Αρχείο 11/04/2016
Να ‘χε η νοσταλγίασώμα να το σπρώξω απ’ το παρά-
θυρο έξω! Να τσακίσω εκείνο που δε γίνεται! Κο-
ρίτσι που από το γυμνό σου στήθος σαν από σχεδία
κάποτε μ’ έσωσε ο Θεός
Και ψηλά πάνω απ’ τα τείχη με την ημισέληνο με πήγε
μην κι από δική μου
Ακριτομύθια φανερωθείς και οι Tύχες σε βάλουν Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Μάντης: Οδυσσέας Ελύτης «Εκείνο που δε γίνεται»»
Αρχείο 08/04/2016
Ο Γιώργος Δρανδάκης είχε επιλέξει τον στίχο του Έζρα Πάουντ από τα Cantos της Πίζας, αν δεν κάνω λάθος, «δέκα χρόνια ασυντόνιστος με την εποχή του», ως προμετωπίδα της τρίτης του ποιητικής συλλογής «Ένα παιδί του Καρλ Μαρξ και της Κόκα-Κόλα», που παραμένει πιστεύω ο πιο Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σωτήρης Παστάκας, Αποκαΐδια: Γιώργος Δρανδάκης, Εξήντα χρόνια ασυντόνιστος με την εποχή του»
Αρχείο 05/04/2016
Λουκίνο Βισκόντι
Το 1944 η Πέμπτη Στρατιά εισέρχεται στην Ρώμη, σημαίνοντας το τέλος του πολέμου. Ο Λουκίνο απελευθερώνεται μαζί με τους παρτιζάνους κρατούμενους. Η πόλη τον περιμένει για την κατακτήσει. Το πλήθος συρρέει στην πλατεία του Αγίου Μάρκου, αναγγέλοντας τη νέα εποχή. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Bellissima»
Αρχείο 28/03/2016
Και τώρα που πάμε; Και τώρα πώς; Σημάδι επιστροφής.
Δεν ακολουθείς και τηρείς την υπόσχεση της προδοτικής
—σιωπής σου.
Η τελευταία έκκληση, θυμός δεν έγινε ποτέ. Αυτό φταίει;
Αυτό βαραίνει εσωτερικά και καταλύει;
Πιάνεται η απουσία στο κενό, στις πληγές που ανοίγουν με
—φως κέρινο Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Μάντης: Κωνσταντίνος Μούσσας «Όχι τώρα»»
Αρχείο 25/03/2016
…δεν θα μας πληγώνει ούτε ένα κίτρινο φύλλο,
όταν συγκατοικήσουμε ξανά σε ένα εξαίσιο
ρετιρέ μαζί με όλους μας τους φίλους.
Τέλη Ιουνίου του δύο χιλιάδες τόσο… Στο εξαίσιο ρετιρέ της Αγγελικής μαζί με όλους τους φίλους της: ο Χρίστος Ρουμελιωτάκης με τη γυναίκα του, ο Μιχάλης Πιερής με τις συναδέλφισές του στην έδρα νεοελληνικών σπουδών στο Ίδρυμα Σαββίδη, ο Μιχάλης Γκανάς με την Πόπη, ο Γιάννης Πατίλης με την Ηρώ, ο Γιώργος Δρανδάκης με τον εαυτό του, ο Λουκάς Λουκάκης προσκεκλημένος δικός μου μαζί με την Ελπίδα Πασαμιχάλη, και οι δικαιολογημένοι απόντες σαν τον Δημήτρη Κανελλόπουλο και δεν ξέρω ποιους άλλους… Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σωτήρης Παστάκας, Αποκαΐδια: Μνήμη Αγγελικής Κωσταβάρα»
Αρχείο 22/03/2016
Σεράγεβο
Mετά τη μάχη, αφού ορκίστηκαν στ΄όνομα του Μάρκο Κράλιεβιτς και φόρτωσαν στους ώμους τα προγονικά οστά, έσφιξαν τα χέρια τους και έγιναν η σπορά του ανέμου. Θεσσαλονίκη, Βιέννη, Βελιγράδι, Σεράγεβο, Πρίστινα, Γιάννενα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Βαλκανική οδός»
Αρχείο 14/03/2016
Πώς να τ’ αντέξω τούτο τ’ όνειρο
έτσι που βγήκε απ’ την αρχή κλεμμένο.
Μετέωρα βήματα.
Τώρα, η ώρα της σιωπής
τώρα, του ανείπωτου πόνου οι μέρες.
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Μάντης: Εύα Νεοκλέους «Παραδοχές»»
Αρχείο 11/03/2016
Τον Καραγάτση πριν ακόμη τον διαβάσω, τον κατοίκισα. Το 1959 ο πατέρας μου έκτισε ένα δυαράκι «Τέρμα Καραγάτση», σε ένα οικόπεδο 350 τμ, με την προοπτική να κτίσει σιγά σιγά και τον υπόλοιπο χώρο, πράγμα που έκανε, κτίζοντας γύρω στα 150 τμ, και μάλιστα διώροφο, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σωτήρης Παστάκας, Αποκαΐδια: Τέρμα Καραγάτση [2016]»
στάχτες 
Πρέπει να έχετε συνδεθεί για να σχολιάσετε.