Γρηγόρης Σακαλής, δύο ποιήματα

Αδιαφορία

Κάτι άνθρωποι…
Τους δίνεις
ό,τι καλύτερο έχεις
μέσα σου
και σου δείχνουν αδιαφορία
παίζουν για λίγο
μαζί σου
κι ύστερα προσπερνούν
ζεστό – κρύο
σε τσουρουφλίζουν
κι ύστερα σε παγώνουν
τους λυπάσαι
μα πιο πολύ λυπάσαι
τον εαυτό σου
που βιάζεσαι να δοθείς
που ξεγυμνώνεις
την καρδιά σου
και εισπράττεις γέλιο
συγκαταβατικό
νιώθεις τότε μια πίκρα
στα φυλλοκάρδια σου
και στο στόμα.

Μονοπάτι

Κάποτε πίστευα
ότι ο παράδεισος
είναι στον άλλο
άνθρωπο
εκεί θα βρεις
την γαλήνη
όμως πέρασαν χρόνια
και δεν τη βρήκα
μόνο ανταγωνισμούς
εγωισμούς
και συγκρούσεις
κατέληξα τότε
στο συμπέρασμα
ότι ο δρόμος αυτός
είναι μοναχικός
δύσκολος
ανηφορικός
θέλει πολύ αγώνα
για να βρεις την φώτιση.