Paul Celan, Lob der Ferne / Εγκώμιο της απόστασης ―μτφρ. Γιώργος Καρτάκης

Στις πηγές των ματιών σου
ζούνε τα δίχτυα των ψαράδων της πλάνας θάλασσας.
Στις πηγές των ματιών σου
κρατά το πέλαγο τις υποσχέσεις του.

Εκεί πετώ
-μία καρδιά που έζησε με ανθρώπους –
τα ρούχα από πάνω μου και τη λάμψη ενός όρκου:

Πιο μαύρος στα μαύρα, γυμνότερος είμαι.
Μόνο σαν αποστάτης είμαι πιστός.
Είμαι εσύ όταν είμαι εγώ.

Στις πηγές των ματιών σου
πλέω κι ονειρεύομαι λάφυρα.

Ένα δίχτυ έπιασε έν΄άλλο δίχτυ:
αποχωρούμε αγκαλιασμένοι.

Στις πηγές των ματιών σου
στραγγαλίζει ο κρεμασμένος το σχοινί.

.

Im Quell deiner Augen
leben die Garne der Fischer der Irrsee.
Im Quell deiner Augen
hält das Meer sein Versprechen.

Hier werf ich,
ein Herz, das geweilt unter Menschen,
die Kleider von mir und den Glanz eines Schwures:

Schwärzer im Schwarz, bin ich nackter.
Abtrünnig erst bin ich treu.
Ich bin du, wenn ich ich bin.

Im Quell deiner Augen
treib ich und träume von Raub.

Ein Garn fing ein Garn ein:
wir scheiden umschlungen.

Im Quell deiner Augen
erwürgt ein Gehenkter den Strang.

*
μετάφραση ©Γιώργος Καρτάκης