Ντάνιελ Μέντελσον, Μια Οδύσσεια. Ένας πατέρας, ένας γιος, ένα έπος

Μετάφραση: Μαργαρίτα Ζαχαριάδου/ Εκδόσεις Πατάκη, 2018

Παρουσίαση
Όταν ο ογδόντα ενός ετών Τζέι Μέντελσον αποφάσισε να παρακολουθήσει το σεμινάριο με θέμα την Οδύσσεια που θα δίδασκε ο γιος του, Ντάνιελ, στο Κολέγιο Μπαρντ, ξεκίνησε γι’ αυτούς μια περιπέτεια βαθιά συναισθηματική όσο και πνευματική. Για τον Τζέι, συνταξιούχο ερευνητή που έχει μάθει να βλέπει τον κόσμο μέσα από το αμείλικτο βλέμμα του μαθηματικού, αυτή η επιστροφή στα θρανία αποτελεί και την «τελευταία του ευκαιρία» να γνωρίσει τη μεγάλη λογοτεχνία που παραμέλησε στα νιάτα του – αλλά πάνω απ’ όλα, να καταλάβει καλύτερα τον γιο του. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ντάνιελ Μέντελσον, Μια Οδύσσεια. Ένας πατέρας, ένας γιος, ένα έπος»

Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Ο Γιώργος Σκούρτης στις συμπληγάδες


Και αν τα λόγια του
φαντάζουν σκληρά,
θυμήσου,
Μιλά για τα παιδιά μας

Σηκώθηκε χάραμα, έφτιαξε καφέ και συμμάζεψε το μικρό δώμα. Τα΄βαλε όλα σε τάξη, τα πράγματα, τις φωτογραφίες, τ΄αναμνηστικά, πάει να πει όσα πρόλαβε να σώσει απ΄του καιρού τις παλίρροιες. Στην παλιά βαλίτσα έβαλε δυο πουκάμισα, τα χαρτιά του με τα σβησμένα ονόματα, 1967, τ΄άλλα δεν ξεχωρίζουν πια γιατί τα σκέπασαν τα χρόνια και τα πράγματα, δεν μπορούν, λίγο λίγο χάνουν την λάμψη τους και περνούν στην ιστορία. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Ο Γιώργος Σκούρτης στις συμπληγάδες»

Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Live News

Στα πρότυπα του εύθυμα
και αφοπλιστικά
ρεαλιστικού
Αλαίν ντε Μποττόν.

Ένα τρομερό δελτίο ειδήσεων

Άγνωστα πρόσωπα και κατάσκοποι φθάνουν στα σαλόνια μας. Η είδηση είναι πως ένας άλλος, ακόμη ψυχρότερος πόλεμος μαίνεται. Εκεί ακριβώς, στα σαλόνια μας, στην εποχή που υμνείται όσο ποτέ ο Μαρινέτι, στο τέλος και του τελευταίου κώδικα με μυστηριώδεις, αχαλίνωτες πράξεις.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Live News»

«Παιδεία θεατρική εστίν» της Μαρίας Πανούτσου, μέρος 25ο

Αρχείο 22/02/2018

Ο ιδιωτικός  χώρος  δεν είναι τόσο ιδιωτικός

Tο αφιέρωμα στον Γκροτόφσκυ, είναι  ένα αφιέρωμα στο θέατρο και στην τέχνη. Ουσιαστικά ένα αφιέρωμα  στην διαδικασία  της δημιουργίας.

Και το αφιέρωμα αυτό, δεν είναι μόνο τεχνικές και ρήσεις   αποφάσεις, επιλογές,  μελέτη,  έρευνα, δοκιμές,  αλλά κυρίως σύμπλευση με την ζωή. Δεν είναι  η αρπαχτική διάθεση να μάθω  τον τρόπο  και να τελειώνω.

Είναι: Πως  στις σχισμές που δημιουργεί η ζωή, εισβάλει η τέχνη και πως στις σχισμές που δημιουργεί η τέχνη, εισβάλει η ζωή. Συνεχίστε την ανάγνωση του ««Παιδεία θεατρική εστίν» της Μαρίας Πανούτσου, μέρος 25ο»

Αρχείο Ιαν. 2017: Μαρία & Χρίστια Α. Μίτλεττον, «Ἡ τοῦ Σωκράτους Δίκη ἐν θεάτρῳ»

Η Δίκη του Σωκράτη(1787), του Jacques-Louis David

Η Δίκη του Σωκράτη (1787), του Jacques-Louis David

favicon

Απόσπασμα από το υπό έκδοση θεατρικό έργο

Η του Σωκράτους δίκη δεν θα μπορούσε να είναι παρά μόνο «ἐν θεάτρῳ». Επειδή μια δίκη έχει εκείνα τα συστατικά του δράματος: τον μύθο (αλήθεια), την πλοκή, την κορύφωση, την κάθαρση. Διαβάστε περισσότερα-Continue reading →

Αρχείο Δεκ.2016: Κωνσταντίνος Μάντης: Γιάννης Ρίτσος «Ορέστης» [απόσπασμα]

mantis5.12.16
fav_separator

[…]
Ωστόσο αυτή ηγυναίκα δε λέει να σωπάσει. Άκουσέ την.
Πώς δεν ακούει την ίδια τη φωνή της; Πώς μπορεί να μένει
κλεισμένη ασφυκτικά σε μια στιγμή παρωχημένου χρόνου,
παρωχημένων αισθημάτων; Πώς μπορεί, και με τι,
Διαβάστε περισσότερα-Continue reading →

Αρχείο Δεκ.2016: Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Μποστ

thiveos13.12.16

fav_separator

Μια Αρετούσα απαστράπτουσα
σκύβει και αφήνει τ΄άνθη
Νύχτα επιστρέφει
σαν Χριστός απ΄τα νερά.
Τραβά, λέει
για την Πέργαμο,
για την Πέργαμο

Μποστ
(1918-1995)

Στις 13 Δεκεμβρίου του 1995 ο Χρύσανθος Μποσταντζόγλου, ο κατά κόσμον Μποστ , ο δικός μας κυρ Μέντης, κερδίζει με την αξία του την αιωνιότητα. Η Μαμά Ελλάς, ο Πειναλέων, η Ανεργίτσα οι πιο δικοί του άνθρωποι αποκτούν τη θέση τους στο μεγάλο, νεοελληνικό, αστικό έπος. Διαβάστε περισσότερα-Continue reading →

Σωτήρης Παστάκας -Αποκαΐδια: Πώς μπορούμε να ζήσουμε ποιητικά τη μικρή ζωή μας

Αρχείο 22/12/2017

«Αν παρουσιαστεί ένας θεός ή ένας φρόνιμος δάσκαλος και μας πει να μη βάζουμε στο νου μας, ούτε να σκεφτόμαστε τίποτα που να μην μπορούμε να το εκφράσουμε αμέσως  μεγαλόφωνα, αυτό ούτε μια μέρα δεν θα το βαστάξουμε», λέει τελικά, ο Μάρκος Αυρήλιος. Για χρόνια νόμιζα πως ήταν απόφθεγμα του Επίκτητου. Μου είχε καρφωθεί στο μυαλό από το 2002, όταν πρωτοκυκλοφόρησε το γνωστό πλέον βιβλίο που αγαπήθηκε πολύ από το κοινό κι αναφέρομαι φυσικά στο «Εις εαυτόν» στην παράφραση (όπως την αποκαλεί ο ίδιος) του Στέφανου Δέλτα από τις εκδόσεις της Εστίας (που περιλαμβάνει και το Εγχειρίδιο του Επίκτητου, αλλά και τον ύμνο στον Δία του Κλεάνθους). Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σωτήρης Παστάκας -Αποκαΐδια: Πώς μπορούμε να ζήσουμε ποιητικά τη μικρή ζωή μας»