Από τις εκδόσεις Ενδυμίων

Νέα Υόρκη ( Γραφείο και καταγγελία)

Στον Φερνάντο Βέλα

Κάτω απ’ τους πολλαπλασιασμούς
υπάρχει μια σταγόνα από αίμα πάπιας
κάτω απ’ τις διαιρέσεις
υπάρχει μια σταγόνα από αίμα ναυτικού
κάτω από τις προσθέσεις, ένα ποτάμι από αίμα τρυφερό.
Ένα ποτάμι που προβάλλει τραγουδώντας
απ’ τα υπνοδωμάτια των προαστίων,
κι είναι ασήμι, τσιμέντο ή αύρα
στην αυγή την κίβδηλη της Νέας Υόρκης. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα, Ποιητής στη Νέα Υόρκη 1930 —Μετάφραση: Βασίλης Λαλιώτης [απόσπασμα]»

Ποίηση σε πέντε πράξεις και αυλαία
Προσεχώς από τις εκδόσεις Σμίλη

ΠΡΑΞΗ ΤΡΙΤΗ
Βατόμουρα και πεθαμένα τζιτζίκια μιας ωραίας εποχής

VII

[…] ΘΕΛΜΑ: Eίναι αλήθεια, δεν άντεξα, με καρατόμησαν τόσο οι απελπισμένοι σου οι ήχοι, που έχασα το έδαφος κάτω απ’ τα πόδια, τα γόνατά μου τρέξαν να σε προφτάσουν στην όχθη της λίμνης, πάλευες έξω να βγεις. Μόνο τα μάτια μας μείναν στο τέλος εκεί, με την κόψη της όρασης στα γυμνά μας από μέλη παπούτσια. Κι εκείνο το δάχτυλο που έτρεμε δείχνοντας… εκεί, να, κοίτα εκεί! Η κόκκινη σκιά…  Απ’ τον τρόμο μου ρίχτηκα στη λίμνη ανάπηρη να ξεπλύνω τα βελούδινα αρπάγματα ενός πράσινου που ένιωθα πως φύτρωνε τώρα στο σώμα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιφιγένεια Σιαφάκα, Σκαντζόχοιρος με παπιγιόν —προδημοσίευση»

Μετάφραση: Αντώνης Φωστιέρης, Θανάσης Θ. Νιάρχος

Οι αράχνες

Στα σπίτια που πεθαίνουν τα παιδιά
Μπαίνουνε κάτι γέροι
Θρονιάζονται στο διπλανό δωμάτιο
Μ’ ένα ραβδί ανάμεσα στα μαύρα γόνατά τους
Ακούν προσεχτικά, κουνάνε το κεφάλι.

Κάθε που βήχει το μικρό
Τα χέρια τους κολλάνε στην καρδιά τους
Μεταμορφώνονται σε κίτρινες τεράστιες αράχνες Συνεχίστε την ανάγνωση του «Boris Vian, Σπαράζει ο βήχας στις γωνίες των επίπλων»