στάχτες

Γιώργος Γκανέλης, Χειρόγραφη φωνή, εκδόσεις Σμίλη

ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΘΕΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

Γιατί υπάρχουν και διλήμματα ανήλικα
που μπαίνουν σφήνα στην όποια μου ζωή

Κι ακόμα καμιά δεκαριά  ευάλωτες λέξεις
επεξηγηματικές όλου του σύμπαντος
προσάναμμα για τα χειμωνιάτικα βράδια

Και διόλου μην ταράσσεσαι με τη λάμψη
αν αρπάξεις φωτιά φώναξε να σε σώσω
αποτελούμαι από ογδόντα τοις εκατό νερό
το υπόλοιπο μια αδιόρατη μελαγχολία

Τείνοντας προς ένα αδιερεύνητο μέλλον
φοβάμαι μην τουμπάρω πριν την ενηλικίωση

*

ΠΟΙΗΤΙΚΕΣ ΦΟΒΙΕΣ

Τα μεγάλα ποιήματα φοβάμαι
με τα κατεβατά αναμνήσεων
χείμαρροι επαναλαμβανόμενοι
στρατιές φθαρμένων νοημάτων
χωρίς καμιά ουσιώδη πρόταση
ανερμάτιστα και κυκλοθυμικά
ένα τσούρμο αδέσποτων λέξεων

Μα πολύ περισσότερο τα μικρά
τα επιτηδευμένα και εγκεφαλικά
που συμπιέζονται σε δυο αράδες
και στο περιθώριο του τετραδίου
πενθούν την ελλειπτικότητά τους

*

ΕΝΑ ΠΕΙΡΑΓΜΕΝΟ ΠΟΙΗΜΑ

Όταν τα χέρια ξαναβρούν τραύματα
να γραπώσουν αντί για ηλιοβασίλεμα
(έχω την εντύπωση ότι ήδη τα βρήκαν)

κι όταν τα γυαλιά ηλίου θρυμματιστούν
με ένα βιαστικό κοίταγμα της θάλασσας

Όταν τα ενδιαφέροντα για ζωή σιγήσουν
πέρα από κάθε επιτρεπτή αγρανάπαυση
(θα τρίζουν τα κόκαλα των επαναστατών)

κι όταν ο ουρανός αυτομολήσει στο χάος
παίρνοντας μαζί του όλους τους αστερίες

Τότε η λύπη μου θα κραυγάσει δημοσίως
στο πληθυντικό κρυμμένο μου πρόσωπο

*

ΥΠΕΚΦΥΓΗ ΛΟΓΩ ΗΛΙΚΙΑΣ

Επίσης, η αληθινή επανάσταση
βρίσκεται μέσα στην τρυφερότητα
να μπορείς δηλαδή να χαϊδεύεις
όλες τις λέξεις του πεζοδρομίου
και μετά να λιντσάρεις τον θάνατο

Με άλλα λόγια, όταν στριμώχνεις
την αλήθεια σε τέσσερα τετραγωνικά
και με συγκάτοικο μια αράχνη
νομίζω πια πως είναι θέμα χρόνου
να βγεις μεσάνυχτα στους δρόμους

Όπως καταλάβατε, είναι φθινόπωρο
και δεν παραδέχομαι πως μεγάλωσα