Αρχείο Δεκ.2016: Αθηνά Μελή, Δεκατρία μικρά ποιήματα

![]()
I
Χάσκουν οι ουρανοί
και είναι οι λεωφόροι
πρόδρομοι της φυγής μας
ΙI
Στους πυλώνες των δρόμων
Διαβάστε περισσότερα-Continue reading

![]()
I
Χάσκουν οι ουρανοί
και είναι οι λεωφόροι
πρόδρομοι της φυγής μας
ΙI
Στους πυλώνες των δρόμων
Διαβάστε περισσότερα-Continue reading

![]()
[Η Αθήνα]
Το φως ταλαντώνεται
στις υπόγειες γκαρσονιέρες
που πέρασαν οι θυρωροί
του 1970 τη ζωή τους.
Πάνω στην άσφαλτο ο ποδηλάτης
πιστεύει ότι ιππεύει άλογο
Διαβάστε περισσότερα-Continue reading

Κύριε πρόεδρε,
Ζητώ την προσοχή σας, για λίγο από τον χρόνο σας, στις παρακάτω γραμμές της επιστολής μου. Πρόκειται για την απόφασή μου να παραιτηθώ. Ξαφνιάζεστε, το ξέρω, μα ώρες σκέψης, στιγμές ατέλειωτες, μερόνυκτα βασανιστικά, ζωή ολόκληρη σχεδόν, με συμβούλεψαν γι αυτήν εδώ τη μέρα.

Ι
Δεν ήξερε αν ήταν μικρόβιο ή αόρατος κακοποιός, ή ακόμη τίποτε άλλο. Επίστευε όμως ότι ο Χρόνος υπήρχε στο διάστημα. Είχε αρκετές αποδείξεις.
Κάποτε, σ’ ένα μακρινό ταξίδι του, το βαπόρι πέρασε από το λιμάνι μιας επαρχιακής πόλεως όπου είχε ζήσει μικρός. Διαβάστε περισσότερα-Continue reading

Μια Αρετούσα απαστράπτουσα
σκύβει και αφήνει τ΄άνθη
Νύχτα επιστρέφει
σαν Χριστός απ΄τα νερά.
Τραβά, λέει
για την Πέργαμο,
για την Πέργαμο
Μποστ
(1918-1995)
Στις 13 Δεκεμβρίου του 1995 ο Χρύσανθος Μποσταντζόγλου, ο κατά κόσμον Μποστ , ο δικός μας κυρ Μέντης, κερδίζει με την αξία του την αιωνιότητα. Η Μαμά Ελλάς, ο Πειναλέων, η Ανεργίτσα οι πιο δικοί του άνθρωποι αποκτούν τη θέση τους στο μεγάλο, νεοελληνικό, αστικό έπος. Διαβάστε περισσότερα-Continue reading

Έπλυνα το μάρμαρο με Άζαξ, μέχρι που άστραψε κάτω απ’τον μπλέ, σαν παγονιού φτερό, ουρανό. Έκανα τσιγάρο για να ξεκουραστώ και να θαυμάσω το έργο μου. Έπειτα, πέταξα τη γόπα στον σάκο απορριμάτων που έφερα μαζί μου. Διαβάστε περισσότερα-Continue reading

![]()
ο άνθρωπος είναι καιρός
µε τη βροχή, µε τη λιακάδα στα βλέφαρα
µε την οµίχλη στη φωνή
![]()
χαµόγελο και πίσω το πλαίσιο που τοποθετείται
ιριδίζον χείλη
Διαβάστε περισσότερα-Continue reading

![]()
Α. Τα Πεντάστιχα της Πλευρώνας
1. [Ανήλιαγη]
Ανήλιαγη κι Αφέγγαρη ζωή μισό σκοτάδι
και τ’ άλλο τρέμουλο φωτός για ν’ αχνομπαίνει η ελπίδα
Να σε καρφώσω όνειρο και να σε βάψω ψέμα
Να μανταλώσω ράγισμα
Τετράφυλλο παράθυρο θανάτου.
Πρέπει να έχετε συνδεθεί για να σχολιάσετε.