Δοκίμιο – Σελίδα 33

Σωτήρης Παστάκας, Αποκαΐδια: Η εύθραυστη ταυτότητα των ποιητών

19/08/2016

Αρχείο 19/08/2016

Την Παρασκευή 30 Ιουλίου 2004, ταξίδευα με το ΚΤΕΛ Αθηνών Πατρών, καταμεσήμερο κι είχαμε μόλις περάσει από την άρτι παραδοθείσα σήραγγα της Κακιάς Σκάλας, όταν ο οδηγός του λεωφορείου στο ψάξιμό του έπιασε το τρίτο ίσως πρόγραμμα. Λέω τρίτο, γιατί όσοι έχουν πείρα από ταξίδια με τα ΚΤΕΛ με καταλαβαίνουν απόλυτα. Λέω τρίτο, γιατί εκείνη τη στιγμή, γύρω στις 3 το μεσημέρι, ακούσαμε κάποιον ποιητή να συνεντευξιάζεται με περισσή άνεση στη φωνή και ευδιάκριτο θάρρος στις απόψεις του. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σωτήρης Παστάκας, Αποκαΐδια: Η εύθραυστη ταυτότητα των ποιητών»

Κωνσταντίνος Μάντης: Μάνος Κράλης «Γεύση θανάτου» (X)

16/08/2016

Αρχείο 16/08/2016

Γεύση θανάτου

Η πλατεία ήταν έρημη εκείνη τη νύχτα
Με τα κλειστά περίπτερα, τις ξεσκισμένες αφίσες.
Μύριζε καμένο ρούχο, στάχτη, πυρκαγιά.

Πηγαίναμε μαζί μα οι λέξεις στέγνωσαν στα χείλη.
Μόνο κοινό σημείο επαφής ήταν ο φόβος
Εκείνος ο πρωτόπλαστος, απροσδιόριστος φόβος
Που γνώρισε ο άνθρωπος σ’ ένα χωράφι τριβόλων. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Μάντης: Μάνος Κράλης «Γεύση θανάτου» (X)»

Σωτήρης Παστάκας, Αποκαΐδια: Ὁ μύθος τοῦ ἀπολεσθέντος κέντρου, π.χ. ἡ Λάρισα

05/08/2016

Αρχείο 05/08/2016

«Τὸ πρωτάθλημα τῆς περιόδου 1987-1988 ἦταν τὸ 29^ο ποὺ διεξήχθη σὲ μορφὴ ἐθνικῆς κατηγορίας καὶ τὸ 9^ο ἀπὸ καταβολῆς τοῦ ἐπαγγελματικοῦ ποδοσφαίρου. Τὸ κατέκτησε ἡ Λάρισα γιὰ πρώτη φορὰ στὴν ἱστορία της τερματίζοντας τρεῖς βαθμοὺς μπροστὰ ἀπὸ τὴ δεύτερη ΑΕΚ. Ἡ Λάρισα εἶχε προπονητὴ τὸν Γιάτσεκ Γκμόχ, ἐνῶ στὴ σύνθεσή της ὑπῆρχαν παῖκτες ὅπως ὁ Βασίλης Καραπιάλης καὶ ὁ Γιῶργος Μητσιμπόνας. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σωτήρης Παστάκας, Αποκαΐδια: Ὁ μύθος τοῦ ἀπολεσθέντος κέντρου, π.χ. ἡ Λάρισα»

Κωνσταντίνος Μάντης: Αλέξανδρος Παναγούλης «Ξέσπασμα»

01/08/2016

Αρχείο 01/08/2016

Εσείς κινούμενοι τάφοι
ζωντανές προσβολές της ζωής
της ίδιας σας της σκέψης δολοφόνοι
ξόανα μ’ ανθρώπινες μορφές

Εσείς που ζηλέψατε τα ζώα
της Δημιουργίας που προσβάλλετε την έννοια
στην άγνοια που ζητάτε καταφύγιο
το Φόβο που δεχόσταστ’ οδηγό Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Μάντης: Αλέξανδρος Παναγούλης «Ξέσπασμα»»

Κωνσταντίνος Μάντης: Τίτος Πατρίκιος «Μεγάλο γράμμα» [VI]

18/07/2016

Αρχείο 18/07/2016

Μπορείς να γνωρίσεις ένα πρόσωπο
όταν τα χείλια σου ανακαλύπτουν
τις αλλεπάλληλες επιφάνειες που σώρευσαν
—-οι καιροί.
Μα έπειτα δε σου φτάνει.
Έπειτα θες να βρεις όλες τις μικρές φλέβες
καθώς απλώνονται κάτω απ’ το δέρμα
να βρεις όλα τα τραγούδια που δεν ειπώθηκαν
όλες τις μνήμες που ταξίδεψαν
στα λεπτά μονόξυλα Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Μάντης: Τίτος Πατρίκιος «Μεγάλο γράμμα» [VI]»

Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Κυκλάδες

12/07/2016

Αρχείο 12/07/2016

Θα σε θυμάμαι
με την αυστηρή σου
μετωπικότητα
με τις εγχάρακτες,
τις λίγες σου λεπτομέρειες

Mην φύγεις απόψε. Και την Αμοργό, και εκείνη ακόμη λησμόνησέ τη. Τους πιλότους των Κυκλάδων, τα ειδώλια των κοριτσιών και τους αρπιστές να ξεχάσεις για πάντα. Γιατί η Αμοργός είναι μια ιδέα και η γεωγραφία της τ΄όνειρο των πιλότων και των Κυκλάδων. Μην φύγεις απόψε. Δεν υπάρχει για σένα τέτοιο μέρος σαν την Αμοργό, τέτοια νησιά και τέτοια ποιήματα ποτέ δεν γεννήθηκαν. Μες στις νεφέλες, πρώτη ανάμεσα στα κορίτσια απ΄την Κέα και την Μεσσήνη η Αμοργός λευκή ως σιωπή, μ΄άπειρες δυνατότητες, διόλου νεκρή λάμπει στο στερέωμα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Κυκλάδες»

Κωνσταντίνος Μάντης: Νίκος Καρούζος «Οι άνθρωποι των επιρρημάτων»

04/07/2016

Αρχείο 04/07/2016

Όταν αγγίζω
τη χειρότερη σιγή
που δεν μπορώ με τίποτα
να τη συνδέσω
καθώς απλώνει γύρω η αβεβαιότητα
σαν το νερό στο πάτωμα
τρέχοντας απ’ τη ραγισμένη στάμνα
σκέφτομαι πόσο αδικήσαμε
τους ήχους όλων των πρωτογόνων. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Μάντης: Νίκος Καρούζος «Οι άνθρωποι των επιρρημάτων»»

Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, River, ωδή στο Αϊντάχο

28/06/2016

Αρχείο 28/06/2016

Τώρα που ξέρω
τι σήμαινε πάντα
εκείνη η
πομπηιανή λάμψη σου

Το Αϊντάχο αφορά έναν τόπο μυστικό. Ένα μέρος της καρδιάς που φθάνεις πάντα κυματίζοντας. Μεγάλες εκτάσεις, σπασμένες καρδιές και σειρές ολόκληρες σε στράτζες. Δικά σου πράγματα παλιά, παλιά φεγγάρια. Οι φίλοι φευγάτοι πια. Τίποτε δεν άφησε γι΄αυτούς ζωντανό το μεγάλο απρόοπτο της ζωής. Παιδιά μιας ευκαιρίας που ποτέ δεν θα υπάρξει ξανά. Ωραία, φιλήδονα και μέτρια παιδιά που όμως αγάπησαν παράφορα τη ζωή και μυστικά μάθαμε να τους εκτιμούμε. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, River, ωδή στο Αϊντάχο»