στάχτες

Τὸ παρὸν ψηφιακὸ βιβλίο διανέμεται ἐλεύθερα στὸ διαδίκτυο ἀπὸ τὸν δημιουργό του, ὑπὸ τὴν ἀκόλουθη ἄδεια: Creative Commons

Σχόλια σὲ φωτογραφία

Μὲ τὴν πλάτη στὸ δέντρο,
βρῆκα σημεῖο ζωῆς κι ἀκούμπησα.
Ἡ ὑπόλοιπη φωτογραφία
παρκαρισμένα αὐτοκίνητα καὶ μοτοσυκλέτες.

Ἴσα ποὺ χωράω στὸ σοκάκι,
ἄνθρωπος μονάχος καὶ μηχανήματα.

Προσπαθῶ νὰ σὲ κοιτάξω σαστισμένος
ὅπως κοιτάζει τὸ ἄπειρο ὁ φυλακισμένος
ἀπὸ τὸ παραθυράκι τοῦ κελιοῦ του.

Δὲ φυσάει ἀέρας, ἔχει λιακάδα,
πέφτει καὶ μιὰ σκιὰ πολυκατοικιῶν
ἀρρωστημένη ὅπως τῶν πόλεων οἱ σκιές.

Μὲ καταπίνει ἀργὰ ὁ ἀστικὸς ἱστός,
τὸ βλέμμα μου σκόνη θὰ καταντήσει
στὶς λαμαρῖνες τῶν αὐτοκινήτων.

*

Φτωχοδιάβολοι ποιητὲς

Μᾶς πιάσανε στὰ πράσα…
τηρήθηκε στὸ ἀκέραιο τὸ ἔθιμο τῆς διαπόμπευσης·
κουβαλητὸ μὲ φέρανε στὸ σπίτι οἱ συμμαθητὲς
μὲ ἀλαλαγμοὺς καὶ …σταύρωσον,
νὰ ποῦνε στὴ μάνα τὰ κατορθώματά μου.

Ἦμουν ζωντανός·
ἀντάρτης στοὺς ἀντάρτες, ποὺ κατέβαζαν
ρακένδυτους καὶ ἡττημένους στὴν Ἐγνατία.
Ἦμουν νεκρός·
νὰ φτύνουν διὰ τῆς βίας οἱ περαστικοὶ
στὸ πτῶμα ἑνὸς ὑποτιθέμενου προδότη.

Τώρα, συμμαθητές, σωπᾶστε,
γεννιοῦνται ποιητές.

Πετᾶξτε τὰ μαχαίρια σας μακριὰ
νὰ μὴν τὰ βροῦν οἱ καταραμένοι
καὶ σφαχτοῦν μέσα στοὺς στίχους.
Πετᾶξτε τὰ πιστόλια σας στὴ θάλασσα·
νά γιατὶ αὐτοκτονοῦν οἱ ποιητές:
τῆς ζωῆς τὰ ποιήματα
εἶναι κάποτε θανατηφόρα.

Μέσα σὲ σκόνες γεννιέται ὁ ποιητής,
στὸν χωματόδρομο ἐπιστρέφει,
καίγεται στὶς φωτιὲς τοῦ Ἀη Γιαννιοῦ,
σὰν τέφρα θὰ ξανάρθει
-ἂν ξανάρθει- μὲ τὸν ἄνεμο.

*

Η στιγμή του φόνου

Η μέρα βρέθηκε νεκρή.
Χαράματα οι κυνηγοί
μας ανακάλυψαν γυμνούς στο δάσος,
στους θάμνους που κρύβεται
κάθε πρωί η νύχτα.

Ας πέθανε η μέρα·
το μεσημέρι κοπέλες
χαϊδεύονται στον ποταμὸ
και το νερό γλείφει τα στήθη τους
-σαν νά ’τανε νυχτερινά
τα χάδια εκείνα στο ποτάμι.

Το απόγευμα η πολιτεία βούλιαζε
μέσα στων δρόμων την πίσσα,
μ’ ένα μακρόσυρτο
μαρσάρισμα μοτοσυκλέτας
αντί για επιθανάτιο ρόγχο.

*

Περισσότερες πληροφορίες στις ιστοσελίδες:
http://vorias.blogspot.com
http://logotexnika-epikaira.blogspot.com

❀