στάχτες

Το τασάκι

Έπρεπε τότε να το γνώριζα
πως μόνο αυτό μου αρκούσε
έτσι όπως σήκωνες το ποτήρι
και το ακουμπούσες στα χείλη σου

ο κόσμος γύρω επιβράδυνε
τα φώτα των αυτοκινήτων
γίνονταν μικρές πυγολαμπίδες
το τραγούδι μπέρδευε το ρυθμό του

ακολουθώντας την κλίση
του κεφαλιού σου στον ώμο μου
και το στροβίλισμα του καπνού
απ’ το τσιγάρο στο τασάκι.

*

Καρουζέλ

Την πιο ωραία Βενετία,
τη Βενετία της φαντασίας,
την είδα κακοζωγραφισμένη
σ’ ένα ταμείο
επαρχιακού πανηγυριού.

Ένα μικρό καρουζέλ
με τ’ αλογάκια του
και τα πολύχρωμα λαμπάκια του
γυρνούσε ατέλειωτα
στην έρημη πλατεία.

*

Χωρίς να παύω

Θα μπορούσα να μείνω
αιώνες νηστικός

μ’ έναν πυρηνικό
κινητήρα για καρδιά

αιώνες βυθισμένος
σε κόκκινη αμμουδιά

χωρίς να παύω
της ανάμνησής σου
τη λούπα.

*

Το σκοτάδι

Τα πυροτεχνήματα για λίγο
φώτισαν τον ουρανό,
αφήνοντας πίσω μακριές ουρές
που έσβηναν μέσα στη νύχτα.
Τι γιόρταζαν άραγε;

Έμεινα να φαντάζομαι τα σχήματα.
Κι ύστερα κόπασαν τα επιφωνήματα
και σκόρπισε ο κόσμος,
ο καθένας τραβώντας
για το δικό του σκοτάδι.

*

©Ντέμης Κωνσταντινίδης

φωτο: Στράτος Φουντούλης

❀