Κινητήρες

Τετρακινητήριο το βούισμα του καιρού
μέσ’ στο μικρό μου κεφάλι το αδαμάντινο
από παλιά στολίδια παλιές γενιές αχράντων μυστηρίων
που δεν βλέπουν πια παρά με τα μάτια των λουλουδιών
τις ταράτσες σπιτιών ερημωμένων
Διαβάστε περισσότερα-Continue reading →

Αρχείο 19/02/2016

Ι.
Ψηλαφώ τον αέραασυνάρτητα
Προσπαθώντας να αποδώσω το σκοτάδι
στις πολύχρωμες κουρτίνες

Οι φόβοι μου
-χρόνια τώρα-
τέμνονται
όπως οι μαύροι κύκλοι
κάτω απ’ τα κουρασμένα μάτια Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γρηγόρης Λεβεντόπουλος, Τρία σύντομα μεσάνυχτα»

Αρχείο 19/02/2016

Η στάχτη

Το ηφαίστειο που μάζευε τη δύναμή του σαν το κακό σπυρί
ξέσπασε ένα πρωί
κι όλη μέρα ξερνούσε στάχτη
μέχρι που γέμισε το τόπο στάχτες και ησύχασε .

Την άλλη μέρα βγήκε o ήλιος ο παντοτινός ,γκρίζος .
βγήκαν κι οι άνθρωποι και κοίταζαν και κοιταζόντουσαν. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κώστας Ψαράκης, “…στους γκρεμούς, και στην ερημία του Λιβυκού” -ποίηση»

Αρχείο 18/02/2016

Σήμερα το απόγευμα ο καιρός ήταν βροχερός. Η πόλη μύριζε πεθαμένο ψάρι. Βγήκα στη βεράντα κι έστησα το μεγάλο κάδρο με τη φωτογραφία σου στην πολυθρόνα. Εκείνο το μεγάλο, που το έβρισκες τερατώδες, κι έλεγες πως ένα τόσο μεγεθυμένο πρόσωπο δεν είναι πρόσωπο αλλά εφιάλτης. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιστορίες της Πέμπτης -Μαρίας Πετρίτση: Τσάι κεράσι [2016]»

Αρχείο 13/02/2016

Χαμένοι στο πάρκο του Ουένο, στο βόρειο Τόκιο, ξεμπουκάρουμε σε μια λίμνη σκεπασμένη ολόκληρη από πλατιά στρογγυλά φύλλα και νούφαρα. Στην όχθη της  στημένα, μια σειρά περίπτερα σαν και εκείνα που στεγάζουν τα μικρεμπόρια της Aνατολής αλλά και των δικών μας πανηγυριών. Κόσμος συνωστίζεται και οι φωτογραφικές μηχανές κελαηδούν ακατάπαυστα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ευρυδίκη Τρισόν Μιλσανή, Τα μπονζάι [2016]»