Αρχείο 17/11/2014

Σήμερα πέρασα όλο το πρωινό στο περιβόλι, κλαδεύοντας, σκάβοντας, ποτίζοντας. Τι θα γινόμουν αν δεν υπήρχαν αυτά τα λίγα τετραγωνικά μέτρα γης, για να μπορώ που και που ν’ ανασαίνω το χώμα; Το χώμα× η μόνη αλήθεια στη ζωή…

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αλέξανδρος Αδαμόπουλος, Το σεντούκι του παππού μου [2014]»

Αρχείο 17/11/2014 -Για την επέτειο του Πολυτεχνείου

Φοβάμαι
τους ανθρώπους που εφτά χρόνια
έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι
και μια ωραία πρωία –μεσούντος κάποιου Ιουλίου–
βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας
«Δώστε τη χούντα στο λαό».
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που με καταλερωμένη τη φωλιά
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μανώλης Αναγνωστάκης, Φοβάμαι»

Αρχείο 15/11/2014

Ούτε εγώ

Πήγαινε με στις αποστάσεις
που περιμένω
από τρένο
ακόμη

παιδί ισορροπούσα στις ράγες
με τα σκαρπίνια του παππού καλογυαλισμένα
και τα δερμάτινα κορδόνια βλεφαρίδες από σκληρό λίπος
χαϊμαλιά στους αστραγάλους

σχεδόν στην γέννηση δραπέτευσα και κρύφτηκα Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ελένη Νανοπούλου, ‘σχεδόν στην γέννηση δραπέτευσα και κρύφτηκα’»

Αρχείο 15/12/2014

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Jaroslav Seifert, δύο ποιήματα -μετάφραση Γιώργος Κεντρωτής»

Αρχείο 14/11/2014

Στην είσοδο των ναών μας υποδέχονται οι Βούδες. Είναι όλοι τους καθισμένοι οκλαδόν, με ογκώδη ευρύστερνα σώματα, άτριχα στρογγυλά κρανία, αφτιά με μακριούς λοβούς  και πτυχωτούς χιτώνες. Πάντοτε τοποθετημένοι σε κάποιο ύψος  έτσι ώστε να πρέπει να κάνεις ανάταση για να τους αντικρίσεις. Μπροστά τους, νοιώθεις μικρός, μηδαμινός. Κι η αίσθηση αυτή αυξάνεται ακόμη περισσότερο καθώς εκείνοι σε κοιτούν από ψηλά μέσα από τα ημίκλειστα σχιστά μάτια τους. Το  άπιαστο μυστηριώδες βλέμμα τους μοιάζει υπεροπτικό κι αφάνταστα μακρινό. Είσαι ένα μυρμήγκι, ένα σκουλήκι μπροστά στην μεγαλειώδη απροσπέλαστη ακινησία τους. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ευρυδίκη Τρισόν-Μιλσανή, Υπό το βλέμμα του Βούδα»

Αρχείο 12.11.2014

Εγώ, ο Πάνος που με ’διώξαν απ’ τη Μάνη,πάνω σε πόρτα μ’ έφεραν στον κάμπο τον Αργολικό κάτι παππούδες με κουδούνια και βελάσματα, κάπες βαριές και μαύρη όψη. Τις νύχτες πεταγόμουνα, έτσι που σκούζαν άγρια και ρίχνανε με τα τουφέκια τους να φύγουνε οι λύκοι. Όμως εγώ τους έβλεπα – έφευγαν σέρνοντας αρνιά, κοίταζαν πίσω τους και μ’ έβλεπαν κι εκείνοι, άναβαν σπίθες πράσινες στα σκοτεινά του ύπνου μου ρουμάνια. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Πάνος Σταθόγιαννης, Εγώ ο Πάνος… [2014]»

Αρχείο 11/11/2014

«αργά τη νύχτα
χορεύει στην άκρη του λιμένα,
Σκορπώντας στα νερά
Θαύματα και εφηβείες»
Αγνώστου

Ό,τι θυμάμαι απ΄το καλοκαίρι είναι ένα κορίτσι μ΄όστρακο. Στην άκρη του λιμένα, στα καφενεία , στις εξέδρες του κόσμου, λουσμένη στον ήλιο, να χειρονομεί όλο χαρά στα ποντοπόρα πλοία. Ότι θυμάμαι απ΄το καλοκαίρι είναι τα ψυχικά σου μάτια, πυρκαγιές στ΄ανοιχτά της Κορίνθου, ζωντανούς, αναδυόμενους μύθους απ΄τ΄αρχαία επίνεια. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Νυφικό τραγούδι [2014]»