Δημήτρης Παπαλιάς, Θεατές ημιτελών παραστάσεων

Έγειρε στο προσκέφαλο
αφήνοντας το χθεσινά όνειρα
να περιμένουν έξω από την πόρτα
του ερμητικά κλειστού δωματίου
αφήνοντας τις ώρες
να τρέχουν καλπάζοντας.
Πάντα κουβαλούσε μέσα του
τη μυρωδιά του παλιού σπιτιού
τις σκιές παράξενων ανθρώπων
που ακουμπούσαν να ξαποστάσουν
σε φρεσκοβαμμένους τοίχους
εγκαταλείποντας τα αποτυπώματά τους
εν είδη υπογραφής.
Οι γραμμές που έσερναν πίσω τους
τα αεροπλάνα της γραμμής
αποσυντόνιζαν τους σχηματισμούς
των αποδημητικών πουλιών
αφήνοντας έκπληκτους
τους θεατές ημιτελών παραστάσεων
σε υπαίθριους χώρους
παραμένοντας ελεύθεροι
κατά τα διαλείμματα
να υπολογίζουν στο περίπου
το συνολικό μήκος και πλάτος της ταλάντωσης
του παρελθόντος χρόνου.
Τίποτε δεν είναι όπως πριν.