Αρχείο 25/11/2014

«παραχώρησε στον εαυτό του
Με μια βασιλική χειρονομία,
Το προνόμιο του ονείρου,
Αφήνοντας την μικρή Ελπίδα

Γιώργος Μακρής

Αν υποθέσουμε πως τα ποιήματα έχουν μια ξέχωρη ζωή, έναν βίο δικό τους, έξω και πέρα απ΄τον δημιουργό που τα δωρίζει στα πόδια της μούσας του, τότε μπορούμε με βεβαιότητα να τα ξαναδούμε, ομορφότερα από ποτέ, να ξεχειλίζουν από καταφάσεις και ακυρωμένες άμυνες.

Μπορούμε να δούμε ξανά τη θέση που πέθανε ένα δέντρο. Τ απόφωνα απ΄αυτή την περασμένη ζωή υπάρχουν ακόμη στον ερμητικό κήπο του περιβόλου με τους ακατόρθωτους ίσκιους. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Φθινόπωρο»

Αρχείο 24/11/2014

Τον άφησα εκεί και γύρισα στην άλλη αίθουσα, στο τραπέζι που είχα κερδίσει προηγουμένως.
—Οι κρουπιέρηδες είχαν αλλάξει. Η γυναίκα ήταν εκεί, στη θέση που καθόταν και πριν. Έμεινα πίσω για να μην με δει και πρόσεξα πως έπαιζε συγκρατημένα κι όχι όλα τα παιχνίδια. Προχώρησα λιγάκι· με είδε· ήταν έτοιμη να παίξει αλλά κρατήθηκε περιμένοντας να παίξω πρώτα εγώ για να ποντάρει όπου θα ποντάριζα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Luigi Pirandello, Ο μακαρίτης Ματίας Πασκάλ»

22/11/2014

Όπου νά’ ναι θα κλείσει το στερνό παραθύρι στην άκρη της βροχής.
Κατακαθίζει το νερό στα σκαλοπάτια.
Τί ξένο που είναι απόψε το τσίγκινο τραπέζι κάτω απ’τη μαρκίζα
Γυμνό και ξεχασμένο δίχως τον ίσκιο των χεριών της.
Κανείς. Ένα δημοτικό φανάρι μουσκεύει μες στη νύστα σου. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Άρης Αλεξάνδρου, Ολόκληρη Νύχτα»

Αρχείο 21/11/2014

Τζάνιμ, μην ανακατεύεστε στη δουλειά μου!

Μια μέρα το μοσχάρι του Χότζα σε ώρες ξαφνικής ζαβολιάς του με πιλαλητά, κουτρουβαλέματα και με πηδήματα μες το μπαχτσέ έκαμε μεγάλο κακό στα ζαρζαβατικά του αφέντη του. Ποιος είδε τον τρελλό και δεν τον φοβήθηκε! Τι να έκαμνε ο Χότζας; Έλα θεέ και περιμάζεψε το πλάσμα σου! Όμως το αζύγωτο μοσχάρι σήκωσε σκόνη και κουρνιαχτό κ’ έφερε την καταστροφή. Ο Χότζας όμως δεν έχασε καιρό. Άρπαξε μια μαγκούρα κι όρμησε κατά πάνω στην αγελάδα του κι αρχίνησε να τη βαράει. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νασρεττίν Χότζας, δύο παραβολές»

Αρχείο 1.11.2014

ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟΣ ΣΠΑΡΑΓΜΟΣ

Από νωρίς στα χάπια – ανέραστοι γαρ γύρω τριγύρω
αργά στα παιδιά,
από νωρίς στην εποχή – μάνα ορεινή, του ’40 κι εσύ!
αργά στη μητρική…

ό,τι και να γραφεί
κάτω κι από νέες στέγες
ο ξανακερδισμένος χρόνος
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Χρίστος Παλαιοπάνος, ώρα εισχώρησης στο πλέον πειναλέο “πλέω και πάλι” -ποίηση [2014]»

Αρχείο 18/11/2014

Ι

Πάνω σε κύματα ήρεμα όπου κοιμούνται αστέρια
Σαν τα μεγάλα κρίνα, πλέει η Οφηλία η λευκή·
Πλέει απαλά πλαγιάζοντας πάνω στα μακριά της πέπλα .
-Και μέσα στα μακρινά τα δάση ακούγονται αλαλαγμοί.

Πάνε χίλια τόσα χρόνια που η λυπημένη Οφηλία
Περνά, φάντασμα λευκό, πάνω σε ποτάμι μελανό·
Πάνε χίλια τόσα χρόνια που η γλυκιά της τρέλα
Τραγούδι μουρμουρίζει στον άνεμο το βραδινό. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αρθουρος Ρεμπώ, Οφηλία -μετάφραση Ιωάννα Αβραμίδου»