Δοκίμιο – Σελίδα 30

Κωνσταντίνος Μάντης: Άρης Αλεξάνδρου «Νεκρή ζώνη»

13/02/2017

Αρχείο 13/02/2017

Με τις λέξεις σου να είσαι πολύ προσεκτικός
όπως είσαι ακριβώς μ’ έναν βαριά τραυματισμένο που κουβαλάς
στον ώμο.
Εκεί που προχωράς μέσα στη νύχτα
μπορεί να τύχει να γλυστρήσεις στους κρατήρες των οβίδων
μπορεί να τύχει να μπλεχτείς στα συρματοπλέγματα.
Να ψαχουλεύεις στο σκοτάδι με τα γυμνά σου πόδια
κι όσο μπορείς μη σκύβεις
για να μη σούρνονται τα χέρια του στο χώμα.
Βάδιζε πάντα σταθερά
σαν να πιστεύεις πως θα φτάσεις πριν σταματήσει η καρδιά του. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Μάντης: Άρης Αλεξάνδρου «Νεκρή ζώνη»»

Ελένη Σαμπάνη, Η θεατρική μίμηση του χρόνου

09/02/2017

Αρχείο 09/03/2017

Η έννοια του χρόνου συντροφεύει την ανθρώπινη ύπαρξη όπως η αντίληψη που έχουμε για τα πράγματα. «Είμαστε καταδικασμένοι στο νόημα» διαβλέπει ο Merleau- Ponty στο Προοίμιο στην Φαινομενολογία της Αντίληψης[1], ενώ από τον λόγο της ποίησης «τα κερδισμένα χρόνια αρχίζουν από τότε που συνειδητοποιούμε πως είχαμε χαμένα χρόνια»[2] γράφει ο Τίτος Πατρίκιος και συμπυκώνει με τρόπο αναδραστικό την ποιοτικότητα του χρόνου μέσα στην ποσόστητα που χαρακτηρίζει το χώρο. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ελένη Σαμπάνη, Η θεατρική μίμηση του χρόνου»

Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Έρωτας και Ειρωνεία

07/02/2017

Αρχείο 07/02/2017 – Η ψυχή του αηδονιού

Οι πόρνες
και οι ψευδοευλαβείς
και όλο εκείνο
το λαμπρό
εκμαγείο
που ονομάστηκε
ζωή

Ο Ανταίος Χρυσοστομίδης και ο Ντάριο Φο θα εγκαταλείψουν αυτόν τον κόσμο την ίδια χρονιά. Οι δυο τους συμπλέουν απόψε μες στην απίθανη ιστορία της τέχνης. Ο Ιταλός μπουφόνος μεταφέρει το πνεύμα της Ιταλίας στις σελίδες του “Ο έρωτας και η ειρωνεία” για ν΄αναπλαστεί από τον δικό μας Χρυσοστομίδη και να επαληθεύσει έτσι, εκείνη τη ρήση που θέλει τη μετάφραση ν΄αποτελεί μια νέα μορφή δημιουργίας. Η Φράνκα Ράμε επιμελείται ένα απ΄τα τελευταία λογοτεχνικά έργα του Ντάριο Φο. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Έρωτας και Ειρωνεία»

Σωτήρης Παστάκας -Αποκαΐδια: Ποοόσοι ακούνε σήμερα ράδιο;

03/02/2017

Αρχείο 03/02/2017

Ας μην ξεχνάμε πως η πτώση τους τείχους και η κατάρρευση της ΕΣΣΔ έγιναν όταν η “Φωνή της Αμερικής” σταμάτησε τις εκπομπές λόγου περί δυτικής ευημερίας κι άρχισε να παίζει αποκλειστικά μουσική 24 ώρες το εικοσιτετράωρο. Όσα δεν κατάφεραν οι προπαγανδιστές με την αναλογία των οικιακών συσκευών (πλυντήρια, κουζίνες, τηλεοράσεις), ανά κάτοικο στις ΗΠΑ, το κατάφερε το ράδιο που έπαιζε αμερικάνικη μουσική (τζαζ, φολκ, μπλουζ, ποπ και ροκ), με την αλλαγή προγράμματος και φιλοσοφίας. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σωτήρης Παστάκας -Αποκαΐδια: Ποοόσοι ακούνε σήμερα ράδιο;»

Κωνσταντίνος Μάντης: Διονύσης Καψάλης [Σονέτο II]

16/01/2017

Αρχείο 16/01/2017

Ακόμη μια φορά πρόκειται για τα φύλλα:
ο πρώτος στίχος σε παιδεύει μήνες τώρα,
το πρώτο κύτταρο, κι αναζητάς την ώρα
ν’ αρχίσει να διχάζεται∙ όπως στα κοίλα

κάτοπτρα που σκορπίζουνε το πρόσωπό σου
δηλώνονται τα πάθη σου κι ανασυνθέτεις
μέσ’ από δύσμορφες πτυχές (σαν επισκέπτης
στα εγκαίνια του σύμπαντος) τον εαυτό σου,

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Μάντης: Διονύσης Καψάλης [Σονέτο II]»

Κωνσταντίνος Μάντης: Γιάννης Ρίτσος «Σάρκινος λόγος»

02/01/2017

Αρχείο 02/01/2017

Τι όμορφη που είσαι.Με τρομάζει η ομορφιά σου. Σε πεινάω. Σε διψάω.
Σου δέομαι: κρύψου· γίνε αόρατη για όλους· ορατή μόνο σ᾿ εμένα· καλυμένη
απ᾿ τα μαλλιά ως τα νύχια των ποδιών με σκοτεινό διάφανο πέπλο
διάστικτο απ᾿ τους ασημένιους στεναγμούς εαρινών φεγγαριών.
Οι πόροι σου εκπέμπουν φωνήεντα, σύμφωνα ιμερόεντα·
αρθρώνονται απόρρητες λέξεις· τριανταφυλλιές εκρήξεις απ᾿ την πράξη του έρωτα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Μάντης: Γιάννης Ρίτσος «Σάρκινος λόγος»»

Ζαν-Κλωντ Βιλλαίν, Ο κόσμος είναι όμορφος κι έχουμε μάτια να τον δούμε

01/01/2017

Αρχείο 28.1.2017

Παρουσίαση-Μετάφραση: Κωνστάνς Δημά

Δανειζόμενο από το «Θυμάμαι…» του Georges Perec, -ο οποίος ακολούθησε το πρότυπο του «I remember» του Joe Brainard- και αφού αναπτύχθηκε αρκετές φορές, το κείμενο αυτό αναγνώστηκε αρχικά στο διεπιστημονικό συνέδριο με θέμα «Γύρω από την Αρμονία» στις 16 Οκτωβρίου του 2004 στο Carcès (Var) της Γαλλίας. Μεταφρασμένο στα εβραϊκά από τον Raquel Chalfi, ένα μεγάλο μέρος αυτού του κειμένου δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Shevo στην Ιερουσαλήμ το 2005. Ορισμένες σελίδες έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά από τον J.N.Reily για την ανθολογία του Final crusade (Glasgow, 2016) και στα ιταλικά από την Michela Landi και αναγνώστηκαν από το συγγραφέα στο Διεθνές Φεστιβάλ Ποίησης της Φλωρεντίας τον Ιούνιο το 2006. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ζαν-Κλωντ Βιλλαίν, Ο κόσμος είναι όμορφος κι έχουμε μάτια να τον δούμε»

Σωτήρης Παστάκας -Αποκαΐδια: Η διαρκής εφημερία της ποίησης στα blogs

09/12/2016

Αρχείο 09/12/2016

Αν με ρωτούσαν «ποιο είναι το μυστικό της μακροζωίας σας;», θα απαντούσα πως είναι τα ποιήματα. Αν είμαι ζωντανός, στα πενήντα πέντε μου, το οφείλω αποκλειστικά στα ποιήματα. Πολλές φορές σκέφτηκα να θέσω τέρμα στη ζωή μου, αλλά στάθηκα τυχερός, κάθε φορά έτυχε να πέσω πάνω σε ένα ποίημα, αντί να πέσω απ’ το μπαλκόνι μου, και σ’ αυτό το ποίημα να χρωστάω κάθε φορά την μετέπειτα ζωή μου.

Αυτό το ποίημα το ονομάζω «εφημερεύον ποίημα», κι είναι πολύ καλό που τα ποιήματα εφημερεύουν και διανυκτερεύουν, σαν είδος επείγουσας ανάγκης, σαν τα φαρμακεία, ή το «100». Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σωτήρης Παστάκας -Αποκαΐδια: Η διαρκής εφημερία της ποίησης στα blogs»