[“σε μια γη σε διαρκή περιστροφή, είναι εντελώς λογικό η ανθρωπότητα να πασχίζει εδώ και αιώνες να βρει τον εαυτό της, εφόσον περνά τον περισσότερο χρόνο της προσπαθώντας να κρατηθεί όρθια…” – αργότερα παραιτήθηκε από αυτά τα αστεία και τις άστοχες παρατηρήσεις]

Αυτή η παράγραφος μας έρχεται από το καταπληκτικό μυθιστόρημα Η Μελαγχολία της αντίστασης, του νομπελίστα πλέον συγγραφέα με το δύσκολο όνομα: Λάσλο Κρασναχορκάι. Έχω διαβάσει τρία βιβλία του, πάω για το τέταρτο, όμως αυτό είναι μάλλον το αγαπημένο μου. Και ένα από τα αγαπημένα μου βιβλία γενικώς. Εδώ, στις φωτογραφίες αυτού του κειμένου είναι σκηνές από την ταινία του Μπέλα Ταρ “Οι αρμονίες του Βερκμάιστερ”, ένα εικαστικό αριστούργημα βασισμένο ακριβώς στη Μελαγχολία της αντίστασης, που θα μείνει στην ιστορία τουλάχιστον για τις σκηνές του όχλου, αυτού του εξαγριωμένου όχλου που αποσαρθρώνει τα πάντα, και φτιάχνει νέους τύπους εξουσιών, πάντα, παντού, όχι μόνο στα βιβλία του Κρασναχορκάι και στις ταινίες του Ταρ δυστυχώς. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Η μελαγχολία της αντίστασης του κυρίου Κρασναχορκάι ―από την Γεωργία Κανελλοπούλου»

Το Παρίσι μέσα σε μαβιά αχλή
Και πάλι ίσως ο Μοντιλιάνι
να με ακολουθεί απαρατήρητος
Είναι αυτός που έχει τη δυσάρεστη ικανότητα
να ταράζει ακόμα και τον ύπνο μου

MΈτσι γράφει η Άννα Αχμάτοβα, σε ένα προσχέδιο από το Ποίημα χωρίς ήρωα που δημοσιεύτηκε πολλά χρόνια μετά το θάνατό της. Εκείνος δεν έγραφε. Ζωγράφιζε. Κι έτσι, την απαθανάτισε σε δεκαέξι σκίτσα, που της τα χάρισε όταν χώρισαν και αυτή τα φύλαγε πάντα, μέχρι που πέθανε. Διάβασα πως το ένα το έκανε εξώφυλλο σε μια συλλογή της. Συνεχίστε την ανάγνωση του ««Δεν έμοιαζε με κανέναν άλλο στον κόσμο»―από την Γεωργία Κανελλοπούλου»

“Του θύμιζε την κοπέλα με την αλογοουρά και τις ένδοξες εμφανίσεις και εξαφανίσεις της. Ήταν μιά τρομερή μουσική, μια μεγαλειώδης, μια απέραντη μουσική, που την είχε ανακαλύψει όταν οι τύποι της Φιλαρμονκής Ορχήστρας της Πόλης του Μεξικού τού ζήτησαν βοήθεια για να ξαναβρούν ένα φορτηγό που είχε χαθεί, γεμάτο μουσικά όργανα. Ένα απόγευμα, στα μισά της πρόβας, ο Έκτορ ανακάλυψε σ’ ένα άδειο θέατρο, όπου υπήρχαν μόνο οι μουσικοί και οι ήχοι τους, τον εαυτό του να κλαίει με μια μουσική που τον συγκλόνιζε και τον συντάραζε. Και γι’ αυτό είχε περάσει περισσότερο καιρό στις πρόβες παρά στις έρευνες για το φορτηγό. Ήταν η Ογδόη του Μάλερ.”

Ήθελα να γράψω μία από τις φανταστικές “συνεντεύξεις” μου, με τον Γκούσταβ Μάλερ αυτή τη φορά, αλλά διάβασα πως δεν του άρεσαν καθόλου οι συνεντεύξεις, τις έβρισκε «χάσιμο χρόνου» και συχνά απαντούσε με αινιγματικές φράσεις. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Τα χίλια σύμπαντα του Γκούσταβ Μάλερ ―από την Γεωργία Κανελλοπούλου»

Από τότε που έπεσε η πρώτη νιφάδα στη γη μέχρι σήμερα, μάλλον δεν υπήρξαν ποτέ δύο ολόιδιες νιφάδες. Είναι απίθανο γιατί μια νιφάδα περιέχει πολλούς κρυστάλλους και κάθε κρύσταλλος περιέχει δέκα εις τη δεκάτη ογδόη (10¹⁸) μόρια νερού. Οι κρύσταλλοι, εκτός από τη μοναδικότητα, δίνουν στις νιφάδες και την εξάγωνη μορφή τους – λόγω της κρυσταλλικής δομής του πάγου.

Ο Γιοχάνες Κέπλερ ήταν ο άνθρωπος που μελέτησε πολύ από την πλευρά της φυσικής τις νιφάδες και το 1611 έγραψε το «Περί της Εξάγωνης Νιφάδας Χιονιού». Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γεωργία Κανελλοπούλου: Let it snow!»