Αντώνης Αντωνάκος, Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου

Αρχείο 10/01/2015

antonakos

fav-3

Οι καμπάνες χτυπούν πένθιμα. Σημαίες κυματίζουν μεσίστιες. Μπροστά στη μητρόπολη έχει μαυρίσει ο τόπος απ’ τους παπάδες και τις χήρες. Ο δρόμος έχει φρακάρει απ’ το πλήθος και τα παρδαλά  λεωφορεία που έχουν έρθει απ’ τα χωριά και τις πόλεις του νομού. Αυτοκίνητα σταματημένα σε ουρές μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι. Μπροστά στο στρατόπεδο Σπύρου Μουστακλή το άγημα κάνει τις τελευταίες πρόβες.

Άλλοι σιωπηλοί, άλλοι στριμωγμένοι στα παράθυρα παρακολουθούν το φέρετρο με τον πεθαμένο δεσπότη να προχωρά αργά μέσα στο πλήθος. Σαν κλαδάκι που το παρασύρει το ποτάμι προς τη θάλασσα. Έξω απ’ την πύλη κοντά στο σταθμό του τραίνου έχουν στρατοπεδεύσει γύφτοι με τα φορτηγά τους. Μπανιαρίζουν τα μωρά σε τσίγκινες λεκάνες. Μαγειρεύουν στα αυτοσχέδια πετρογκάζ τον πατσά και τα κόκκαλα που πέταξαν τα χασάπικα. Μυρίζει υγραέριο και βρασμένο λίπος.

Στην επιχείρηση των αδελφών Ραζή, τα παράθυρα του πρώτου ορόφου είναι καλυμμένα με εφημερίδες που έχουν κιτρινίσει απ’ τον ήλιο. Το εργαστήριο εκτείνεται σε όλο το πλάτος του κτηρίου. Συσκευάζουν το αυγοτάραχο και τυποποιούν τα μασούρια σε χαρτόκουτα για τους Γάλλους. Ελέγετο για το αυγοτάραχο  πως, είναι γνωστό απ’ την εποχή των Φαραώ, μα ο τούρκος Εβλιά Τσελεμπή έγραψε πως πρόκειται για ένα πραγματικά άξιο δώρο για σουλτάνους, ενώ ο λόρδος Βύρων είναι αυτός που το διέδωσε στους ευρωπαίους.

Η μικροκαμωμένη κοπέλα του λογιστηρίου καταχωρεί τις τελευταίες παραγγελίες. Ένα απ’ τα αδέρφια εκμεταλλεύεται την απουσία των άλλων και πλησιάζει. Αυτή έχει γείρει το κορμάκι της μπροστά.

Ξάφνου, αισθάνεται τα δάχτυλά του να της χαϊδεύουν το μηρό. Χαμηλώνει τα μάτια και σηκώνεται όρθια. Αγκαλιάζονται. Τα μαλλιά της μαύρα, γυαλίζουν σαν το κάρβουνο. Το πρόσωπο νεανικό, πρόσωπο καλόγριας, εκστατικό, γεμάτο κατάνυξη, το στόμα χάσκει ελαφρά και τα ρουθούνια διαστέλλονται ανεπαίσθητα. Αυτός την κάνει να σκύψει πάνω στο μεγάλο πάγκο με το φρέσκο αυγοτάραχο. Σηκώνει τη φαρδιά της φούστα κατεβάζοντας τη λευκή κιλότα. Ξεκουμπώνει το παντελόνι του σα να ανοίγει το πορτάκι του κήπου. Φτύνει την άκρη απ’ τον πούτσο του και τη γαμάει.

Η τελευταία τελετουργία για το νεκρό δεσπότη την ώρα που τα σχοινιά του νεκροθάφτη τον κατεβάζουν στο λάκκο. Ενός λεπτού σιγή.

Ακούγονται μονάχα τα μουσκεμένα μουνοπέταλα, τα βογκητά και η κραυγή του Χρηστάκη Ραζή που σπαρταρά βλέποντας το χύσι του να ψιχαλίζει τον αφαλό και τα θάμνα της καθώς αυτή ανοιγοκλείνει τα μάτια, αγγίζοντας φευγαλέα το ζυγωματικό του, σαν πεταλουδάκι παγιδευμένο που παίζει τα φτερά.

*

antonakos16.12.14-bkαπό τη συλλογή διηγημάτων του


Αντώνη Αντωνάκου
Αγριοβατόμουρα πικρά
Εκδόσεις Αδέσποτος σκύλος

 

 

φωτογραφία αγνώστου, Η λίμνοθάλασσα Μεσολογγίου

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε