―Δεν έχω ξεδιαλύνει ακόμα μέσα μου γιατί είχα πάντα την ανάγκη από μικρός να φτιάχνω με τα χέρια όλη μου τη ζωή
-Αυτό είναι ευγενικός πνευματικός αγώνας
-Όχι ακριβώς· homo faber, με τα χέρια: Ό,τι έπαιζα, ό,τι φορούσα· σφεντόνες, αποφόρια, ξύλινα σπαθιά, παλιά στρωσίδια, σκαμνάκια, τάβλες για ύπνο· ράφια μετά, καθίσματα, γραφείο, βιβλιοθήκες· τα πάντα ει δυνατόν
-Και ο Απόστολος Παύλος δούλευε με τα χέρια του για να ζήσει
-Δεν το έκανα για να πληρωθώ, ούτε έστελνα επιστολές εδώ κι εκεί για να ιδρύσω νέα θρησκεία· απλώς ερχόταν φυσικό δίχως να ξέρω το γιατί και πώς.
-Και για εκείνον έτσι ήταν. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αλέξανδρος Αδαμόπουλος, Η καρφίτσα και το μπαλόνι «

Η βροχή σταμάτησε,
μα η μυρωδιά της συνεύρεσής της με το χώμα,
τους κορμούς, τα φύλλα,
την παρουσία της νοσταλγικά παρατείνει.
Η ικμάδα των λαγγεμένων βλεμμάτων,
των ιδρωμένων σωμάτων,
τον λόγο εμπνέοντας,
τους ουρανούς θωπεύει, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λεωνίδας Καζάσης, Βροχή»

Τις νύχτες ο κίνδυνος εφημερεύει. Κάπου μπορεί να γίνεται πόλεμος, αλλιώς δεν θα φθάνανε εδώ πέρα, τόσοι πληγωμένοι. Ίσως είναι από έρωτα, όμως μονάχα τα εργαστήρια θα το επαληθεύσουν μέρες μετά, όταν θα ΄χουν πέσει σωρός οι νύχτες. 

Και εγώ που προχωρώ, να ξέρεις,  μες στους κήπους σου, ανοιχτός στο θαύμα, μέχρι εκείνη την πόρτα που ανοίγει ουδέτερα και αδιάφορα. Και έπειτα οι τρομερές επιγραφές, τμήματα πανεπιστημιακά και ατέλειωτοι διάδρομοι. Και εσύ να ψάχνεις κάποιον για να ρωτήσεις, Ελένη, Ελένη να τους λες και εκείνοι να σε κοιτάζουν έκπληκτοι. Περνούν αποφασισμένοι γύρω σου, άλλοι για θάνατο και άλλοι για μια δουλειά λιγότερο ένδοξη, για κάτι πράγματα μικρά που κρατούν όρθιο τον κόσμο Ελένη. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Εφημερίες»

Ανικανότητα

Ποιός νοιάζεται για σένα
αναρωτιέσαι καμιά φορά
όταν σ΄αγκαλιάζει
ο ήχος της μοναξιάς
οι γονείς
αυτοί νοιάζονταν σίγουρα
μα έχουν φύγει
ύστερα τ΄αδέλφια σου
αν έχεις Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γρηγόρης Σακαλής, μια κοινωνία μονάδων»