Αρχείο 25.6.2014

Τι κοινό έχουν οι Μάλκομ Λόουρι, Χένρι Τζέιμς, Ουίλιαμ Φώκνερ, Σκοτ Φιτζτζέραλντ, Χέρμαν Έσσε, Γκράχαμ Γκριν, Άγκαθα Κρίστι, Στίβεν Κινγκ, Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, Τ.Σ. Έλλιοτ, Νικολάι Γκόγκολ, Μάξιμ Γκόρκι, Κερτ Βόνεγκατ, Τενεσί Γουίλιαμς, Αν Σάξτον, Εμίλ Ζολά, Ιβάν Τουργκένιεφ, Αύγουστος Στρίνμπεργκ, Λέων Τολστόι, Μαίρη Σέλλεϋ, Τσαρλς Ντίκενς, Χέρμαν Μελβίλ, Μαρκ Τουέιν, Ονορέ ντε Μπαλζάκ και πάρα πολλοί άλλοι; Το γεγονός ότι σε κάποια στιγμή της ζωής τους εμφάνισαν ψυχική διαταραχή κάποιου τύπου.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μπελίκα-Αντωνία Κουμπαρέλη, Συγγραφείς και μανιοκατάθλιψη –Οι αληθινοί ήρωες [2014]»

Αρχείο 24.6.2014

Ανδρέας Εμπειρίκος

Αυτά τα ελάσματα, οι εξωφρενικές, μηχανικές κινήσεις που χώρεσαν μες σε ποιήματα. Την όψη της απάντησαν ξανά σε τίτλους παράξενων ποιημάτων. Λέξεις κοντά στα υποθαλάσσια πλάσματα και τους έξαλλους ρυθμούς. Αυτά τα χυτά από χάλυβα, μπρούντζο, καθαρό σίδερο, αυτά που ξαπλώνουν σε κήπους, περιστύλια και δασικά ξέφωτα, αυτά τα γλυπτά σταγόνες, άνθρωποι από πολύ μακριά, μητέρες ριγμένες κάποτε στα κρεβάτια του έρωτα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Σπουδές γλυπτικής [2014]»

Αρχείο 23.6.2014

Mια κρύα νύχτα του Αυγούστου τα ψάρια κοιμόντουσαν και τα τζιτζίκια μόλις είχαν επιστρέψει από γλέντι και ήταν μεθυσμένα. Ο Ιάκωβος ένιωθε την ηρεμία στη βεράντα του εξοχικού του σπιτιού. Τα τσιγάρα άρχισαν να τελειώνουν κι όπως πάντα πήρε την ερωμένη του, τη μηχανή στο γκαράζ και εξαφανίστηκε μαζί της για το κέντρο του χωριού. Ξέχασε το κράνος του αλλά σκέφτηκε πως η απόσταση ήταν σχεδόν μηδαμινή. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Φραντζέσκα Άβερμπαχ, Ο βυθός του Ιακώβου [2014]»

Αρχείο 23.6.2014

πάντα αποχαιρετούμε

ξεκλειδώνει τα υπόγεια
ξηλώνει πατώματα αυτή η νύχτα
το δάπεδο βουλιάζει
οι τοίχοι τρέμουν
οι αρμοί της σκάλας λύνονται
η στέγη υποχωρεί
τα γείσα πέφτουν
τρέξε σου φώναξα
τρέξε όσο είναι καιρός
προλαβαίνεις ακόμα
να σωθείς

πάντα αποχαιρετούμε

η τελευταία λέξη

η τελευταία λέξη
αιωρείται

ρούχο άδειο
κρεμασμένο από τοίχο αόρατο

πέτρα που γκρεμίζεται
στο χρόνο

η τελευταία λέξη
αιχμάλωτη
στο τρύπιο γάντι της σιωπής
στην τρέλα γέρνει και
συλλαβίζει λέξεις
όπως ζάρι, παρτίδα, νίκη,
απελπισία, στάχτη

το χαμένο δαχτυλίδι
ενός έκπτωτου άγγελου εκδίκησης

λέξη- πουλί με ράμφος κοφτερό
αυτόχειρας αυτάρεσκη

λέξη θάνατος – έρωτας τυφλή
η τελευταία λέξη

όταν θυμώσει
με την άκρη του φτερού της
φωτιά ανάβει
σ’ όλους τους κήπους
του ουρανού

©εφη καλογεροπούλου (προδημοσίευση)
φωτο©Στράτος Φουντούλης, 2008

Αρχείο 22.6.14

ΠΡΟΣΩΠΟ
Ένας άντρας. Συνήθης κίνηση: Τυλίγει και ξετυλίγει το μαντήλι του.

ΣΚΗΝΙΚΟ
Έρημο. Εκθαμβωτικά φωτισμένο.
Ο άντρας εμφανίζεται οπισθοχωρώντας απ’ το δεξιό διάδρομο, παραπατάει, πέφτει, ξανασηκώνεται αμέσως, ξεσκονίζεται, σκέφτεται.
Ήχος σφυρίχτρας απ’ το δεξιό διάδρομο.
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Samuel Beckett, Act Without Words I – Πράξη Χωρίς Λόγια I, μετάφραση Γιάννης Βαρβέρης [2014]»

Αρχείο 20.6.2014

1.
Σώμα, που λαμπυρίζεις από μακριά μες στην αγνότητά σου,
ξυπνάς με την αυγή,
ρόδα γλυκά σταλάζεις στον αέρα.
Σώμα, που δεν σε αρνήθηκα ποτέ,
ήξερες πάντα να σιωπάς,
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Έλυα Βερυκίου, τρία ποιήματα [2014]»

Αρχείο 19/06/2014 –από τις εκδόσεις Bibliothèque

Η σημασία του φωτός σήμερα είναι κάτι απόμερο. Στη θάλασσα του Σουνίου ο θεός με χτύπησε με την υπόμνηση της μοίρας του Τειρεσία. Δεν μιλάς για το φως ατιμώρητα. Ωστόσο τί απέγινε αυτό που έδωσε τα λόγια στους ποιητές. Στο παρακμασμένο λεωφορείο της Εργατικής Εστίας του εξήντα, μια στρωματογραφία σκουπιδιών που περιμένεις να σκάσει το αχειροποίητο του τόπου και να μιλήσει με τα έργα των χεριών των ανθρώπων, και ταυτόχρονα ένα είδος ύβρεως απέναντι στο φως που αφήνει στο έλεος της φθοράς τα ίχνη από τις γενιές των ανθρώπων. Τόλμησες για το φως, θα τιμωρηθείς. Όχι στα μάρμαρα που παίζουν τις χορδές της αρχαίας άρπας των ποιητών, αλλά στην κούφια κολόνα του οφθαλμολογικού κέντρου των κλεπτοκρατών, στο κυλικείο, έρμαιο φωτός… Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βασίλης Λαλιώτης, Θαλάσσια μπάνια -αποσπάσματα»