Μιχάλης Κατσιγιάννης, Η θεωρία των πολυπληθών χώρων

Τα πρωινά με λιακάδα
Οι περιφερόμενοι εαυτοί των ανθρώπων
Αντανακλούν
Συγκατανεύσεις
Και τη δόλια ματαιότητα
Που είναι πάντα άφθαρτη
Της διασπασμένης εσωτερικής συνοχής τους
Των αντιφάσεων τους
Και των αντιλήψεών τους
Κάθονται σε παγκάκια
Σε παγκάκια
Που είναι γεμάτα
Εμπεδωμένες κοινωνικές στρεβλώσεις
Τραγικές παρανοήσεις
Και θετικότητες
Ο ήλιος
Συναντά τα πρόσωπά τους
Και ανιχνεύει
Τις ποιότητες των εκφράσεών τους
Τα μάτια τους
Ανοιγοκλείνουν ευτυχισμένα
Και αναβλύζουν
Μη σκοπιμότητα
Και γαλήνια υπευθυνότητα
Το κρίμα
Που είναι απολύτως νομιμοποιημένο
Λόγω ατμοσφαιρικής σύγχυσης
Γιγαντώνεται
Αλλάζοντας μορφές και σχήματα
Διαστάσεις και επίπεδα
Η σκιά των ανθρώπων
Αυτών
Τι είναι;
Είναι όραμα
Τόσο ηθελημένο
Όσο και μη
Η ισχνότητα της αντίρρησής τους
Για αναδιάρθρωση
Του πλαστού χαμόγελού τους
Είναι ξέφρενα πεντακάθαρη
Όμορφα άθλια
Ατελείωτα αναξιοπρεπής
Το κρίμα των ανθρώπων
Αυτών
Είναι δικό τους
Είναι απόκτημά τους
Και χαίρονται γι’ αυτό
Σε τέτοιο βαθμό
Που συχνά αιωρούνται.