Ελένη Νανοπούλου, ‘σχεδόν στην γέννηση δραπέτευσα και κρύφτηκα’

Αρχείο 15/11/2014

fav-3

Ούτε εγώ

Πήγαινε με στις αποστάσεις
που περιμένω
από τρένο
ακόμη

παιδί ισορροπούσα στις ράγες
με τα σκαρπίνια του παππού καλογυαλισμένα
και τα δερμάτινα κορδόνια βλεφαρίδες από σκληρό λίπος
χαϊμαλιά στους αστραγάλους

σχεδόν στην γέννηση δραπέτευσα και κρύφτηκα

πιο πάνω
πιο πάνω του τόνου
μέχρι τον τόπο μου
τον αυλό του τόπου μου

Σί, Ντό, Φα, Λα
έτσι σφυρίζουν στις μάχες

ο χάρτης έχει ελάχιστα χιλιόμετρα εδώ
εδώ δεν με ξέρει κανείς

ούτε εγώ
η σκουριά και η νύχτα

νύχτες απέραντης δροσιάς
συλλαβές πορτοκαλιές

κάποτε μετρούσαμε δίδυμα χέρια
φλούδες που έπεφταν στη γη

λεμονιές κλίμακες
κάθε ημέρα σκαρφάλωνα στις κορφές

να ‘μουν αγόρι έλεγε η μάνα
ξεγελάστηκε

θεωρείται ότι εδώ τα αγόρια
έχουν αποικίσει στις παραλίες

απ’ άκρη φαίνεται
θησαυρίζουν τα φώτα

θυμάμαι τις πυγολαμπίδες να χοροπηδούν
χάθηκαν τώρα
έγιναν σχεδόν αρχαίες

σχεδόν συγκινητικά γοητευτικά
ανάβει η αυγή και στάζει

δεν τολμώ
δεν τολμώ
δεν τολμώ
η αφελής
να δω

θα ξανακρυφτώ

*

©Ελένη Νανοπούλου
φωτο©Στράτος Φουντούλης, Ακράτα 2008

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε