Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Νυφικό τραγούδι [2014]

Αρχείο 11/11/2014

«αργά τη νύχτα
χορεύει στην άκρη του λιμένα,
Σκορπώντας στα νερά
Θαύματα και εφηβείες»
Αγνώστου

Ό,τι θυμάμαι απ΄το καλοκαίρι είναι ένα κορίτσι μ΄όστρακο. Στην άκρη του λιμένα, στα καφενεία , στις εξέδρες του κόσμου, λουσμένη στον ήλιο, να χειρονομεί όλο χαρά στα ποντοπόρα πλοία. Ότι θυμάμαι απ΄το καλοκαίρι είναι τα ψυχικά σου μάτια, πυρκαγιές στ΄ανοιχτά της Κορίνθου, ζωντανούς, αναδυόμενους μύθους απ΄τ΄αρχαία επίνεια.

Και καθώς έφθαναν οι καρυάτιδες γερασμένες απ΄την Ακροκόρινθο με μύθους στα χέρια και τα στόματα, και όπως μες απ΄τις υδρίες αναδύονταν δέντρα, φωτιές, ίχνη θυσιών, εσύ Ευδοκία γεννιόσουν μες στο μεσημέρι, ανάμεσα σε στάμνες και σκιές και σπίτια στα βάθη από λάδια.

Πολύ αργότερα σε βρίσκω στο τρυφερό βλέμμα της κούκλας του παλαιοπωλείου, μια νύχτα στην Αθήνα, ανάμεσα σ΄εποχές, πλανόδιους και κατεστραμμένες συνοικίες. Ν΄αφήνεις πάντα απ΄τα χέρια σου κάτωχρες νύμφες, ν΄ανακαλείς χρώματα χαμένα.Ανάμεσα κλειστά μαγαζιά του Αυγούστου, φωταγωγημένη, μ΄όλη τη φυσική φθορά ετούτου του κόσμου, να κρατάς συντροφιά στο λυπημένο ζητιάνο, μ΄ένα φόρεμα εποχής από μουσελίνα και όψεις φθινοπώρου.Εμπρός σου η Αθήνα που ξημερώνει αργά και το πρόσωπό σου Ευδοκία που πρόκειται να χαθεί μαζί με το φουστάνι και τ΄όνειρο. Ήσουν πάντα το μυστικό Ευδοκία, η ζωγραφιά στην ακίνητη πέτρα.

Όταν οι αιώνες θα ΄χουν γυρίσει ξανά και ξανά, θα σε βρω και πάλι στα επιθαλάμια μιας άλλης εποχής. Και τότε πικρά θα κλάψω για εκείνο το καλοκαίρι, για τις ωραίες μέρες της Ακροκορίνθου με τις παρέες των ποδηλατών που διάβαιναν δρόμους υγρούς μες στην παλαϊκή και αγέρωχη πολιτεία.

Διαβάστε όλες τις Ανταποκρίσεις του Απόστολου Θηβαίου