Ντέμης Κωνσταντινίδης, τρία ποιήματα


Έχω στην πλάτη

Έχω στην πλάτη μιαν ουλή
σα να με κάρφωσαν πισώπλατα.

Ανάγλυφος εκεί,
ψηλαφητός ο πάλαι τρόμος.

Τι αλοιφές, τι γιατρικές,
τι επιθέματα…

Έχω στην πλάτη μιαν ουλή
που θα με θάψουνε μ’ αυτή.

Πολύ μακρινό

Παλιώνει το διαμέρισμα
μαζί με την ένοικό του.
Τη βλέπω που βγαίνει στο μπαλκόνι
μετρώντας τους περαστικούς
με μια σιωπηλή
και τόσο ευγενική απελπισία.
Ποτίζει τις γλάστρες της
βρέχει τα γυμνά της πόδια
κι ονειρεύεται ακρογιαλιές
πολύ μακρινές.
Ούτε που φαντάζεται πως το μακρινό
θα το έκανα, τώρα κιόλας, κοντινό.
Μα δεν είναι αυτό.
Ποτίζει τις γλάστρες της
βρέχει τα γυμνά της πόδια
κι ονειρεύεται ακρογιαλιές
προ πολλού χαμένες.

Παλάντζο

Σε μιαν έρημο
και να βαδίζεις.
Να έχεις απαρνηθεί τα εγκόσμια,
να συνεχίζεις.

Ούτε προβλέφθηκαν οάσεις,
μόνον άμμος.
Και ήλιος που δεν μπορείς
να του κρυφτείς.

Στη χάση του
ζυγίζει ο νους
για ιδανικότερο φονιά
εκείνον ή την παγωνιά.

*
©Ντέμης Κωνσταντινίδης

φωτο: Στράτος Φουντούλης, Place Léopold, Bruxelles.