Jaroslav Seifert, δύο ποιήματα -μετάφραση Γιώργος Κεντρωτής

Αρχείο 15/12/2014

fav-3
ΠΡΟΤΟΥ ΤΑ ΔΥΟ-ΤΡΙΑ ΑΥΤΑ ΣΤΕΓΝΩΣΟΥΝΕ ΦΙΛΙΑ
Προτού τα δυό-τρία αυτά στεγνώσουνε φιλιά
στο μέτωπό σου επάνω
—–εδώ κι εκεί
εσύ θα γονατίσεις για να πιείς σκυφτή
νερό αργυρό απ’ τον καθρέφτη μέσα
και άμα τυχόν κανείς δεν θά ’ναι ’κεί να βλέπει
τα χείλη του θ’ αγγίξεις με το στόμα σου.

Πάει καιρός που πιο σβέλτο κι απ’ τα δάχτυλα
του γλύπτη στη συμπαγή κρητίδα
το αίμα σου ανυπόμονο λαξεύει
από μέσα εσένα το κορμί σου.
Μακάρι και να γράπωνα αχ
τη νεανική σου κόμη,
να την εσήκωνα επάνω από τη ράχη σου –
πιότερο μοιάζουν τα μαλλιά σου με φτερά
και παραβγαίνοντάς τα εγώ θά ’φτανα πρώτος
εκεί
—–εκεί, μπροστά στα ίδια σου τα μάτια
και στον απώτατο μυχό του αέρα,
όπου είναι το μέγα, απόκρημνο, δονούμενο
πασίγλυκο μηδέν
—–και αστράφτει.
fav-3
Ο ΔΕΙΛΟΣ ΨΙΘΥΡΟΣ ΤΟΥ ΦΙΛΗΜΕΝΟΥ ΣΤΟΜΑΤΟΣ
Ο δειλός ψίθυρος του φιλημένου στόματος
————-που χαμογελάει: για ένα ναι
που καιρό δεν τό ’χω ακούσει.
————-Και ούτε με νοιάζει.
Θα ήθελα ωστόσο ν’ ανταμώσω και λέξεις
που ζυμωθήκαν για ψωμί
————-και γίναν ψίχουλα
————-ή άρωμα πες φλαμουριάς.
Το ψωμί όμως πάει εμούχλιασε
————-και τ’ αρώματα πια πικραλίζουν
Τριγύρω μου περνάνε λέξεις ακροποδητί
και με πνίγουν,
————-εκεί που πάω να τις αρπάξω.
Να τις σκοτώσω δεν μπορώ,
————-και με σκοτώνουν εκείνες εμένα.
Και δώσ’ του οι πόρτες όλο να βαράνε – χτύποι κατάρες!
Αν μπόραγα να τις βάλω να μου χορέψουνε,
θα μέναν βουβές,
αν δεν κουτσαίνονταν κιόλας.
Πολύ καλά εν τούτοις γνωρίζω
ότι ο ποιητής υποχρεούται να λέει πάντα πιο πολλά
απ’ όσα κρύβει η φήμη των λέξεων.
Τούτο είναι δε η ποίηση.
Αλλιώς δεν θα μπορούσα με του στίχου τον μοχλό
να κάνω να πεταχτεί απ’ τον γλυκό του μίσχο το μπουμπούκι
και να νιώθεις ύστερα εσύ το ρίγος
————-που τρέχει στη ράχη σου

όσο γυμνώνεται η αλήθεια.

*

vintage_under2