Patrick Lodge, “under the painted gaze of long dead bishops and saints” -poetry

 
VESPERS AT AGIOS CHARALAMBOS

At the top of the village, at the top of the day,
the caldera below is a cooling skillet in the sinking sun.
In Agios Charalambos a white-robed priest flits
between ikons, lighting the lamps.

Each gutter and flare of candle flame
reveals miracles performed anew:
hollow-eyed and churlish a corpse is raised to a second chance,
a dragon flinches before Agios Georgio’s sword.
Between lectern and ikonostasis,
word and flesh,
the priest chants this joyful mourning of the dying day
eleison…eleison…eleison…

He looks at me, narrow-eyed and questing;
“Catholiki”, I mouth, as if this explains anything
about our shared presence here; we are
priest, chanters and people together.
Call and response have elided, have become one
under the painted gaze of long dead bishops and saints

A single bell chimes, the so und palpable,
a measuring–rod for the space between silences.
My steps echo its rhythm into the yard,
down the cobbled slope to the village;
For the congregation below the day is ending
in bars and tavernas,
in hopes of wonders to be worked
before next day break.

*
TRISAGION

1
Tiresias the seer comes towards me,
stands in sun-faded red flowered dress,
transparent bag stuffed
with gleanings of street and shore.
He holds out a present of driftwood
bleached and salty, entwined like albino snakes.
Tells me what the birds have said today,
in couplets I cannot understand;
reclaiming this temple mound

from saints and sinners,
he dances off.

2
In the Café Caryatids an old man rests,
chair tilted in the doorway.
He sat there yesterday,
will be there tomorrow.
Teeth and pullover holed and brown,
he stares mute at the road,
a drone of tourists passing.
Bacchants and satyrs
they follow the umbrella thyrsos
snake through café chairs
and shop front T-shirts,
short-stepping in rhythm after a guide;
yellow tights, black ankle boots,
she is a queen,
finding honey in the columns and slabs
littering the temple site of Apollo.
The resid ue, a carved henge,
faces westwards, leads nowhere now,
admits to nothing – a lizard’s eye
unblinking red, through which
shutters click and cameras flash;
the moment when light folds
into darkness remains elusive.

3
The kouros at Apollonas reclines obtuse against the hillside,
breathes out asphodels in wave-froth to the edge of the cliff.
Tourists climb and slither in search of the shot
to validate memory’s convivial hyperbole.
Unrealised Dionysus, a marble moraine,
a black smudge against the darker quarry wall,
suffers them; but dreams of standing free of this rock umbilical –
the headland a plinth floating between sea and bluer sky,
arms raised in welcome to sail and oar.

When the gods went, villagers dropped hammers,
stopped chipping against the hard grain
returned to their goats and groves – their piss-poor soil.
Those terraces, tribal scars cut into the mountain-sides,
in turn abandoned for easier fleeces
each Summer boat disgorged;
a new mythology of excess is today’s orthodoxy.
Dionysus, be content to lie,
weeping ferns into the pockmark pools.

*
 
THE LOOKY-LOOKY MEN

You can’t see the looky-looky men;
they are translucent, a slight
disturbance of light at table edge,
through which the bay can still be seen.

Shadow figures on clockwork rounds,
they flip-flop ceaselessly around tourist
cafes and beaches like waves rolling in from
Africa to break against a barren shore.

Wound up in some warehouse, circuited,
set off, staggered; each convinced they will
sell something – blinkered to the one a few
tables on, the one a few tables behind.

Specialists in cheap tat – headband
torches, fake DVDs, plastic souvenirs
that glow malevolently green in the dark –
their black faces take on a grave mien.

These men speak but are not heard;
“good stuff, looky looky, give best price”.
Knock off Prada, Chanel, Vuitton hang off
arms and neck dragging down like shackles.

Thousand yard stares quarantine them; they
learn a thousand ways of saying no. Still,
pour another glass of wine, fork the Caesar
salad, admire the view from the terrace.

***

© Patrick Lodge
© Santorini Caldera, photo by Josh Trefethen

bio

Patrick Lodge was born in Wales, lives in Yorkshire and travels on an Irish passport. He travels as much as he can and his poems are inspired by visits to many countries. He does not, though, write travel poems as Patrick uses the dislocation produced by travel to reflect his own displacements of growing up, family life and adult relationships – his own search for an understanding of a “home” that might be lived in comfortably and at ease. His prizewinning poems – which have been published in magazines and anthologies in Australia, New Zealand, USA, Wales and England – have been described as enjoyable for their relish of language and their ample sense of what poetry might accommodate. Often the poems work across a variety of deeper meanings, images and allusions which underwrite the commitment to emotional honesty. The poems have a wide range of subject matter embracing memories of seaside picnics as a child, immigrant deaths, cremations, his Irish roots, working as a tea-boy, convict settlements in Australia and holidays in Italy, Greece and, Spain. Always though he comes back to the same question – how am I different from when I started off and does it matter? His debut collection – An Anniversary Of Flight – is published by Valley Press in October 2013.

Michael Magee, “In this twilight, he waxed and waned the beard that weighed him down” -poetry

 
ODYSSEUS AND THE ECLIPSE
“Homecoming of Odysseus may have been in Eclipse.”
The New York Times

As Odysseus traveled, the world
got darker
all along the path of his eclipse
evening deepened
left in tatters all the worse
his warrior’s heart was broken.

No longer beating for war
he dreamed of Penelope, Telemachus
his only son
his words unstrung, his ship and crew
destroyed
he wandered the Aegean like a swallow
off its course.

Looking for stars to guide him
his bribed, borrowed and battered crew
cut loose
across the Ionian sea with a new moon
to mark this verse.
Come stay awhile to hear my sorrow.

Except for war Odysseus would be home
no more ambrosia, no more Circe
no more siren-song,or the giant Cyclops
not on the rocks, just a memory
meandering his way home to Ithaca.

The birds no longer sang
their Mixolydian melodies, depressed
at so many ill omens, prophecy
that filled him with dread
a penumbra filled his head
craving,his heart ached.

In this twilight, he waxed and waned
the beard that weighed him down
his hair filled with eels,
eyes always staring ahead
toward a flat-screen horizon.

ODYSSEUS ON HYDRA

On a Greek Island floating
in the Saronic gulf
the hydra-headed monster
has been replaced by windmills
and the donkeys bray to us at sunrise.

Tourists swim like sea-turtles,
sunning themselves naked
on the rocks while below
the white walls of Hydra tell us
we have all been lost.

Bouginavillea follows us
flourish of the slipper parade at dusk,
dolphins, lovers of Zeus
sport in the sea, banished
long ago by Hera.

While grey-eyed Pallas Athena still
watches, patron of Athens to keep
us from falling overboard as we ride
on the Flying Dolphin.

I’ve come here wanting to drift
across the Peloponnesus
no does to write, no loom to mend,
so I’m not ready to be found out yet.
Still looking for a few good goddesses.

ODYSSEUS AT REST

I sit in my seaweed chair
looking out the window
daydreaming about Circe,
my lost shipmates, the Cyclops.

Since I have slain the suitors
Penelope won’t speak to me,
my loyal dog died of happiness
and Telemachus has gone back to Rodos.

While I sleep deep in my cups
wish only for Lethe or Crete.
I am no longer seasick.
I dream creme-de-menthe.

My clothes tumble dry
in the sunlight. I long for
another journey. With my webbed
hands I close this book.

*

© Michael Magee
Photo ©Stratos Fountoulis “A stadium stroll”, Athens, 2011

Μαρία Πετρίτση, Φορτηγό

Aπό την Αθήνα ξεκινήσαμε αχάραγα ακόμα. Γύρω μας μαύρο σκοτάδι, υγρασία και λασπουριά. Η λαχαναγορά επί ποδός. Άλλοι φορτώνανε μηλοπορτόκαλα εκτός εποχής και άλλοι ξεφόρτωναν λάχανα και μελιτζάνες μέσα σε ευρωπαϊκά καφάσια. Ελληνικό το προϊόν, ξένη η συσκευασία. Ή και το αντίθετο. Οι χαμάληδες ανάκατοι. Χίλιες ράτσες. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μαρία Πετρίτση, Φορτηγό»

Mario Benedetti, Η Ανακωχή

(α π ό σ π α σ μ α)

Το δεξί μου χέρι είναι ένα χελιδόνι
Το αριστερό μου χέρι είναι ένα κυπαρίσσι
Το κεφάλι μου από μπροστά είναι ένας κύριος ζωντανός
Και από πίσω ένας κύριος νεκρός
VICENTE HUIDOBRO

Δευτέρα 11 Φεβρουαρίου

Λείπουν μόνο έξι μήνες και εικοσιοκτώ μέρες για να είμαι σε θέση να πάρω σύνταξη. Πάνε τουλάχιστον πέντε χρόνια που κάνω αυτόν τον καθημερινό υπολογισμό του εργάσιμου χρόνου που μου απομένει. Πραγματικά, έχω τόση ανάγκη από ελεύθερο χρόνο; Λέω στον εαυτό μου ότι όχι, ότι δεν είναι ο ελεύθερος χρόνος αυτό που έχω ανάγκη, αλλά το δικαίωμα να δουλεύω σ’ αυτό που θέλω. Για παράδειγμα; Η κηπουρική, ίσως. Είναι καλή ως χαλαρωτική άσκηση τις Κυριακές, για να αντισταθμίσει την καθιστική ζωή, καθώς επίσης και ως μυστική άμυνα απέναντι στην μελλοντική και εγγυημένη μου αρθρίτιδα. Φοβάμαι, ωστόσο, ότι δεν θα μπορούσα να την αντέξω σε καθημερινή βάση. Η κιθάρα, μπορεί. Νομίζω πως θα μου άρεσε. Πρέπει να είναι κάπως θλιβερό, πάντως, να ξεκινάει να μάθει κανείς σολφέζ στα σαρανταεννιά του χρόνια. Γράψιμο; Ίσως να μην τα πήγαινα άσχημα, τουλάχιστον ο κόσμος συνηθίζει να διασκεδάζει με τα γράμματα μου. Και τι μ’ αυτό; Φαντάζομαι τη βιβλιογραφική σημειωσούλα σχετικά με τις «αξιοσέβαστες αξίες αυτού του νέου συγγραφέα που αγγίζει τα πενήντα» και μόνο η πιθανότητα αυτή μου προκαλεί αηδία. Το ότι εγώ νιώθω ακόμα μέχρι σήμερα αφελής και ανώριμος (έχω, με άλλα λόγια, μόνο τα ελαττώματα και καμιά από τις αρετές της νεότητας) δεν σημαίνει ότι έχω το δικαίωμα να εκθέτω αυτήν την αφέλεια και την ανωριμότητα. Είχα μια ξαδέρφη γεροντοκόρη που κάθε φορά που έφτιαχνε ένα γλυκό το έδειχνε σε όλους μ’ ένα μελαγχολικό και παιδιάστικο χαμόγελο που είχε μείνει κρεμασμένο στα χείλη της από την εποχή που έκανε τα γλυκά μάτια στον μοτοσικλετιστή αγαπητικό της που λίγο αργότερα σκοτώθηκε σε μια από τις τόσες «Στροφές του Θανάτου» που έχουμε. Εκείνη ντυνόταν όπως έπρεπε, όλα σύμφωνα με τα πενήντα τρία της χρόνια. Σ’ αυτό και σ’ όλα τα υπόλοιπα ήταν διακριτική, ισορροπημένη• εκείνο το χαμόγελο, όμως, απαιτούσε, αντίθετα, τη συνοδεία από τα φρέσκα χείλη, το στιλπνό δέρμα, τα καλλίγραμμα πόδια μιας εικοσάχρονης. Ήταν μια αξιολύπητη έκφραση, μόνο αυτό, μια έκφραση που δεν έφτανε ποτέ να μοιάζει γελοία γιατί σ’ αυτό το πρόσωπο υπήρχε, εκτός των άλλων, καλοσύνη. Πόσες λέξεις μόνο για να πω πως δεν θέλω να μοιάζω αξιολύπητος.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Mario Benedetti, Η Ανακωχή»

Νίκου Κυριακίδη, ‘Δρόμοι με ματωμένα γόνατα’ ή αλλιώς η χαμένη παιδικότητα

από τη Τζούλια Φορτούνη

Πολλές φορές αναρωτιέμαι, τι πραγματικά γυρεύουμε όλοι όσοι γράφουμε. Όλοι όσοι σκύβουμε με αφοσίωση, ψάχνοντας απεγνωσμένα εκείνη τη λέξη, ή την εικόνα, που θα κυοφορήσει και θα γεννήσει το ποίημα. Και δεν μου αρκούν πια οι έτοιμες απαντήσεις περί ποίησης, δοσμένες από λόγια μεγάλων ποιητών και διανοητών. Ίσως γιατί επιζητώ πάντα την προσωπική εμπλοκή μου στα πράγματα. Και ο εαυτός μου μόνο, είναι φυσικά δείγμα ελλιπές. Ψάχνω λοιπόν την απάντηση στους φίλους μου που γράφουν. Εκεί όπου μπορώ να αγγίξω λίγο αυτά τα λεπτεπίλεπτα φτερά της έμπνευσης. Τουλάχιστον να αισθανθώ το ανεπαίσθητο πέταγμά της, «το φευγαλέο θρόισμα» στα μάτια τους.

    Γιατί γράφει λοιπόν ο φίλος μου ο Νίκος Κυριακίδης; Ποια ανάγκη βαθιά τον κάνει να περνά ώρες ατέλειωτες, «παις εν καμίνω», να βγάζει τις λέξεις του φλεγόμενες πέτρες από τη φωτιά και να τις πετάει σε δρόμους χωμάτινους; Και γιατί διάλεξε αυτόν τον ευάλωτο τίτλο για μια τόσο «σκληρή» ποιητική συλλογή που ανατρέπει τις συνήθεις λυρικές φόρμες αλλά και τους μεταμοντέρνους μιμητισμούς;
Α’ ενότητα: «Τα ταξίδια»
   Μένω έτσι στη λέξη «δρόμοι» και ακολουθώ τον ήρωα σαν σε ένα movie road. Κάθε ποίημα μοιάζει με κραυγή σ΄ ένα σκοτεινό κι απρόσωπο δωμάτιο ενός μοτέλ. Ακούγεται το «my old flame» ίσως και το «the passenger» του Iggy Pop.
   Γιος ναυτικού, αλλά με μια άγκυρα δεμένη στο λαιμό του, στέκει μπροστά στο φινιστρίνι «μ’ έναν φόβο αδιόρατο». Θλιμμένο και απόμακρο πλάνο όπου μικρά πουλιά πετάνε σε σχηματισμούς και θολώνουν τον ορίζοντα. Ο χρόνος και ο τόπος εδώ δεν είναι μεγέθη σχετικά, αλλά ομογενοποιούνται μέσα από «λέξεις συμπαγείς». Άλλες πάλι φορές έχω την αίσθηση πως ακολουθώ έναν πρόσφυγα σε μια πορεία ατέλειωτη κάπου στην ανατολή και τότε οι νότες της τζαζ καταλήγουν σε αμανέ σμυρνέικο. Γιατί ο χρόνος τελικά καταλύεται στους δρόμους. Δεν έχει σημασία αν βρίσκεσαι στη Νέα Ορλεάνη ή στα προσφυγικά του Νέου Κόσμου, ούτε αν γεννήθηκες τη δεκαετία του 50 ή του 80. Οι δρόμοι είτε χωμάτινοι είναι, είτε ασφαλτοστρωμένοι, έχουν πάντα ματωμένα γόνατα. Αρκεί να είσαι παιδί για να μπορείς να διασχίσεις τη φθορά. Ή να βρεθείς –ανυπόμονο- στο τέλος του ταξιδιού. Άλλωστε «ποιος νοιάζεται για τη διάρκεια;» Όταν διασχίζει κανείς δρόμους ατέλειωτους, ως «εμπορικός αντιπρόσωπος με κάτι Βίβλους σε μια τσάντα», όταν περνάει έξω από αφύλακτους κήπους, αφουγκράζεται τη λαχτάρα της ζωής που αναβλασταίνει μέσα στα καμένα. Κρυφακούει από τα ανοιχτά παράθυρα τους πόθους και τις μουσικές από τα τρανζίστορ των αθώων. Και τις κραυγές των κρεμασμένων στις πλατείες, τα αναπάντητα ερωτηματικά. «Πενθούμε ή ποθούμε;» Είναι τότε που ξεπροβάλλει πίσω από τη μάντρα του νεκροταφείου πάλι το παιδί: «όχι ποθούμε… στην επιμονή σαν βγάζει τη γλώσσα στην υπομονή. Ποθούμε». Γιατί όταν έρχεται κανείς αντιμέτωπος με τον υπέρτατο φόβο σκάβει μέσα του και αν είναι τυχερός και γόνιμος θα ανασύρει τη θαμμένη σωτηρία του: « Η βασιλεία είναι του παιδιού». Και ο Νίκος δεν είναι μόνο τυχερός και γόνιμος. Είναι και τολμηρός. Το παιδί αυτό μέσα του, αφού το γλιτώσει δεν το κανακεύει, το εκθέτει στις πιο σκληρές εικόνες, να το δει να χλευάζει τις «απόλυτες απογοητεύσεις» και να κλέψει λίγο από τη δύναμη και τη σοφία του. Πώς να σωθεί κανείς αν δεν γιατρέψει τις ελλείψεις του με άλλες πιο υπόγειες, αν δεν εμβολιάσει το φόβο με άλλο φόβο, πιο αρχέγονο. Μόνο όσοι έχουν φοβηθεί πολύ το τολμούν αυτό.
Β’ ενότητα: «Τα αίματα»
   Τα μεγάλα ταξίδια δεν είναι ποτέ αναψυχής ούτε καν περιηγητικά. Δεν τα επιλέγεις. Βρίσκεσαι ξαφνικά –νύχτα- με μια βαλίτσα σε ένα ΚΤΕΛ κάποιας επαρχιακής πόλης, μένεις σε φτηνό ξενοδοχείο. Ξαπλώνεις πάνω από τα σεντόνια. Δεν κοιμάσαι. Οσφραίνεσαι το αίμα γύρω σου. Την ωμή σάρκα που ανασαίνει, ερωτεύεται, πεθαίνει. Δίχως δέρμα οι κάτοικοι αυτής της πολιτείας. Κάποιοι χωρίς κεφάλι. Πλησιάζεις δειλά στο παράθυρο, κοιτάς πίσω από την κουρτίνα τους βρώμικους δρόμους. Όπου οι αρουραίοι δαγκώνουν τους ανθρώπους. Κι εκείνοι πιστεύουν πως θέλουν απλώς να τους φιλήσουν. Τι γυρεύεις σε τούτο το «θέρετρο φασισμού;» «Πέταξε πάνω από τους βρώμικους δρόμους» .
    Αυτή την εικόνα είχα όταν διάβασα τη δεύτερη ενότητα. Δεν ξέρω αν η Πανούκλα του Καμύ σε μια άλλη ανάγνωση, συγγενεύει με τούτο το πλάνο, ούτε πώς ο Καβάφης και η Πόλη του ξετρύπωσαν από κάποιο παράθυρο τούτης της σκηνής. Ούτε αν ακουγόταν το “Strange Fruit” ή κάποιο βαρύ ζεμπέκικο. Ξέρω μόνο πως το αίμα δεν το βλέπει ποτέ κανείς. Το μυρίζεται. Κι εδώ, σε τούτες τις λέξεις υπήρχε πολύ. Δεν το άντεξα και συνεχίζω το ταξίδι. «Από μένα θυμηθείτε μόνο τη φυγή μου»
Γ’ ενότητα: «Τα στίγματα»
   Η διαδρομή εδώ γίνεται με τρένο. «Το τρένο πάντα μυρίζει/σώματα, σε μια μη αναστρέψιμη διαδικασία» Είναι μια πορεία εντελώς προσωπική. Σαν να κοιτάζεσαι σε ένα καθρέφτη μετά από καιρό και να αναγνωρίζεις κάποια από τα σημάδια σου. Να προσπαθείς να τα ταυτοποιήσεις και να αποδόσεις την αξία ή την απαξία σε τούτη τη δερματοστιξία. Πάντα χωρίς φόβο: «Μη φοβάστε τα αληθινά/μυρίζουν, κολλάνε, τρώγονται, μεταδίδονται/ γίνονται εμμονές, οργίζουν και οργίζονται.» Κι ύστερα να προσπαθήσεις να τ΄ αγγίξεις. Όχι στον καθρέφτη. Στο σώμα σου. Και στο σώμα άλλων.   Αυτών που ερωτεύεσαι. Γιατί όλες αυτές οι ουλές και τα στίγματα γίνονται οι λέξεις στα ποιήματά σου.
Δ’ ενότητα: «Απώλειες»
    «Στους δρόμους που μας ρούφηξαν/ έρχονται άλλοι που ματώνουν/τους ενόχους των φλυαριών/ τους προσκυνητές της κοινοτυπίας»
    Και το ταξίδι συνεχίζεται. Και κορυφώνεται σε μια αποτρόπαια αλλά και λυτρωτική διαπίστωση. Μεταφορικό μέσο εδώ, η μνήμη. Που δεν προσμετρά απλώς τις απώλειες, ούτε τις αποτιμά –γιατί αυτές δεν γίνονται λέξεις και ποιήματα- , αλλά τις σιχτιρίζει με δέος: «ένα τρενάκι του τρόμου η ζωή της-/δηλαδή ταπεινή». Η μνήμη είναι κι αυτή σάρκινη είναι το «δρον σώμα» που συνουσιάζεται –μαζί με τους νεκρούς- ξεδιάντροπα μπροστά μας. Ποιος αντέχει τη «βλασφημία» της σάρκας όταν καταποντίζεται μια βάρκα γεμάτη μετανάστες στο Αιγαίο;
    Και η διαπίστωση: «Το μπακάλικο που ήταν και θα παραμείνει μπακάλικο/θα με κοιτάζει στον κάτω δρόμο, κάθε πρωί/ κι ας έχει κρυφτεί προσωρινά/ απ΄τα δεκαπέντε μου χρόνια»
    Γι΄αυτό λοιπόν είναι δύσκολα τα πρωινά του Νίκου Κυριακίδη: «Διαρκής ήττα/ να συντηρεί τον πρωινό φόβο/κάθε βράδυ».
    Τελειώνουν άραγε τα μεγάλα ταξίδια; Κι αν ναι, πού; Σε ποιο φόβο; Σε ποιο πόθο; Δεν έχω απαντήσεις, ούτε φιλολογικές επισημάνσεις τούτης της προσωπικής διαδρομής. Ταξίδεψα μαζί με τον ποιητή, ως λαθρεπιβάτης και έτσι αυθαίρετα περιγράφω τις σκέψεις μου. Νιώθω πως ο κεντρικός άξονας αυτού του ταξιδιού, είναι ο χρόνος και η κεντρομόλος του δύναμη, που κάνει όλα τα γεγονότα και τις καθημερινές εικόνες, περιστρεφόμενα συμβάντα του τίποτα. Λες και τίποτε δεν μπορεί να εκσφενδονιστεί να φύγει ή να αποκτήσει τη δική του εντροπία, να αυτονομηθεί, έστω μες στην παρακμή του. Μια ιδεολογική αποφόρτιση από τις καθιερωμένες και επιβαλλόμενες φόρμες. Αυτό πιστεύω πως επιδιώκει ο Νίκος μέσα από αυτή τη σκληρά αποστασιοποιημένη γραφή του. Να δημιουργήσει μια μικρή αταξία σ΄ αυτό το άτεγκτο ντόμινο της κοινωνικής νομοτέλειας. Αν και μοιάζει με ιστορική αναδρομή τούτο το ταξίδι, δεν είναι μια αφήγηση, μια καταγραφή σε χρώμα σέπιας. Είναι μια ανασκαφή με νύχια και με δόντια, κυρίως με δόντια, που βγάζει στην επιφάνεια τις κοινές πληγές των ανθρώπων στον τόπο και στο χρόνο, χαίνουσες πάντα. Τις εκθέτει ωμές και ματωμένες στα μάτια μας. Άλλοι αποστρέφουμε το βλέμμα μας, άλλοι απλώς τις παρατηρούμε ως λέξεις, ως ποίηση, ως περιγραφή μιας κοινωνίας που νοσεί, άλλοι πάλι τολμούμε –κι ας φοβόμαστε- ν΄ αγγίξουμε αυτές τις πληγές των ματωμένων δρόμων. Όχι για να τις επουλώσουμε. Άλλωστε πώς να επουλώσει κανείς μια πληγή που αιμορραγεί αιώνια; Ίσα ίσα, για να βγάλουμε τη γλώσσα στη ματαιότητα και να φωνάξουμε μαζί με το πιτσιρίκι: «Ποθούμε» «Δεν Πενθούμε»© Τζούλια Φορτούνη
Η φωτογραφία «Αθήνα, Η οδός Πατριάρχου Ιωακείμ, 1032» είναι από το εξώφυλλο του βιβλίου -Από το αρχείο της Αμερικανικής Σχολής Κλασσικών Σπουδών στην Αθήνα: «Φωτογραφική Συλλογή Dorothy Burr Thompson». Επεξεργασία του περιοδικού Στάχτες.

***


Νίκος Κυριακίδης
Δρόμοι με ματωμένα γόνατα
Ars Poetica, 2013
80 σελ.
ISBN 978-618-80195-5-3, [Κυκλοφορεί]
Τιμή € 9,00

Ιωάννα Βακάλη, «Η μαμά ή μανιφέστο μιας παρ’ ολίγον πουτάνας» (απόσπασμα)

Απόσπασμα από την αρχή του βιβλίου:

Ωρες ώρες αγωνιώ. Αγωνιώ για το μέτρο που πρέπει να ακολουθήσω. ΄Όλοι έχουν ένα μέτρο. Η ζωή το παρέχει σε όσους το έχουν ανάγκη. Καμιά φορά ανησυχώ αν είμαι καλή. Εμπιστεύομαι όμως το καθρέφτισμά μου στα μάτια των γέρων και των παιδιών. Όταν τα βλέμματα συνωμοτούν με την αλήθεια. Περιπλανιέμαι σε δρόμους και κρεβάτια. Αφήνω τους ανθρώπους να με γεύονται. Δίνομαι στον καθένα. Σαν να είναι μοναδικός. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιωάννα Βακάλη, «Η μαμά ή μανιφέστο μιας παρ’ ολίγον πουτάνας» (απόσπασμα)»

Ιωάννα Βακάλη, “Η μαμά ή μανιφέστο μιας παρ’ ολίγον πουτάνας” (απόσπασμα)

Αρχείο 05/09/2013

Απόσπασμα από την αρχή του βιβλίου:

Ωρες ώρες αγωνιώ. Αγωνιώ για το μέτρο που πρέπει να ακολουθήσω. ΄Όλοι έχουν ένα μέτρο. Η ζωή το παρέχει σε όσους το έχουν ανάγκη. Καμιά φορά ανησυχώ αν είμαι καλή. Εμπιστεύομαι όμως το καθρέφτισμά μου στα μάτια των γέρων και των παιδιών. Όταν τα βλέμματα συνωμοτούν με την αλήθεια. Περιπλανιέμαι σε δρόμους και κρεβάτια. Αφήνω τους ανθρώπους να με γεύονται. Δίνομαι στον καθένα. Σαν να είναι μοναδικός. Όταν είναι άσχημα είναι σαν να κυλιέμαι με τα τέσσερα στη λάσπη. Όταν είναι ωραία είναι σα να κάνω έρωτα με όλο το σύμπαν. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιωάννα Βακάλη, “Η μαμά ή μανιφέστο μιας παρ’ ολίγον πουτάνας” (απόσπασμα)»

Laura Cracknell, poetry

A pickle of passion 

It’s my problem, not yours.
I’d hate to be the cause
of a dispute, or a row.

«What a cow!»
I can hear you cry,
but why
me?

I’m thinking,
sinking
in my own thoughts-again;

of men,
of the unobtainable,
inconceivable.

Unbelievable,

the audacity!
My own dignity
is at stake.

My imagination
keeps me awake
with reveries
of him
and me-
which will ever be.

Unless…

No, wait that’s just
Wrong. On
oh
So
Many
Levels.

But I’d revel,
In your company,
In your arms

Like she does
Like she can
and will do.

So, it’s my problem,
not yours.
Take your smiling eyes of blue,

unaware that you,
are the cause of my wandering mind.
I’m sure I’ll find, someone like you

But not you…ever.

*
Siren 

She graces the waves,
The currents, the cliff-edge
And the gorge.

The sun gleams down
on her glistening skin
and her fin.

Her hair, flaxen, and flaccid
Rolls down
Her torso,

Sweeps and swathes
As she bathes and
Basks in the embracing sun.

No feet, but fin
to glide her in
to the water before her.

Her song, a toxic yet saintly serenade:
from the heart
mesmerizes all within range:

Beyond her, the horizon,
The blood-stained skies
And gulls fleeing,

screeching warning cries.
On her rocks,
Reeling in the unsuspecting
Sailors .

Her voice is a weapon,
A sultry sweet haven
For them to be entranced in
It’s a risk they take without thinking

Transfixed, they see her, without blinking
singing baiting, preening and waiting
unaware of the web which she is spinning.

The men and their boats, crashing into the rocks,
Steered by their cocks and can’t believe the cataclysm ahead.

Why couldn’t they steer away instead?
Instead to their death, from one stone to another,

They’ll die together as the crew whose curiosity grew, the closer they gained to the siren on the rock of grey-blue.

For whomever dares sail on the river of the Rhein , they too should be warned of their fate in due time,

Should they hear a honey voice
calling them nigh,
Be cautious,

be careful
it may be the Siren of the Rhein;
the lovely Lorelei.

***

©Laura Cracknell
Photo© Stratos Fountoulis «Druivenfestival Hoeilaart, 2012»