Δημήτρης Τούλιος, Ο δειλός των δεινών καιρών

Δημόσιος λόγος

Καφέδες λεκιάζουν τα γράμματα
τα κάνουν φαντάσματα.
Κι ύστερα τα έργα του δρόμου που επιμένουν ολοένα.
Τρυπάνε τη μνήμη των βημάτων
και αναταράζουν τα φλιτζάνια.
Μια κοπέλα που σερβίρει
νυχτώνει το βλέμμα στον λογαριασμό.
Χέρια ψαχουλεύουν στις τσέπες,
πελάτες συνωστίζονται στα καθίσματα.
Όλοι περιμένουμε το θαύμα μιας γουλιάς,
αλλά δεν έρχεται.
Αντ’αυτού, με μια δήλωση
εκλέγουμε τον εαυτό προφήτη.
Μέσα στα κατακάθια με μια βουτιά,
χωρίς ανάσα,
ανακαλύπτουμε το χάρτη των απωλεσθέντων.

Εξιτήριο

Με μια ποδιά ανοιχτή στην πλάτη
κομίζω σύκα στην ποδιά σου.
Αρμένισα αρκετά στα ράφια και τα βιβλία.
Τώρα δένομαι σαν κουρέλι στο κατάρτι
να τινάζομαι αντίθετος του ανέμου.
Κάθε ματαιωμένο ταξίδι το πήγα υπόγεια,
το τράβηξα το σκοινί της μοναξιάς ώσπου έγινε ξεφτίδι.
Και κάθισα κάτω στα σκαλοπάτια να τραγουδήσω.
Τώρα τα παράπονά μου έγιναν στίχοι,
οι έρωτες, παράγραφοι
και οι τάφοι, θησαυροί.
Ένας τυμβωρύχος λείπει
για να ανακαινίσω το γήρας.

Η φωνή των αιτήσεων

Ποιος ζει, ποιος πεθαίνει,
ποιος ο συντάκτης και ποιος ο δηλών;
Ο δειλός των δεινών καιρών
διστάζει.
Ονοματεπώνυμο τρεμάμενο,
ηλικία κρίσιμη.
Πατρώνυμο νεκρό,μητρώνυμο χωρίς λώρο.
Πώς από το βρεφικό γάλα
καταλήξαμε να συμπληρώνουμε έγγραφα;
Ποίηση πρόσφυγοπούλα
τριγυρίζει τα ΑΦΜ και τα ΑμκΑ,
για να ξανάβρει τη χαμένη πατρίδα της ανωνυμίας.
Με προσήλωση και διακριτικότητα
πληκτρολογώ στα κρίσιμα πεδία
κάποιον που μου μοιάζει.
Με παίρνουν στα σοβαρά,
να η κωμωδία μου.

Μη μου μιλάς

Μη μου μιλάς μέσα σε ένα όνειρο,
γιατί θα σε διακόψω,
θα πω:
Κοίτα, τι ωραίες που είναι οι λέξεις μου
και πόσο εύκολα καλύπτουν τη φθορά.
Δεν θέλω να βλέπω τα μάτια σου άχρωμα,
τις ειδήσεις σου δεν ακούω-
νισάφι πια με το θάνατο.
Βρίσκομαι ακόμα σε σχολική εκδρομή
σε λεωφορείο, σε τραίνο
και πριν συγκρουστεί,
μη μου μιλάς καθόλου για το τώρα.
Κάθομαι και κοιτάζω απ’ το παράθυρο,
ζω για μια μέρα μόνο.
Είμαι μια μέλλουσα μύγα.
Θα τα πούμε σίγουρα άλλοτε,
είτε δέντρα, είτε σιωπή.
Ως τότε, καραδοκώ, για ό,τι και να πεις,
να το μεταφράζω σε χαρά.
Αμύνομαι για την άνοιξη, για του λόγου το ψευδές, παλεύω.