντας την εχθρότητα στην ανάγκη συναρμογής έμβιων και άβιων
θα τόνιζα τη διαθεσιμότητα της πραγματικότητας ως αμφιβολία του ορισμού εχθρός
ο κυκλοφορητής κάνει ότι πρέπει να εξευγενίσει το κρύο
ο βοριάς έξω μανίζει
η Τζι δανείζει στην παρουσία ήχους βιολοντσέλου
η Ελέν κανακεύει τις φωνές των σιωπών
οι νεκροπόλεις αγαπούν τον χειμώνα
α, πώς ο χειμώνας σκοτώνει τις μαργαρίτες
ο ουρανός δαπάνησε τον ουρανίσκο μου άγευστα
τόσο γαλάζιο είδα μόνο στο Ελαφονήσι το μεσημέρι που έσκαγαν οι φλούδες των δέντρων και η πέτρα
κανένα τζιτζίκι δεν ακουγόταν
στη Φαλάσαρνα σκέπασαν τα φυτώρια
κανείς δεν προσέχει εκεί τα φυτώρια
έξω ο βοριάς μανίζει
ο Αλ χαιρετάει οδηγώντας
η τερακότα της μονής των Τζαγκαρόλων στο μέιλ μου
ο Σωκ μετράει τις γλώσσες που οι άνθρωποι αφήνουν στις πέτρες του Έβρου πίνοντας λίγη ελευθερία
δεν ακούω γάτες
που είναι οι γάτες;
ο κήπος γέμισε από φύλλα συκιάς και φύλλα γιασεμιού του καιρού που φεύγει
μπορείς να ξανακερδίσεις αν ποτέ δεν κέρδισες;

ένας μικρός μικρός κόσμος θαλπωρής από δική του ανάγκη ._

*

©Ασημίνα Λαμπράκου, 30 Νοεμβρίου του 2016

Φωτο: Στράτος Φουντούλης