Εργάκι αφιερωμένο στους αρχηγούς
που γεμίζουν με γοητεία
τις απαράλλαχτες
μέρες μας

(Πανομοιότυποι διαβαίνουν τους διαδρόμους. Δείχνουν όλοι απελπισμένοι και κάθε τόσο ορισμένοι από αυτούς σταματούν, κάτι λένε, έπειτα φεύγουν βιαστικοί, μια πόρτα ανοίγουν και αυτό είναι όλο. Κάθε τόσο μια φωνή από τα ηχεία καλεί κάποιον ονομαστικά. Αριθμός και επίθετο. Αν θέλεις να δεις ποιος είναι ο αριθμός αρκεί να δεις ποιος κινείται σχεδόν τρέχοντας, ποιος βγαίνει με ορμή από το γραφείο για να ξαναμπεί σε μια άλλη αίθουσα, ακόμη πιο βαθιά μες στο μέγαρο των υποθέσεων του κόμματος. Οι φροντιστές, οι κομπάρσοι ντυμένοι κατάλληλα, διαβαίνουν από εδώ και από εκεί έτσι που στη σκηνή να γίνεται ο σαματάς που αρμόζει στην περίσταση. Αυτό το κολασμένο επί σκηνής χάος, δεν είναι τίποτε άλλο από μια αναπαράσταση ενός πολύ οικείου μοτίβου.  Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Τα κοστούμια»

Εργάκι βγαλμένο από τα κατάστιχα της ζωής του Αντώνη. Ο Ώντεν το΄γραψε κάποτε για μια άλλη ψυχή, πως τάχα «η ζωή του κοντοήμερο θα ήταν». Πώς ταιριάζει στα αλήθεια ο ποιητής τη μοίρα του Αντώνη με τον παλμό του κόσμου. Και η ιστορία τραβά και γίνεται έργο και πάλι πέφτει στην ανυποληψία που σαρώνει την εποχή μας.

(Παλιό, παροπλισμένο λιμάνι. Με τα σκουριασμένα του μηχανήματα, τις σβησμένες μαρκίζες και την απέραντη σειρά των γερανών. Παντού μπορεί κανείς να αναγνωρίσει τα υλικά μιας ποίησης που ακόμη δεν έχει γραφτεί. Οι γερανοί σημαδεύουν τον ορίζοντα και συγκρατούν όλη αυτή τη σιωπή που δεν έχει αλλού να πάει και έτσι στοιχειώνει ετούτο το λιμάνι, ετούτη τη σκηνή. Δυο τρία δυνατά φώτα  φέγγουν στο τέλος του βραχίονα. Από εκεί και πέρα αρχινάει η θάλασσα με τα ποιήματά της και τους πνιγμένους και τα μετέωρα τα πλοία της, θυσία στον βωμό των οριζόντων.  Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Jonah»

Μονόπρακτο αφιερωμένο
στα κόκκινα κορίτσια

[Έρημη, αυγουστιάτικη πόλη χωρίς γραμμές άμυνας και τροχοφόρα και με κατάκλειστα μαγαζιά. Στους κακόφημους δρόμους τα κόκκινα κορίτσια κάνουν εκείνο που ξέρουν καλύτερα. Φορούν πολύχρωμα φορέματα και είναι βαμμένες έντονα. Γνωρίζονται καλά μεταξύ τους, τόσο ώστε να περνούν την ώρα τους λέγοντας ιστορίες που ένας θεός ξέρει αν είναι αληθινές. Η Αν είναι καινούρια στους δρόμους και απέραντα όμορφη. Οι φιλενάδες της δεν την συμπαθούν στα αλήθεια και της κάνουν δύσκολη τη ζωή. Και έτσι η Αν στέκει παράμερα και όλο κλαίει επειδή αυτή τη ζωή δεν την φαντάστηκε ποτέ, επειδή αυτή η ζωή είναι επικίνδυνη και μοιάζει τόσο μακρινή από όσα ονειρεύτηκε.  Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Μέλι στο Τσεκούρι*»

Σκηνή από ένα έργο

 [Κεντράκι εξοχικό σε ελληνική βουνοκορφή. Τριγύρω καλοκαίρι και η θέα ως κάτω στον κάμπο. Μεταλλικά ψυγεία με γυάλινες προθήκες, για πάντα αδειανές, ένα παλιό ημερολόγιο, ο Εσταυρωμένος και ο γέρος από το μυθιστόρημα του Χέμινγουαιη, πάντα παρών, βιγλάτορας του πόντου. Οι τοίχοι είναι σκασμένοι και τα κουρτινάκια χορεύουν κάθε τόσο από τον άνεμο που φθάνει ξαφνικά και ξεθυμαίνει τα άλικα τα ρόδα. Ο ιδιοκτήτης, γέρος, απόμαχος της ζωής στέκει σε μια ψάθινη καρέκλα. Η Ελλάς θέλει τα σύμβολα της σε πρώτο πλάνο. Δεν μιλά μονάχα γνέφει και σηκώνεται από τη θέση του μονάχα για να σερβίρει πικρό κρασί εκείνο τον γενναίο που πίνει στην άκρη του μαγαζιού. Τα ρούχα εκείνου του ανθρώπου είναι φθαρμένα. Φοράει κάτι σαν τις σημερινές στολές των πυροσβεστών και έχει στην μέση του ζωσμένο το μαχαίρι. Και η καπνιά λερώνει το πρόσωπο και τα χέρια του. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Το μαγαζί των πεθαμένων»

θεατρικό

 [Κήπος κάπου στην πόλη. Τριγύρω σπίτια, προσόψεις πολυκατοικιών. Και στο μέσον μια μικρή, αστική όαση. Τα τραπεζάκια του μαγαζιού είναι παλιά, μεταλλικά. Έχουν από ένα ανθοδοχείο, ένα μικρό κεράκι, τασάκι και ένα δεμάτι με συσκευασίες ζάχαρης. Δεν έχει άλλο κόσμο έξω από αυτούς τους δύο. Ο ένας, ντυμένος κάπως επίσημα, ιδρωμένος, με τσαλακωμένα ρούχα και έκδηλη την απελπισία. Και ο άλλος; Πιο ψύχραιμος, πίνει τον καφέ του και όσο μιλάνε κάθε τόσο δείχνει με κάθε τρόπο την έκπληξη και την κατανόηση που περιμένουμε σε ανάλογες περιστάσεις. Εκείνος ο γεμάτος αγωνία ονομάζεται Λουίτζι. Ο άλλος κύριος Μπερνάρντ.  Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Η τύχη κυρ Τζιουζέπε»