Στέφαν Τσβάιχ (Stefan Zweig), Αυτή τη σκοτεινή ώρα

Πέτρος Μαρτινίδης, Η άνοιξη των οδοφραγμάτων

Λυν Χαντ (Lynn Hunt), Το ορφανό μεταξύ των επαναστάσεων

Αθ. Χ. Παπανδρόπουλος, Κώστας Αποστολίδης: γιατί ήταν ο ιδεώδης επιχειρηματίας

― Ο Δραμινός επιχειρηματίας πρέπει να αποτελέσει «case study»

Κώστας Αποστολίδης, Να γράψουμε τα στερεότυπα στα παλιά μας τα παπούτσια

Ιωάννης Δ. Στεφανίδης, Οι ισπανόφωνοι Εβραίοι στην Ανατολή

Αλέκος Β. Λεβίδης, Ο στοχαστικός λόγος του Τσαρούχη, η ποιητική του και το Ευρωπαϊκό ρεύμα του μοντερνισμού Συνεχίστε την ανάγνωση του «The Athens Review of Books τεύχος 160 ―κυκλοφορεί»

Χαιρετισμός στον Θωμά Γκόρπα

Έπεφτε μια ησυχία στο Μεσολόγγι, σκέτος θάνατος. Απρίλης ήταν, μέρες εξόδου, λίγα πράγματα θυμάμαι. Τα καφενεία ήταν άδεια και μόνον ένας δυο ξόδευαν τον καιρό τους στα τραπεζάκια του δρόμου. Πάνε διακόσια χρόνια τώρα που έφυγε και ο τελευταίος από τούτη εδώ την πόλη. Μέρες εξόδου, θυμάσαι, να λαλεί το πουλί, να παίρνει σπυρί και η μάνα να το ζηλεύει.

 Και είναι τα μεσημέρια, πένθιμα, ηρωικά και ασύδοτα έτσι όπως μαίνονται ώρες ολόκληρες υπό τη διαπασών του ήλιου. Ήθελα να ρωτήσω, να μάθω πού πήγαν όλοι μα έπνιγε τη φωνή μου εκείνη η ερημιά. Δεν είχα στη διάθεσή μου χάρτες και κατευθύνσεις, μόνο τον εαυτό μου, λυρικό αφάνταστα και αβαθή. Και εκείνη την ώρα ήταν που ανέβηκε στο στόμα μου μια πίκρα και είδα κάτι ξένους να με κοιτάζουν με τα κατακόκκινα μάτια των ζωντανών και των απεγνωσμένων. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Στου Θωμά το μαγαζί»

Μια ανέκδοτη συλλογή του Γιάννη Ρίτσου. Ολοκληρωμένη, έτοιμη για έκδοση.
Η συλλογή (110 ποιήματα) γράφτηκε στο διάστημα 1.XII-27. XII.85. Η βʹ γραφή έγινε στο διάστημα 20-29.VII 1986. Η α´ γραφή στην Αθήνα και η β´ γραφή στο Καρλόβασι της Σάμου.

Τα χειρόγραφα ανακάλυψε η Maria Caracausi ανάμεσα στις εκδομένες συλλογές που βρίσκονται στα Αρχεία του Μουσείου Μπενάκη. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιάννης Ρίτσος, Άσπρες κηλίδες πάνω στο άσπρο»

Πύγμη

Και στο στενό το μαγαζί,
στο κουτούκι τ’ Αποστόλη,
απήγγειλα ένα κείμενο
και μου χύμηξαν όλοι.

Όχι πως δεν θά’ παιρνα πιστόλι,
όχι πως δεν θα μάτωνα αυτόν που με κλωτσά,
αυτόν που μ’ απαγόρεψε την σκόλη,
αυτόν που εκδιώκει την χαρά. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λεωνίδας Καζάσης, Η κοινωνία των ανθρώπων μιά λαιμητόμος είναι»

©Γιώργος Παπαγιαννόπουλος

φωτο: Στράτος Φουντούλης

❀

O τίτλος

Πεθαίνεις κι ανεβαίνεις
στο ράφι του συνοικιακού
βιβλιοπωλείου.
Σ’ αφήνουν εκεί
μια-δυο βδομάδες.
Μπαίνει πού και πού
κάνας περαστικός.
Παίρνει να ξεφυλλίζει
κάποια κυριούλα
λίγες σελίδες.
Της έχει κάνει εντύπωση
ο τίτλος. Το αίμα Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ντέμης Κωνσταντινίδης, Σβήνουν όσο πάνε τα πρόσωπα»